Asset 14

Uit de context

In de straat waar ik tot mijn zesde woonde, stonden maar twee huizen. Het onze en dat van Ellens familie. Ze werd mijn beste vriendinnetje.

Op de slaapkamer van Ellens ouders vonden we tijdschriften met zongebruinde blote mannen en vrouwen die op en onder en over elkaar gleden en waar we een raar gevoel van kregen in onze onderbroek. Op zolder gingen we, precies op de manier waarvoor ouders gewaarschuwd worden in hun opvoedkundige boeken, doktertje spelen. Na de diagnose volgde steeds een doodse stilte. Schuldgevoelens. Een minidepressie. Kleine viespeuken, dat waren we.

Dus bedachten we een nieuw spel, een vrolijk spel. Het leukste spel dat ik als kind heb gespeeld. En ook, al zeg ik het zelf, geniaal. Het speelde zich af in de badkamer. Eerst ging ik naar binnen, Ellen wachtte buiten. Ik zocht een object, neem de wc-borstel, en beeldde daarmee een doodgewone scène uit de grotemensenwereld uit: een agent die het verkeer regelt: ‘doorlopen juffrouw’. Daarna was het haar beurt. "Kom maar binnen!" Ik open de deur en zie Ellen met een bekertje in de wc-pot duiken, ze vraagt: "Hoeveel bolletjes chocola wilde je?"

Wellicht moet je zes zijn en veel te veel uren en dagen en maanden met elkaar slijten om de humor ervan in te zien, maar Ellen en ik deden het letterlijk in onze broek bij deze uit de context gerukte situaties. Later, toen ik verhuisde en een nieuw beste vriendinnetje kreeg, probeerde ik het spel opnieuw te introduceren, maar ik stuitte alleen op onbegrip. Ik deed het voor, stond met de wc-borstel te zwaaien, maar het mocht niet baten. Mijn nieuwe vriendinnetje rolde enkel met haar ogen. Het spel stierf een stille dood en kwam nooit meer ter sprake.

Toen ik de filmpjes van Klein België zag, moest ik opnieuw aan mijn kinderlijke kolder denken. Benny de bodybuilder maakt zich belachelijk omdat hij eerst een vuilnisbak, en later het dekseltje van een confituurpotje wil optillen. Er is de zoon die zijn moeder fotografeert totdat het fout loopt. Vader is geobsedeerd door witte lak, alles moet in de witte lak, ook de punaises en de zebra’s. Een cactus is een potentieel moordwapen en op de wc tref je een protestzanger aan die strijdt tegen lavendelgeur.

De ultrakorte stopmotionfilmpjes zijn korte intermezzo’s waarmee de nieuwe Vlaamse zender Vier de reclameblokken wat probeert op te leuken. Zoals Loekie, maar dan anders. Achter de stemmen van de poppetjes gaan onder meer Frank Focketyn, Sien Eggers en Bruno Vandenbroucke schuil, tevens bedenkers van het niet te evenaren In de gloria.

De filmpjes waren geen onverdeeld succes. Ze werden niet geliked op Facebook, er werd niet over geschreven, op café werd er niet over gepraat. Daar zijn de grapjes wellicht te klein voor. Als je ze een keer ziet, zijn ze leuk, de tweede keer is het grappige er af. Dan is het verrassingseffect immers weg. En je kunt het ook niet navertellen, dan klinkt het stom en saai. Eigenlijk is de humor ervan net zo onbegrepen als mijn badkamerspel. Na een paar maanden zijn ze van antenne gehaald, een stille dood gestorven. Misschien werd de humor van de makers onthaald op onverschillig gerol met de ogen. Misschien was het ook gewoon iets juridisch of had het iets met de adverteerders te maken.

Ik vind/vond ze in ieder geval wel leuk en voel me dus na 24 jaar eindelijk bevestigd: ja, voorwerpen uit het dagelijks leven uit hun context rukken is wél grappig. Ellen, waar je ook bent, ik hoop dat je hetzelfde denkt als ik: we zijn niet alleen met ons idee. En sorry dat ik het verteld heb van die porno van je ouders.

Mail

Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer