Onze wil is vaak de weg kwijt. We willen vroeg opstaan, gezond eten, mediteren, stoppen met roken, onze boeken alfabetiseren en ze ook nog lezen, het Chinese alfabet leren en ooit nog een marathon lopen. De wil zelf is er wel, maar de acties in navolging ervan blijven vaak uit. Ach, kan je denken, dan blijft er tenminste nog wat te wensen over in het leven. Klopt, zo kan je jezelf blijven vrijpleiten van schuld aan levensderving. Maar je kan ook denken: ik neem een Belg! Een specifieke Belg, om precies te zijn. Ik leg het u uit.
Ik richt me op het laatste probleem - of eigenlijk moet ik zeggen 'uitdaging', we blijven positief - dat van het hardlopen. Dat wil ik namelijk graag doen, voor conditie, gezondheid, en in de hoop dan op geniale ideeën te komen, maar in m'n eentje vind ik het lastig het vereiste doorzettingsvermogen op te brengen. Dan vind ik bij elke bocht dat ik eigenlijk al wel weer genoeg heb gerend, en kom ik uiteindelijk thuis van iets dat meer op 'een wandeling door de buurt met renkleren aan' lijkt. Samen rennen is veel makkelijker, omdat je elkaar dan niet wil teleurstellen en je je grenzen steeds wat moet verleggen, maar afhankelijk zijn van vrienden met rendrang en dezelfde vrije tijd schopt m'n marathonschema zo in de war. Zie daar de blootlegging van het pijnlijke probleem dat mijn leven heet: een groot gebrek aan zelfdiscipline gecombineerd met veel ambitie. Herkenbaar? De oplossing voor deze oneindige en onhoudbare combinatie bevindt zich in het zuiden.
Sinds kort heb ik een Belgische die me helpt. Ze coacht me, zowel fysiek als mentaal. Ze heet Evy Gruyaert en praat met zo'n prachtige zalvende zoetgevooisde stem, die zelfs de meest vervelende dingen mooi doet klinken. Ze spoort me aan en biedt me structuur. Ze troost me als het even wat minder gaat en doet me inzien dat je in korte tijd veel kan bereiken. Eigenlijk is ze dus een soort Mandela, maar dan op wat kleinere schaal. En ze heeft niet zoveel met mensenrechten te maken. En ik denk dat ze een blanke huid heeft. Maar goed doet ze, dat wel.
Op de Belgische radio Eén heeft ze een aantal podcasts (Start to run) gemaakt waarmee je in 25-30 keer een bepaalde afstand leert rennen. Ze zegt dingen als 'Komaan, we gaan nu drie minuutjes rennen, en daarna mag u weer twee minutekes uitrusten' - en dan hoor je een opzwepend muziekje dat je door die drie minuten heen sleept. Gevolgd door een rustig relaxnummer. Omdat je precies weet hoe lang je moet rennen en wanneer je weer klaar bent, voelt het allemaal erg overzichtelijk en houd je het veel makkelijker uit. En als je elke keer braaf doet wat Evy je opdraagt, weet je zeker dat je aan het eind van de podcastserie zonder problemen 5km kan rennen. Of 10, als je een echte bikkel bent.
Evy is een schat. Haar stimulerende woorden zorgen voor bijstand in je zoektocht naar de weg. Die weg waar de wil is. Echt, het werkt. Want wat is er nou fijner dan na een half uur rennen een zachte maar daadkrachtige stem in je oor te horen zeggen: 'Ik ben zo fier op u!'?
