Asset 14

Teken een petitie tegen de dood

Tip: Teken een petitie tegen de dood

Er zijn de laatste tijd in mijn omgeving net iets te veel mensen doodgegaan. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet en heb daarom de 'Petition Against Death' getekend. Voor de tweede keer, zo bleek. Ik was het vergeten, maar de website herinnerde mijn contactgegevens. Achttien december 2015 tekende ik deze petitie voor het eerst, een maand nadat mijn oma was overleden. Ik heb kennelijk altijd moeite gehad met accepteren.

De 'Petition Against Death' is een kunstproject van de Franse performance-kunstenaar ORLAN. ORLAN is vooral bekend van haar 'surgery-performances' in de jaren negentig. In deze performances was een operatietafel, te midden van rode gordijnen en barokke kunst, haar podium. Er werd gefilmd, en soms zelfs live uitgezonden, hoe ORLAN plastische chirurgie onderging. Ze nam onder andere de kin van de Venus van Botticelli en haar jukbeenderen werden als een soort duivelshoorntjes in haar voorhoofd geïmplanteerd. Niet om mooier te worden, maar om over zichzelf te kunnen beschikken. 'My goal is to sculpt my own body to reinvent the self', zegt ze.

ORLAN heeft deze performances tegenwoordig verruild voor een nog radicalere uiting van verlangen naar zelfbeschikking, die ze ‘genetische DIY-kunst’ noemt. Ondanks dat ik een grote fascinatie en liefde koester voor dit soort performance-geweld word ik het meest geraakt door haar 'Petition Against Death'. Het is een slechts een pagina op haar website. Tien simpele zinnetjes, met als hart: 'I don’t agree! I don’t want to die! I don’t want my friends to die!'

Ook hier klinkt weer dat grote verlangen om alles te controleren. Er valt alleen weinig te DIY-en of te opereren. Wat kan je anders doen tegen de dood dan er een beetje tegen schreeuwen? Het ondertekenen van de petitie geeft me drie seconde lang de hoop dat ik nooit meer iemand hoef te verliezen. Dat zou ik zo belachelijk heerlijk vinden. Mijn eigen eeuwige leven neem ik er dan zelfs bij, ook al zie ik dat niet echt zitten.

Als deze roes is uitgewerkt, zie ik mijn handtekening tegen de dood als een handtekening voor het leven. Door het sterven om me heen voel ik de sterke behoefte om op z’n minst, en voor zover het kan, over mijn eigen leven te beschikken. Ik hoef niet het voorhoofd van de Mona Lisa en ook niet de ogen van Diana, maar wel de tijd en ruimte om mezelf te blijven herontdekken en vooral steeds weer nieuwe dingen in de mensen om me heen te vinden.

Ik heb de 'Petition Against Death' ditmaal noodgedwongen met mijn oude meisjes-mailadres ondertekend. Missmuiss is tegen de dood. Ergens klopt dat ook wel, ik voel me weer vijftien. Vol onbegrip, als een puber in het grijze gebied tussen verdrietig en boos, maar ook vastberaden en plannen beramend om daar weer uit te komen. Ik raad je aan om het zelfde te doen, lieve lezer. Trek je oude gênante mailadres van stal en onderteken de petitie. Maak jezelf en je geliefden voor drie seconde onoverwinnelijk, daarna word je wel weer redelijk.

Beeld: Sofia Baytocheva

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer