Anna schrijft elke maand een kort verhaal naar aanleiding van een contactadvertentie.
Het was een kinderprogramma en ze lette niet echt op. Met een oog las ze de krant, met een hand droeg ze een kop lauwe koffie, de andere hand waste een handwas en een oog was gericht op de tv. Haar kinderen lachten. De oudste had zo’n lachje dat je op YouTube zou kunnen zetten, een satan-horror-film lachje. Ze had er een keer een grapje over gemaakt, maar haar man vond dat niet leuk. De kinderen lachten om de tekenfilm: een groen pluizig beestje zat vastgebonden in een stoel terwijl een pluizig blauw beestje met een veertje zijn voeten kietelde. Ze had het liever niet willen zien. Ze had zich liever volledig gericht op haar huishoudelijke taken en de krant van eergisteren.
Ze was verstijfd blijven staan, in de deuropening van de woonkamer. Ze voelde het pluizige zwartharige beestje tussen haar benen ontwaken. Ze wist dat bij iedere beweging die ze nu zou maken haar dijen haar schaambeest zouden strelen en beroeren. Ze moest rustig blijven staan tot het gevoel weg zou gaan. “Mamma wat is er?” “Niks.” Het was niks, de tekenfilm ging verder. Nu duwde het groene pluisbeest het blauwe beest van een helling af. Maar het gevoel ging niet over. Ze concentreerde zich op de boekenkast, alsof ze een boek zocht. Ze kon de titels niet lezen. Er gebeurde nog maar zelden iets, daar tussen haar benen.
Die avond stopte ze de kinderen lekker vroeg in bed. Haar man was in de sportschool, hij was tijdens de zwangerschappen dikker geworden dan zij. Misschien zou de sportschool helpen, maar waarschijnlijk niet. Ze kroop achter de computer. “Foot tickle” leverde 1.390.000 resultaten. Ze bekeek de sites, van foot jobs naar foot tickling, foot bondage, high heels, probeerde de ene fetisj en koos de andere. Haar hand verdween in de vacht van haar schaambeest, voor het eerst in 5 jaar.
Het gevoel ging niet weg, het ging niet over. Ze plande in haar agenda steeds meer ‘tijd voor haarzelf’. Tijd die op ging aan alle hoeken van het internet. Haar man had zijn gezellige wangen in de sportschool verloren. Als ze vreeën keek ze hoe zijn lege wangen meebewogen. Het hielp niet.
Ze was voorzichtig. De ‘tijd voor haarzelf’ kostte iedere dag minstens evenveel ‘tijd na tijd voor haarzelf’ waarin ze haar sporen op internet zorgvuldig uitwiste. Er waren sites waar ze leerde hoe je dat moest doen. Er waren hele forums op internet voor mensen die hun fetisj voor hun lief verborgen moeten houden. Soms las ze daar een succesverhaal over dat je partner je kan accepteren zoals je bent. Maar zij dacht aan de leeggelopen wangen van haar man en wist dat het bullshit was.
Met Sinterklaas kreeg ze een klein pakje, een envelopje met erop een gedicht geplakt. ‘Eerst het gedicht’ zei haar man, terwijl hij een grote hand pepernoten pakte. De kinderen stuiterden hyper van het suikergoed door de kamer terwijl zij hardop las: “Je man ligt in bed en jij zit op internet, Hij weet niet precies wat jij wilt, Maar knipte dit uit, misschien dat het scheelt. Liefs van Sint en Piet.” In het envelopje zat een advertentie uit de krant, een “Meester Bokito” wilde graag damesvoeten kietelen. Haar man keek van haar weg, naar de chocoladeletter die hij van haar had gekregen, hij bloosde.
