Dit verhaal is ook te lezen in het Hard//hoofd Zomerboek, waar nog veel meer lees-, puzzel- en kijkvoer te vinden is.
Alain de Botton, een toonaangevende filosoof, heeft laatst een boek geschreven waarin hij het lumineuze inzicht tentoonspreidt dat romantische liefde niet werkt.
Nou, gefeliciteerd. Daar was ik inmiddels zelf ook al achter gekomen. Als monsieur de Botton tien jaar eerder met dat boek was gekomen, had ik er misschien nog wat aan gehad. In mijn tijd had je alleen films als Costa! en Volle maan om je iets over de liefde te leren. Op mijn achttiende, net zo maagdelijk als mijn gymnasiumdiploma, ging ik dan ook met een groep vrienden naar Chersonissos, op zoek naar het hoogtepunt van romantiek: de vakantieliefde.
Ik had mezelf goed voorbereid. De onvermijdelijke condooms in de koffer en een boek van Hugo Claus in mijn handbagage, waar ik contstant in pretendeerde te lezen. Als zelfverklaard bohémièn kon ik natuurlijk ook niet zonder mijn gitaar, die ik na veel gedoe op het vliegveld mee mocht nemen. Trots koesterde ik de sticker met 'Special Luggage' die bij aankomst op Cherso Airport op mijn gitaartas geplakt bleek te zijn.
Mijn imago wierp aanvankelijk zijn vruchten af. Op de eerste avond zoende ik al met één van onze buurmeisjes, die ik had geïmponeerd met een serenade. In plaats van eieren voor mijn geld te kiezen en van haar mijn vaste vakantievriendinnetje te maken, besloot ik nog even verder te zoeken naar de Ware. Op dag twee leverde het bruisende Chersonisaanse uitgaansleven helaas erg weinig op, behalve frustratie en dronkenschap.
In plaats van eieren voor mijn geld te kiezen en haar mijn vakantie-vriendinnetje te maken, besloot ik verder te zoeken naar de Ware.
Ik had de hoop op genegenheid al opgegeven voor die avond. Met Fons, die eveneens maagd was en een enorme sarcast, zat ik op een lelijk bankje een broodje Gyros te eten. Mijn ontluikend snorretje vol knoflooksaus en met harde stukjes kraakbeen tussen mijn tanden. Een niet onaardige, maar ook niet geheel nuchtere brunette kwam naast ons zitten en na verbazend weinig smalltalk legde ze haar hand op mijn been en vroeg me op de man af of ik niet toevallig wilde neuken. 'Laten we naar je appartement gaan.' Dat leek me een goed plan, al was het nou niet bepaald alleen míjn appartement. We sliepen er met zijn vijven en ik deelde het tweepersoonsbed met Guido. Maar dat mocht de pret niet drukken, de rest moest dan maar ergens anders overnachten.
Fons had het hele tafereel skeptisch gnuivend aangezien en bleef dan ook in totale verbijstering achter toen mijn eerste vakantieliefde en ik er samen vandoor gingen. Hand in hand huppelden we door Cherso bij sluitingstijd, moeiteloos alle poelen braaksel en struikelende dames op te hoge hakken ontwijkend.
Thuis aangekomen bleken we een perfecte match. Ook zij had last van Weltschmerz, ook zij hield van muziek. Bovendien speelde ze gitaar en drums. In 't Gooi, waar ze vandaan kwam, viel dit niet onder respectabele meisjeshobby's en werd ze gepest, maar ik vond het juist een pluspunt!
We kleedden ons uit, en om eigen mijn exquise muzieksmaak te etaleren zette ik Selected Ambient Works van Aphex Twin op. Ergens halverwege het begin van een soort dronken voorspel zei ze: 'Zet die pornomuziek uit!' Aphex Twin? Pornomuziek? Dit is wel even de meest avant-garde elektronica van de afgelopen dertig jaar die ik je hier voorschotel, dacht ik. Ik keek destijds eigenlijk überhaupt nooit porno. Doodsbang als ik was om de zoekgeschiedenis van de gezamelijke computer in mijn ouderlijk huis te bevuilen, nam ik mijn toevlucht tot de boeken met stijlvol naakt die mijn moeder inspireerden tot kunst. Misschien was ik daarom wel zo wereldvreemd.
Maar pornomuziek of niet, ik zette toch wat anders op, om de sfeer niet helemaal te verpesten. Ik zou mijn eerste vakantieliefde later wel smaak bijbrengen, dacht ik inschikkelijk. Ondanks alle goede wil kwam het die avond echter niet tot seks. Wel een heleboel dronken gehannes en geklungel. En sociaal ongemak. Op een gegeven moment gingen we maar slapen, in de hoop dat de volgende dag nuchterheid en coherentie zou brengen.
Dit leek aanvankelijk een goed plan, totdat mijn medevakantiegangers ineens met veel kabaal midden in de kamer stonden. Ze wisten van Fons natuurlijk al wat ze zouden gaan aantreffen. Degenen die single waren hadden niet gescoord en de gebonden mannen waren chagrijnig dat ze zich netjes hadden moeten gedragen. Dan is zo'n meisje natuurlijk een bezienswaardigheid. Er werden zelfs foto's gemaakt waarop zij zich als een soort geschrokken spook onder de dekens verstopt terwijl ik, deels trots, deels beschermend, deels slaperig verdwaasd en bijna geheel ontkleed naast haar zit. Zie onder. 'Jongens, doe die camera weg.'
Gelukkig was Guido nog wel zo aardig om, onder protest, zijn plek naast mij af te staan aan het meisje. Dank nog daarvoor. Maar het heeft de liefde niet kunnen redden. Na de nogal lompe binnenkomst van mijn vrienden, had mijn verrovering de volgende dag erg veel haast om weg te komen. Ik heb haar die ochtend niet meer gezien. Wel lag er in het toilet een bescheiden drolletje, dat niet door mij, maar door mijn vakantiegenoten ontdekt werd. Van wie dit afkomstig was is nog steeds een raadsel. Ik gaf mijn vrienden en hun dronken hoofd de schuld. Daarna probeerde ik te benadrukken dat riolering ook niet het sterkste punt van de Grieken is. Maar het mocht allemaal niet baten. Mijn eerste vakantieliefde had de schijn tegen en wordt door mijn vrienden tot op de dag van vandaag alleen maar geassocieerd met het product van haar darmflora.
Een dag later zag ik mijn meisje in de kroeg staan, maar ik durfde haar niet aan te spreken. Gelukkig eiste een dronken, nogal gezette Engelse vrouw alle aandacht op door me aan te bieden een shotje uit haar navel te drinken: 'Bodyshot!!'. De barman goot de enorme huidplooi waar haar navel zich ergens in bevond vol wodka, maar ik bedankte vriendelijk. Ik wilde niet comateus én met een of andere schimmelinfectie in de ambulance worden weggevoerd. Na dit spektakel bleek mijn eerste vakantieliefde haar grote verdwijntruc opnieuw toegepast te hebben. En dat vind ik achteraf best jammer, want ze leek me heel lief. Als je dit leest: bel me. Laten we een keer koffie gaan drinken en herinneringen ophalen.
Het jaar daarna hadden mijn vrienden en ik al wat meer stijl gekregen. Plaats van bestemming was Barcelona, want wat goed genoeg was voor Hemingway, was goed genoeg voor ons. Ik was inmiddels geen maagd meer, maar nog altijd een romanticus.
Ook nu kwam ik al snel weer een potentiële vakantieliefde tegen. En weer was er voor Guido een ambigue sleutelrol weggelegd. Hij had twee meisjes uitgenodigd in ons appartement die hij nog kende van een eerder bezoek aan Barca. Eén van de twee, Esmeralda, viel al snel voor zijn charmes toen hij, op míjn gitaar nota bene, een zoetsappig liedje voor haar speelde, met zijn spieren rolde en haar diep in de ogen keek. Ik dronk veel wodka-sinas met het andere meisje, we hadden een goede klik en zij had goede borsten. Guido bleek met haar al eens eerder een vakantie-romance beleefd te hebben, maar ging er nu schaamteloos met haar vriendin vandoor. Ik was eigenlijk dus tweede keus; mijn tweede vakantieliefde was waarschijnlijk voor Guido gekomen. Maar dat maakte me niet zoveel uit.
De rest van ons vakantiegezelschap bleef achter in de airco van het appartement, wij gingen als twee kersverse stelletjes naar de Razzmatazz, een discotheek die net zo broeierig is als de naam doet vermoeden. Donkere Catalaanse lijven stonden dicht opeengepakt te dansen, in een walm van zoet zweet, sigarettendamp en wierookachtige parfums. Overal indringende blauwe ogen, natte blonde haren en slangachtige kronkelbewegingen. We tikten acht euro per biertje af en gingen met zijn vieren ergens in een hoekje van de dansvloer staan. We dansten wat, en hadden wat houterige gesprekken in iets dat voor Engels door moest gaan. Opgehitst door de menigte kwam er een moment dat we ons wilden afzonderen. En als ik zeg we, bedoel ik Guido, Esmeralda, mijn tweede vakantieliefde en ik. Want de meisjes bleken elkaar geen seconde uit het oog te willen verliezen.
En als ik zeg we, bedoel ik Guido, Esmeralda, mijn tweede vakantieliefde en ik. Want de meisjes bleken elkaar geen seconde uit het oog te willen verliezen.
Waarom is me nooit echt duidelijk geworden. Ze leken niet echt bang voor ons te zijn en kenden de stad als geen ander. Blijkbaar had mijn tweede vakantieliefde had er geen problemen mee om haar ex te zien zoenen met haar beste vriendin. Want daar kwam het op neer: met zijn vieren stonden we in een achterafgangetje van de discotheek, in het licht van de nooduitgang. Twee tongende koppeltjes op nog geen meter van elkaar verwijderd.
Met de kennis van nu had ik natuurlijk van de nood een deugd kunnen maken door op een gezellig swingerige kruisbestuiving aan te sturen. Maar dat kwam destijds niet eens in me op. Het voelde dus vooral een beetje raar om daar in stereo klef te doen met het afdankertje van Guido, terwijl hij en zijn nieuwe verrovering ernaast stonden. Het voelde raar, maar op zich niet slecht. Ik liet mijn hand in de broek van mijn meisje glijden en probeerde de anatomie van haar schaambeen te doorgronden. Ik weet het, chique is anders.
We verlieten vervolgens de Razzmatazz om nog wat meer door de stad te zwerven. Op elke straathoek herhaalde het tafereel van het achterafgangetje zich. Ik begon meer en meer te verlangen naar een privémoment met mijn Catalaanse schoonheid (ik zag ons al in slow-motion langs de vloedlijn van een leeg strand rennen), maar zij en haar vriendin leken wel een Siamese tweeling.
De avond eindigde aan de voet van de Torre Agbar: een postmoderne wolkenkrabber van beton, aluminum, glas en ledlichten; een absolute highlight van Barca, die de dames graag aan ons wilden laten zien. Het was al licht aan het worden. 'What about leaving?' zei ik tegen mijn tweede vakantieliefde. En dat deden we, eindelijk, maar ze wilde ook weer niet té ver weg. Het pleintje onder aan de toren stond vol met gekleurde blokvormige sculpturen. Guido en Esmeralda bleven achter bij een rode, terwijl wij drie sculpturen verder achter een blauw blok gingen liggen vozen.
Het had zo romantisch kunnen zijn. De liefde bedrijven midden in het exotische Barcelona, aan de voet van een enorm fallussymbool en in het licht van de opkomende zon. Toch bleek de praktijk weerbarstiger. De uitputting en het lange wachten op dit moment hadden een flinke negatieve uitwerking op mijn libido. Mijn testikels waren verkrampt van verlangen. Ook het feit dat Guido en Esmeralda nog steeds binnen gehoorsafstand waren hielp niet echt mee. We konden hier niet echt schreeuwend van passie onze eerste nacht samen gaan beleven. Ik herinner me nog wel vaag een gefluisterd 'I love you' dat over en weer is gegaan tussen mij en mijn tweede vakantieliefde, maar dat kan ik ook achteraf verzonnen hebben. Al vrij snel riep Esmeralda vanachter de blokken dat ze naar huis wilde gaan, en wij moesten natuurlijk mee. Daar gingen we weer, met zijn vieren. Bij de deur van ons appartement kusten Guido en ik onze meisjes en zij gingen weer terug naar de huizen van hun ouders.
Mijn tweede vakantieliefde en ik hadden nog wel afgesproken elkaar de dag erna nog eens te ontmoeten, zonder Guido en Esmeralda erbij. Maar het is er niet meer van gekomen. Net toen ik in het appartement met mijn telefoon in de aanslag zat om haar te bellen, stelde iemand voor om de toerist uit te gaan hangen op de Ramblas. Lelijke souvenirs kopen en pretentieloos sangria hakken. Dat leek me een veel makkelijkere en veiligere optie dus ik ging mee. Op datzelfde moment ging Guido wel naar zijn Esmeralda toe en Johnny, een andere medereiziger, had een Russische schone ontmoet en verbleef al de hele week op haar hotelkamer. Het kon dus wel, vakantieliefde. Ik was alleen te bang, te bang om mijn romantische wereldbeeld aan diggelen te zien gaan.
Maar eigenlijk was dat reeds gebeurd. Mijn torenhoge verwachtigen waren niet ingelost, en onbewust had ik al besloten dat romantische liefde een bitch is. Daarvoor had ik Alain de Botton helemaal niet nodig. De enige filosoof die misschien wel heeft geholpen bij het verder vormgeven van dit inzicht is Goethe. Ik las zijn boekje Das Leiden des Jung Werthers niet lang na mijn Barcelona-avontuur en concludeerde daaruit dat de romanticus blijkbaar het grootste deel van zijn tijd besteedt aan zwijmelen en lijden. Weinig constructief dus. Ik had geen zin om mijn hele leven in die weeïge, pathetische toestand te verkeren, dus besloot ik de liefde voortaan rationeel te benaderen. Geen vakantieliefdes meer voor mij, geen literair gedweep, geen nutteloze emoties. Ik heb zelfs het algoritme van Tinder ingeschakeld bij het vinden van mijn huidige vriendin, een beslissing waar ik nog geen moment spijt van heb gehad.
-----
