Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Tino Sehgal: kunst die gewoon doet voelen
✩✩✩✩✩
Ella Kuijpers
'Het Stedelijk is sinds kort in het bezit van een werk van Tino Sehgal. En dat is een interessante aanwinst. Het werk werd afgelopen maand getoond, maar niet aangegeven in het museum. Dat past bij Sehgals werk, het is onconventioneel. Hij verkoopt werken via mondelinge afspraken en het is ook niet tastbaar. Tino maakt voornamelijk performances. Het werk This Variation dat in het Stedelijk te zien was, is in mysterie gehuld, wat verwachtingen onduidelijk maakt. Ik liep daarom onbezonnen een donkere ruimte in waar niets te zien was. Ik werd gewezen op mijn nachtblindheid, want pas na tien minuten was ik in staat mensen, licht en de muren te onderscheiden. Ook al werd je als bezoeker omringd door performers die prachtige melodieën zongen door hun stem als percussie- of melodisch instrument te gebruiken, toch voelde het unheimisch. En dat was het. Enkel een gevoel bracht het werk teweeg. Dat is soms ook wel fijn, kunst die gewoon doet voelen, zonder je hoofd erbij te moeten gebruiken. Als je ooit nog een werk van Tino kunt zien, laat je dan niet informeren, maar vraag enkel de weg naar de ingang.'
Coffee & Flowers: heerlijk stukje fanservice
✩✩✩✩✩
Tommy de Bruijn
'Soms kom je van die dingen tegen die speciaal voor jou gemaakt lijken te zijn. Die zo specifiek en eigen voelen, dat het bijna onmogelijk is dat er nog iemand bestaat die hier net zoveel van kan houden als jijzelf. De muziek van The National is een sterk voorbeeld: toen ik deze band ontdekte, dat moet in 2007 geweest zijn, had ik niet veel vaker muziek gehoord die zo specifiek, zo naadloos aansloot bij mijn belevingswereld. Nog steeds kan iedereen die de lyrics van Mistaken For Strangers met me mee kan blèren op een ingebouwd streepje voor rekenen.
Er kwam deze week een nieuwe single van hen uit (You Had Your Soul With You), en dat was op zichzelf al genoeg geweest om mij blij te maken. Maar toevallig was het ook deze week waarin ik ontdekte dat er een podcast bestaat waar twee Britse muziekjournalisten het album Boxer (mijn eerste kennismaking met de band en vroege favoriet) nummer voor nummer ontleden - in extreem detail, nog iets waar ik buitengewoon lekker op ga. Coffee & Flowers is (natuurlijk) vernoemd naar zo’n typische The National-tekst (I live on coffee and flowers/try not to wonder what the weather will be/Figured out what we’re missing/tell you miserable things after you are asleep), en is een heerlijk stukje fanservice, en ook bewijs dat er meer mensen zijn voor wie deze band iets betekend heeft – en daarmee bijna onmogelijk. Maar toch bestaat het, en daar word ik heel blij van.
Het balkon: de ontdekking van de hemel (rectificatie)
✩✩✩✩✩
Marte Hoogenboom
'Ik hou van balkons. Ik hou van de potentie die ze vertegenwoordigen. Plantenbakken, lentebarbecues, opblaasbadjes, tuinsetjes – op balkons kun je alles kwijt. Schommels ook, als je zou willen. Balkons zijn zo’n beetje de binnenstedelijke equivalent van die veertig vierkante meter grote buitenwijkachtertuin waar je als jonge twintiger van droomt. Je kunt erop zitten, staan, liggen, roken, vrijen en naar de nachtelijke hemel kijken. Iets wat op de meeste grootstedelijke balkons echter niet kan is ook daadwerkelijk iets zien, in die nachtelijke hemel. De hemel boven Parijs is nagenoeg sterrenloos, net als die boven Berlijn en – ja, ook – Amsterdam.
Ik schreef eerder al hoe teleurgesteld ik was dat ik mijn provinciaalse sterrenhemel niet mee kon verhuizen naar de hoofdstad, maar moet dat nu toch rectificeren, want ik heb de hemel herontdekt. Ze heeft zich verschanst boven het pikdonkere hofje achter mijn woning, waar ik vanaf mijn balkon moeiteloos haar contouren kan uittekenen. Orion openbaarde zich tijdens mijn eerste nacht op mijn nieuwe adres. Tegen gasten zeg ik: mijn appartement heeft een douche in de badkamer en het balkon is mijn bad. Vannacht ga ik er weer in liggen, met mijn armen gesloten en mijn ogen geopend, en ik kijk omhoog. Ik baad er in het Amsterdamse sterrenlicht.'
Beeld: Marc Wathieu via Flickr
