Deze column gaat niet over de geboorte van mijn dochter Annika. Deze column gaat over de geboorte van de nieuwe Radiohead. Op 14 februari jongstleden, de dag dat mijn dochter Annika geboren werd, kondigde Radiohead aan dezelfde week nog met een nieuw album te komen, getiteld The King Of Limbs. Nu mijn dochter Annika het belangrijkste in mijn leven is, komt Radiohead op de tweede plek, maar op deze dag kwam alles samen. Als er een God bestaat, waar ik de afgelopen tijd steeds meer van overtuigd begin te raken, dan heeft hij zijn favoriete band aan het werk gezet om Annika's geboorte te vieren.
Ik plaatste op Facebook een oproep of iemand mij kon helpen aan een zolderkamer, rommelhok of meterkast waar ik mij met The King Of Limbs voor een uurtje of drie zou kunnen afzonderen. De eerste paar luisterbeurten zijn bij een nieuwe Radiohead immers van een enorm gewicht, ze bepalen hoe je de komende paar jaar in het leven staat. Zo moest ik van mezelf Amnesiac naakt in foetushouding op een marmeren vloer ondergaan, omdat ik dan volledig open zou staan voor de symfonische details en de diepere lagen van Thom Yorke’s teksten. Hail To The Thief mocht ik pas horen nadat ik drie weken lang uitsluitend naar carnavalsmuziek had geluisterd. Zelfverzonnen rituelen worden ook wel neuroses genoemd, maar dat maakt ze niet minder waardevol.
Op mijn Facebook-oproep werd massaal gereageerd, want wie wil mij nou niet in zijn meterkast hebben? Uiteindelijk ging ik in op het aanbod van een muziekproducer om zijn studio te gebruiken. Hij had immers de beste koptelefoon om The King Of Limbs tot haar recht te kunnen laten komen. Daar zat ik dan, in het donker een pretsigaretje te roken. Mijn leven had vijf dagen terug een wending genomen, die zich weliswaar negen maanden daarvoor middels twee blauw streepjes had aangekondigd, maar waar ik mij toch niet helemaal op had kunnen voorbereiden. Deze avond was een zeldzaam gebied waar tijdperken in elkaar overliepen. Het zou niet vaak meer voorkomen dat ik in louter mijn eigen gezelschap kon zijn, het vreemdste gezelschap waar je jezelf maar bij kan achterlaten.
Omdat ik volledig verrast wilde worden door The King Of Limbs moest de tracklist geheim blijven. Daarom had ik mijn vriendin laten zien hoe ze de gedownloade zip-file op mijn iPod moest zetten. Ze had die week veel nieuwe dingen moeten leren, maar dit vond ze toch wel het lastigst. De kraamhulp keek mee en maakte notities, zo konden we er ieder geval zeker van zijn dat alles goed zou komen.
Spontaniteit is voor mij altijd een groot taboe geweest. Ik wil zelf mijn surpriseparty’s organiseren; ik wijs mijn gasten aan waar ze zich moeten verstoppen. Maar toen voor een moment Annika’s hoofd al ter wereld was, terwijl de rest van haar nog moest volgen en haar ogen zich naar mij openden, raakte ik alle controle kwijt. Het was geen beangstigend gevoel, zoals ik mij zou hebben voorgesteld. Het was subliem.
"Rustig doorademen, rustig doorademen," zeiden de verpleegkundige en kraamhulp in koor. Pas na een tijd drong het tot me door dat ze het tegen mij hadden. Ze vertelden achteraf zich meer zorgen te hebben gemaakt om mij dan om moeder en kind. Ik had nooit geweten dat er leven uit leven kwam. Natuurlijk wist ik dat wel, maar feitenkennis is geen werkelijke kennis. Wanneer je waarheid doorvoelt is het pas waarheid. Van de weeromstuit werden de katten ook nog eens krols en bevond ik mij in een huis van natuurgeweld en wilde geluiden.
Ik dacht dat huis voor even te moeten ontvluchten, ik dacht dat ik tot mezelf moest komen. Maar in de studio van mijn vriend ontdekte ik dat ik niet meer genoeg had aan mezelf alleen, zelfs niet in het gezelschap van Thom Yorke. Ik maakte de afgesproken drie uur niet vol en sloeg reeds na anderhalve luisterbeurt de deur achter mij dicht en fietste als een professioneel wielrenner met buikgriep naar mijn dochter Annika.
The King Of Limbs is een briljante plaat, maar ik heb Radiohead niet meer nodig. Er zijn geen speciale rituelen om luiers te verschonen, of melk op te warmen. Je kan een baby niet in slaap wiegen met ironische distantie. Annika is uit haar moeder gekropen; ik kruip uit mezelf.
