Er is eigenlijk geen goede Nederlandse vertaling voor de prachtterm “guilty pleasure” en dat is jammer. Want alleen de schaamtelozen onder ons, die benijdenswaardige klootzakken, ontberen dit knagende maar niet onprettige gevoel. “Heimelijk genoegen” komt misschien nog het dichtst in de buurt, maar dat heeft een andere lading. Heimelijke genoegens doen bij mij vooral onsmakelijke ideeën rijzen over het afpulken en opeten van korstjes of het uitknijpen van mee-eters. Getsie. Nee, de rechtgeaarde guilty pleasure is toch iets anders. Het bekruipt ons bij het bekijken, nuttigen of doen van iets dat we zeer aangenaam vinden, maar eigenlijk beneden onze smaak of stand achten. Iets dat we never nooit in onze statusupdate zouden zetten:
'Hiske Versprille eet Bassieworst en kreeftensoep uit blik, en drinkt graag Irish Coffee.' 'Hiske Versprille heeft de Beau Monde net weer van kaft tot kaft uitgelezen; vooral het artikel van zes pagina’s over de kerstdecoratie van Gerard Joling in de vorm van een zilveren boom vol witte pluchen uilen was een pareltje.' 'Hiske Versprille kijkt ademloos naar TopChef: Julius Jaspers snijdt maar weer eens een Old Amsterdam aan.'
Allemaal zaken waaruit onomstotelijk blijkt dat ik toch niet die sexy duivel en/of fijnbesnaarde intellectueel ben, waarvoor ik zo dolgraag zou worden aangezien. In tegendeel, uit mijn guilty pleasures spreekt een hardnekkige neiging tot verschrikkelijke, lichttrieste, kleinburgerlijke slonzigheid. En sinds kort is aan deze wall of shame een wel heel sappig g.p.- product toegevoegd: 'Hiske Versprille trok haar Slanket aan en nam daarmee eindelijk afscheid van haar jeugd'.
Waarom is hier in vredesnaam niet eerder iemand op gekomen? De Slanket is een deken met mouwen, een “blanket with sleeves”, vandaar de idiote naam. Ik vond dit fleece geval bij de Blokker, sowieso een winkel die bol staat van de lichttrieste, kleinburgerlijke producten. Het eerste dat ik dacht was 'Waarom heeft niemand de makers verteld dat dit eigenlijk gewoon een lange badjas achterstevoren is?'. Zelfs het model op de voorkant van de doos zag er in deze bemouwde lap uit als een corpulente gospelzanger, of een in kunststof gehulde Jedi. Maar toen ik het gigantische, hemelsblauwe geval eenmaal aan had wilde ik het niet meer uitdoen. Zacht! Warm! Met mouwen! En ik ben niet de enige, want er schijnen er al meer dan vijftien miljoen verkocht te zijn. De grootste concurrent van de Slanket, zowel wat betreft verkoopcijfers als de afzichtelijkheid van de productnaam, is de Snuggie. Godzijdank las ik net dat de Slanket en Snuggie in Amerika nu ook een “cult-following” hebben vergaard, wegens de hysterische reclames waarmee ze aan de man worden gebracht.
Mijn lief kwam gisteren de kamer binnen terwijl ik in mijn nieuwe slanket Derek Ogilvie zat te kijken, mijn gezicht besmeurd met smeerleverworst. Op mijn buik balanceerde een groot glas Safari- cola. Moedeloos schudde hij zijn hoofd: 'Het moment is daar. Je hebt het opgegeven.' Hij keek me verdrietig aan. 'Opgegeven? Maar ze hebben een Cult-following!!!' riep ik uit. Cult following klinkt veel beter dan trieste, burgerlijke slons.
