“Volgens mij willen meisjes het liefst al hun tijd doorbrengen met hun geliefde.” Ik zit met vijf jongens in de auto op weg naar de Parijse tennisvelden van het Bois de Bologne. Sommige van hen lieten een ongelukkige partner thuis achter voor dit vriendenweekend; er was onbegrip rond het feit dat deze dagen - die voor de jongens inmiddels een traditie zijn geworden - niet toegankelijk zijn voor geliefdes – (ik ben, als ‘gewone’ vriendin, slechts bij toeval mee). Maar de enigen met heibel thuis zijn de heteroseksuele mannen. De mannen met een man thuis hebben nergens last van. Die jaloerse vrouwen ook altijd. Vandaar de verzuchting van de heer in kwestie.
“En nog liever willen vrouwen dat hun man uit vrije wil alle tijd met hen doorbrengt,” voegt de wijsneus er nog aan toe. “Vrouwen willen gewoon een fulltime beschikbare man, dat is waar het leven voor hen om draait.” Ik twijfel aan de kloeke en gemakkelijke manier waarop de jongen in kwestie vrouwen stereotypeert, maar vraag me tegelijkertijd af wat er wel van waar is. Want ook mijn relatie liep – deels – stuk door geruzie over tijdverdeling: ik wilde meer aandacht, meer van hem, maar hoe harder ik probeerde hem bij me te houden, hoe ongezelliger het werd, en hoe harder hij dus de andere kant op holde. Catch 22.
In mijn huidige, relatieloze status kan ik me nog maar nauwelijks voorstellen dat er geruzie ontstaat over een paar dagen zonder elkaar; het grootste plezier uit alleen zijn beleef ik aan mijn ongeplande weekenden, die me nu al veel impulsieve avonturen hebben doen beleven. Waaronder dit plotselinge weekend naar de gravelbanen van Roland Garros. Een van de mannen uit de originele samenstelling viel uit, en ik mocht, mits ik mij als een echte vent zou gedragen, zijn plaats innemen. Geen seconde hoefde ik erover na te denken. Geld was geen issue, de poezen logeren deze zomer bij mijn vader, dus voor ik het wist sprong ik in de auto. Ik vraag me af of dat ook zo was gegaan wanneer ik iemand aan mijn zijde had gehad. Op de een of andere manier werkt dat de spontaniteit van het leven vaak een beetje tegen, en dat is misschien meteen het probleem. En tegelijk de oplossing voor mijn toekomstige, natuurlijk veel betere relatie.
Of het zo zwart-wit een vrouwenkwestie is om meer (alle?) tijd met je lief door te willen brengen, terwijl mannen een deel van hun tijd alleen of met anderen doorbrengen, lijkt me niet. Toch is het wel het beeld dat ik het meeste om me heen zie: in de praktijk, maar ook op televisie, in toneelstukken en in films zijn het vooral mannen die nog een leven naast hun relatie hebben, terwijl vrouwen wachten en zich vastklampen - en in het slechtste geval daardoor verlaten worden. Of het nou Carry uit Sex and the City is, of Arianna uit Monteverdi’s opera, beide vrouwen zijn het grootste deel van hun tijd bezig met een man. Ook als hij er niet is.
Illustratie: Aart-Jan Venema
Tijdens de autorit zoeken we naar de gouden formule voor een relatie. We vergelijken er een paar die heel vlekkeloos lijken te verlopen, en komen tot de conclusie dat die één grote, gemene deler hebben. Relaties waarin beide partners evenveel tijd zonder elkaar doorbrengen lijken het beter te doen dan relaties waarin de ene partner meer tijd opeist dan de ander kan en vooral wil geven. Daaraan toegevoegd: dit lijkt vooral goed te werken voor stellen bij wie die tijd apart een aanzienlijk deel is, minimaal vijfentwintig procent bijvoorbeeld.
Het gevaar schuilt denk ik in het begin van een relatie: je bent verliefd, wilt elkaar ontdekken, opsnuiven, eigen maken en spendeert daarom veel tijd samen. Voor je het weet praat je in termen als ‘wij’. Als je het leven dat je ervoor leidde in die periode echter zoveel mogelijk in stand weet te houden, omdat je die dingen ‘alleen’ nu eenmaal ook graag blijft doen, kom je, vermoed ik, het verst. De begrenzing is dan natuurlijker, heeft niets met die ander te maken of met het feit dat je per se niet met je geliefde wilt zijn. En zo houd je ook nog tijd over om elkaar te missen.
Het is een waarheid die we allemaal al kennen, maar voor een geslaagd liefdesleven moet je eigen leven al leuk genoeg zijn.
Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.
Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.
