Asset 14

Uit de context

In de straat waar ik tot mijn zesde woonde, stonden maar twee huizen. Het onze en dat van Ellens familie. Ze werd mijn beste vriendinnetje.

Op de slaapkamer van Ellens ouders vonden we tijdschriften met zongebruinde blote mannen en vrouwen die op en onder en over elkaar gleden en waar we een raar gevoel van kregen in onze onderbroek. Op zolder gingen we, precies op de manier waarvoor ouders gewaarschuwd worden in hun opvoedkundige boeken, doktertje spelen. Na de diagnose volgde steeds een doodse stilte. Schuldgevoelens. Een minidepressie. Kleine viespeuken, dat waren we.

Dus bedachten we een nieuw spel, een vrolijk spel. Het leukste spel dat ik als kind heb gespeeld. En ook, al zeg ik het zelf, geniaal. Het speelde zich af in de badkamer. Eerst ging ik naar binnen, Ellen wachtte buiten. Ik zocht een object, neem de wc-borstel, en beeldde daarmee een doodgewone scène uit de grotemensenwereld uit: een agent die het verkeer regelt: ‘doorlopen juffrouw’. Daarna was het haar beurt. "Kom maar binnen!" Ik open de deur en zie Ellen met een bekertje in de wc-pot duiken, ze vraagt: "Hoeveel bolletjes chocola wilde je?"

Wellicht moet je zes zijn en veel te veel uren en dagen en maanden met elkaar slijten om de humor ervan in te zien, maar Ellen en ik deden het letterlijk in onze broek bij deze uit de context gerukte situaties. Later, toen ik verhuisde en een nieuw beste vriendinnetje kreeg, probeerde ik het spel opnieuw te introduceren, maar ik stuitte alleen op onbegrip. Ik deed het voor, stond met de wc-borstel te zwaaien, maar het mocht niet baten. Mijn nieuwe vriendinnetje rolde enkel met haar ogen. Het spel stierf een stille dood en kwam nooit meer ter sprake.

Toen ik de filmpjes van Klein België zag, moest ik opnieuw aan mijn kinderlijke kolder denken. Benny de bodybuilder maakt zich belachelijk omdat hij eerst een vuilnisbak, en later het dekseltje van een confituurpotje wil optillen. Er is de zoon die zijn moeder fotografeert totdat het fout loopt. Vader is geobsedeerd door witte lak, alles moet in de witte lak, ook de punaises en de zebra’s. Een cactus is een potentieel moordwapen en op de wc tref je een protestzanger aan die strijdt tegen lavendelgeur.

De ultrakorte stopmotionfilmpjes zijn korte intermezzo’s waarmee de nieuwe Vlaamse zender Vier de reclameblokken wat probeert op te leuken. Zoals Loekie, maar dan anders. Achter de stemmen van de poppetjes gaan onder meer Frank Focketyn, Sien Eggers en Bruno Vandenbroucke schuil, tevens bedenkers van het niet te evenaren In de gloria.

De filmpjes waren geen onverdeeld succes. Ze werden niet geliked op Facebook, er werd niet over geschreven, op café werd er niet over gepraat. Daar zijn de grapjes wellicht te klein voor. Als je ze een keer ziet, zijn ze leuk, de tweede keer is het grappige er af. Dan is het verrassingseffect immers weg. En je kunt het ook niet navertellen, dan klinkt het stom en saai. Eigenlijk is de humor ervan net zo onbegrepen als mijn badkamerspel. Na een paar maanden zijn ze van antenne gehaald, een stille dood gestorven. Misschien werd de humor van de makers onthaald op onverschillig gerol met de ogen. Misschien was het ook gewoon iets juridisch of had het iets met de adverteerders te maken.

Ik vind/vond ze in ieder geval wel leuk en voel me dus na 24 jaar eindelijk bevestigd: ja, voorwerpen uit het dagelijks leven uit hun context rukken is wél grappig. Ellen, waar je ook bent, ik hoop dat je hetzelfde denkt als ik: we zijn niet alleen met ons idee. En sorry dat ik het verteld heb van die porno van je ouders.

Mail

Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer