Boy:
Wat een feest der herkenning. Als ik voormalig tienermeisjesdroom DiCaprio zie uitschreeuwen dat hij de koning van de wereld is, heb ik me allang weer overgegeven aan James Camerons vakkundige blockbusterregie. De gespreide armen, staand op de reling van het voordek en natuurlijk de handafdruk in condens; ik kijk er zowaar naar uit. Dat ik mijn jeugdige onschuld ben verloren, doet daar niets aan af en dat ik door een tweede bril op mijn neus wat extra diepte ervaar, draagt er niks aan bij. De scènes zijn iconische momenten uit de filmgeschiedenis.
Enigszins sceptisch, had ik me voorafgaand aan de film bewust voorgenomen niet te cynisch te zijn. Nu betwijfel ik of het überhaupt zou zijn gelukt, me niet laten meevoeren door het behendig opgebouwde verhaal, de overweldigende sets en van het scherm spattende chemie tussen tortelduifjes Jack en Rose. Daar kunnen de suikerzoete romantiek, bordkartonnen bijfiguren, absurde lengte en een oceaan vol Hollywoodsentiment niets aan veranderen. Vijftien jaar geleden niet, nu niet en als ik de film als historisch onverantwoorde geschiedenisles voorschotel aan mijn kleinkinderen waarschijnlijk nog steeds niet.
Kasper:
Om te bedenken of ik cynisch zou zijn, of me zou laten meevoeren, daar had ik in het geheel geen tijd voor. Iets heel anders wond mij op sinds ik gevraagd werd aan dit bioscoopbezoek deel te nemen. Het is toch op z’n zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Ik heb niet het idee onder een steen te leven, ben zelfs een heuse filmliefhebber en kijk ook al niet neer op innovatie. Toch had ik tot gisteravond nog nooit een 3D-film gezien. Wel, dat is niet helemaal waar. Toen ik tien was werd ik door Michael Jackson betast in Euro Disneyland. Met afstand de engste attractie van het pretpark, alhoewel volgens mij niet eens zo eng bedoeld. Maar een jeugdtrauma is niet de reden dat ik sindsdien nooit meer zo’n brilletje op mijn neus heb gehad. Het is er domweg niet van gekomen. Met de Jackson-film als enige referentiepunt is het misschien te begrijpen dat ik gisteren met wat kinderlijke verwachtingen in mijn bioscoopstoel plofte. Dat het schip bijvoorbeeld op ons neer zou vallen, of Kate’s borsten. Dat was allemaal niet het geval. Het was gewoon de film die ik vijftien jaar geleden had gezien, alleen nu met diepte.
Het vreemde is dat wanneer ik naar een 2D-film ga, ik nooit het gevoel heb naar een plat scherm te kijken. Misschien is dat wel aan een groot verbeeldingsvermogen mijnerzijds te wijten, maar ik zie eigenlijk altijd diepte. Zou dat vermogen afsterven als ik vanaf nu vaker naar 3D-films zou gaan? En zou ik daarmee door 3D zelf steeds meer 2D worden? Uiteindelijk kom je dan dus in alle gevallen altijd op hetzelfde gemiddelde uit: 2,5D. Oftewel, precies genoeg om voor een uur of drie je ogen te willen geloven, met een gezonde afwezigheid van cynisme.
Noor:
3D of niet, mij was het niet gelukt mijn cynisme vooraf thuis te laten. Ik zag er als een ijsberg tegen op om 3,5 uur naar deze draak te moeten kijken. Ach, hoe slecht ken ik mezelf? Ik werd, net als jij Boy, meegesleurd in deze magische wereld van fresh paint en Celine Dion, en voelde dingen die ik al vijftien jaar niet gevoeld had. Uiteraard prijkte Leo’s prachtige tienerhoofd toen aan de muur van mijn zolderkamer. Nu was hij wederom onweerstaanbaar: de knijpende ogen waarmee hij Rose bekijkt en portretteert wanneer zij naakt voor hem ligt, welk meisje van ergens in de twintig herinnert zich die niet?
Maar ook ik heb inmiddels iets van mijn jeugdige onschuld verloren, en dus deed mijn kritisch oog zijn werk: de computergeanimeerde scènes zijn te opzichtig en de dichtgepoederde porieën van personage Cal lachwekkend. En dan het slot van de film, waarbij Rose in haar fantasie in Jack z’n armen valt, omringd en toegejuicht door alle bemanningsleden en passagiers van the ship of dreams; terwijl de kijker die even daarvoor heeft zien doodvriezen en verdrinken in de oceaan. Hollywood durft helaas niet zonder Happy End, zelfs niet als daarvoor een stijlbreuk nodig is met de rest van het verhaal.
Ondanks deze kritiek verdween mijn aanvankelijke cynisme als sneeuw voor de zon en verliet ik de zaal als een verliefde puber. En dat is, denk ik, precies wat (Hollywood) film nastreeft: Titanic is daarmee een van de mooiste reclamespots voor het medium zelf. Maar om dat te kunnen zien, hoef je zeker geen 3D-brilletje op.
Boy:
Goed, de derde dimensie voegt niets noemenswaardigs toe. Het verschafte de perfectionistische technieknerd Cameron hooguit een extra excuus om zijn film een eeuw nadat het iconische schip zonk, opnieuw uit te brengen. Desondanks zijn we hem dankbaar. Aanvankelijk cynisme of niet, we verlieten de bioscoop alle drie licht verbaasd maar bovenal enthousiast: schaam je dus niet en ga deze guilty pleasure op het grote scherm zien.
