Emma Slaats studeerde een half jaar in San Francisco en ontdekte daar waarom je beter geen eieren in het openbaar kunt eten.
Ik had vanochtend een gekookt ei in mijn tas gestopt en daar had ik nu zin in. Ik had de hele ochtend gestudeerd in de stille bieb van de universiteit van San Francisco en het geluid van mijn knorrende maag begon nu echt op te vallen. Ik haalde het ei uit het voorvak van mijn tas en liep naar de dichtstbijzijnde prullenbak om het te pellen.
De schil ging moeilijk stuk, ik besloot het ei tegen de muur aan te tikken. Een hol geluid galmde door de zaal. Ik zag een paar mensen opkijken van hun boek. Snel hield ik op. De schil was nog heel.
Dan maar met brute kracht. Ik zette mijn duim op het ei en kneep heel hard. KRRAK! Mijn duim schoot door de schil heen, zo het ei in. Het was niet zo hardgekookt als ik dacht.
‘Hee Emma!’ hoorde ik ineens achter me. Met een ruk draaide ik me om. Daar stond Jonathan uit mijn werkgroep. ‘Gaan we zo nog aan onze presentatie werken?’ vroeg hij terwijl hij naast me kwam staan. ‘Ja, om vijf uur hè?’ zei ik, terwijl ik mijn hand een beetje afschermde. Mijn duim zakte nog wat verder weg in het slijmerige eigeel.
Had hij mij net met dat ei gezien, vroeg ik me af, dan kon ik er het beste een grap over maken. Maar misschien had hij niks gezien. ‘Ik eet een ei,’ zei ik daarom maar. Had Jonathan mij zien worstelen met het ei, dan kon hij er nu een grap over maken.
Maar Jonathan keek naar mijn met ei besmeurde hand en toen naar de prullenbak waar ik naast stond en fronste. ‘Ja,’ zei ik een beetje paniekerig terwijl ik wat eigeel van mijn duim af schraapte, ‘ik eet heel graag ei. Wist je dat er meer kippen dan mensen op de wereld zijn?’
Ik trok de schil los van het eiwit, stopte het overgebleven stuk in mijn mond, en begon driftig te kauwen. Het kraakte een beetje. ‘Ik vind kippen heel eng, en ze zijn met zoveel. Maar hun eitjes… Mmm! An egg a day keeps the doctor away, om mijn oma maar eens te citeren.’
Jonathan lachte een beetje ongemakkelijk en zei: ‘Ik ga vast naar beneden. Kom je ook, of…?’ ‘Nou, ik blijf nog even hier,’ antwoordde ik met volle mond, en wees op de prullenbak achter me. Jonathans blik schoot er even naartoe. ‘Ok, dan zie ik je zo wel’ zei hij snel. ‘Prima!’ zei ik, en stak mijn duim op. De verkeerde duim. Er droop een klodder eigeel af.
Illustratie: Daphne Prochowski
