Op een dag in de jaren tachtig kwam er iemand aan de deur met een handtekeningenlijst. Ik was een jaar of zes en vond handtekeningenacties net als doorgeefdeeg en kettingbrieven enorm cool. Petities waren vooral zo leuk omdat ik daarbij mijn nieuwe handtekening (nodig voor mijn Pennierekening) in het echt kon testen. Die kleuterparaaf gebruik ik overigens nog steeds: mijn initialen langgerekt liggend en daartussen dan verticaal mijn achternaam. En met verticaal bedoel ik eigenlijk 3D-verticaal: alle letters bovenop elkaar. Dat ziet eruit als een soort mini-rorschachvlek.
Maar goed, ze stonden dus voor de deur om MTV-Europe te promoten. Rotterdam was de eerste stad die de muziekzender kreeg en de rest van Nederland moest zo snel mogelijk volgen. Natuurlijk was ik voor! Ik hield namelijk heel erg van muziek want ik had een cassettebandje van Michael Jackson en ook één van The Bangles en mijn allerlievelings was het New Orleans Jazz Orchestra, maar dat kwam omdat mijn vader daar een plaat van had met een beeldvullende ganzenkop op de cover en ook omdat de juf heel hard in haar handen klapte toen ik deze band noemde bij de rondvraag over lievelingsmuziek (het was de enige naam die ik paraat had omdat ik zo vaak naar die gans had zitten staren).
Enfin, ik zette mijn rorschachvlek en nam weldra ook via de televisie populaire muziek tot me. Zo kwam ik erachter dat de witblonde mevrouw met punttieten die zo vaak door het scherm rolde niet Michael Jackson heette maar Madonna. Pas een paar jaar later zou ik mijn allereerste Compact Discs krijgen: Appetite for Destruction van Guns N’ Roses en een verzamelalbum van DJ Jazzy Jeff. Mijn muzieksmaak werd dus al redelijk breed, met een voorliefde voor onverstaanbare teksten (Engels) die ik luidkeels probeerde mee te zingen.
In de jaren dat mijn muzieksmaak evenals mijn talenkennis zich ontwikkelden hadden mijn (soms gênante) favorieten nog steeds opvallend vaak onverstaanbare teksten. Ik beheerste het Engels uiteraard, maar dat nam niet weg dat bijvoorbeeld Ol'Dirty Bastard behoorlijk onnavolgbaar kon zijn. Eigenlijk heb ik er nog altijd een zwak voor. Misschien omdat het me terugvoert naar de zorgeloze leeftijd waarop je Nutella nog zo uit de pot lepelde en Walk like an Egyptian werkelijk álles kon betekenen. Of misschien omdat het zo lekker is om vol overgave wartaal mee te brullen. Zo vind ik 'Choci Loni' van de Young Marble Giants niet te doen, zó goed. Het gaat over de zwervende Choci Loni. Ofzo. Wat of wie dat is, weet niemand. Het is de absolute aanvoerder van mijn lijst onbegrijpelijke meezingliedjes.
Hieronder nog een aantal (onverstaanbaar voor mij, althans - ik kwam er nog niet eens zo lang geleden achter dat Janis Joplin helemaal niet zingt over een Mercy Dispenser maar over een auto).
The Roots - 'Don’t Say Nuthin’'
Bij rapmuziek, waar ik in mijn pubertijd dol op was, is de onverstaanbaarheidsfactor vaak vrij hoog. The Roots drijven daar in dit nummer op hun eigen onverstaanbare wijze de spot mee.
Ede Staal - 'Mien toentje'
Dit is voor alle Grunnegers wel prima te verstaan en ik ben nota bene in Groningen geboren maar begrijp er desalniettemin geen woord van. YES.
Roisin Murphy - 'Ramalama (Bang Bang)'
Flash bang big bang bing bong doing deng dum dum d'dum. Need I say more. Een clip met waanzinnig slecht geluid maar dan wel weer een geweldige dansperformance.
Rolling Stones - 'Heaven'
Ongeveer het enige wat ik meestal versta is "kissing and running away". Dat zou vaker zo mogen zijn.
Vera Bila - 'O poštaris avel'
Op een megalomaan familiefeest in Oost-Europa - ik weet niet wie er jarig of getrouwd was, ik weet niet hoe ik er verzeild was geraakt, ik weet niet wat ik zong - heb ik keihard mee staan zingen met deze vadsige Gypsies. Ik weet nog steeds niet wat ze zeggen (en dat is natuurlijk logisch want ze zeggen het in het Roemeens).
Dead Can Dance - 'The Cardinal Sin'
Pompeuze meezingmuziek die behoorlijk gênant is om hardop mee te zingen. Want wat zing je nu eigenlijk? Ik heb het opgezocht en het bleek totaal anders dan ik dacht (niet minder gênant overigens).
En dit filmpje verbeeldt het hele proces nog eens goed, waarbij de kat de meezinger in dit stuk representeert.
