Mijn oma was ooit eens jarig, ik geloof dat ze vierenzeventig werd. Mijn tante had het idee om haar beschilderde servetten cadeau te geven, dat zou leuk zijn voor tijdens diners. Dan konden we bij elke familiebijeenkomst elkaars artistieke uitspattingen weer bewonderen, en oma had van ons allemaal een mooi persoonlijk geschenk.
Op een voor oma geheime bijeenkomst werden de lege servetten uitgedeeld, het was de bedoeling dat we ze mee naar huis namen en daar onderworpen aan onze creativiteit. Allemaal gingen we braaf aan de slag met kleurige gouache en viltstiften. Behalve mijn oom. Hij was een nogal monomaan motorfan, en had, naar eigen zeggen bij een totaal gebrek aan inspiratie, zwarte verf op de band van zijn Ducati gesmeerd en was hiermee dwars over het witte servet gereden. Subtiel is anders (sorry ome John) maar het resultaat mocht er zijn. Het hoge out-of-the-box-gehalte fascineerde mij zeer, ik was er zelfs een beetje jaloers op.
Ik moest hieraan denken toen bleek dat in de omgeving van mijn lokale Gamma een scene van guerrillaschilders is neergestreken die het simpele concept van mijn oom naar een hoger plan heeft getild. Hun drang naar expressie is zo groot dat ze na hun bezoek aan de Gamma niet tot thuis kunnen wachten en hun pas gekochte muurverf net buiten de deur van de winkel al tegen het eerste het beste oppervlak beginnen te smijten. Daarna, al dan niet met behulp van een (gemotoriseerd) voertuig, verspreiden ze het. Dit is actionpainting waar Jackson Pollock zijn vingers bij af zou likken. Ik zal hieronder een selectie van werken bespreken.
Dit werk vond ik één van de opvallendste. Knalroze, haaks op de lijnen van de tegels en met een subtiele bandafdruk. Het lijkt alsof er een kunstige pirouette is gedraaid met de auto die als verfkwast gediend heeft, de vlakverdeling is subliem gebalanceerd.
Deze is ook zeer interessant met dat haast doorschijnende, fluorescerende blauw, dat zo prachtig de dialoog aangaat met de aanwezige dynamische omgevingsfactoren. Het is me een raadsel hoe de kunstenaar het voor elkaar heeft gekregen dat er geen enkele parkerende fietser door de natte verf heen is gereden. Het waarschijnlijkst is, dat hij net voor sluitingstijd een enorme opwelling van kunstzinnigheid kreeg en heel snel de Gamma in en uit is gerend om op het maagdelijke parkeerterrein zijn scheppingsdrang bot te vieren.
Maar hier zien we het centrale werk van deze expositie. Vergeleken met dit hoogstandje is De Nachtwacht een veredelde postzegel. Untitled is het product van een genie dat het grote gebaar niet schuwt. Het gigantische werk meet maar liefst 30 meter en krult zich om de hoek van de straat. De voorliefde van de kunstenaar voor witte latex is uiterst gedurfd: het is altijd weer oppassen dat dit materiaal, dat op elke garage- en toiletmuur te vinden is, niet te banaal wordt toegepast. Wat meteen opvalt aan dit werk is de losse toets en het reliëf dat in de verf is aangebracht. De lichtvoetige elegantie is een lust voor het oog. Maar het is niet alleen decoratieve schoonheid, de anonieme actionpainter heeft ook een boodschap. Hij uit felle kritiek op het instituut Museum. Waarom zou je kunst opsluiten in een 'white cube' als je de hele wereld en alles dat erin staat ook tot een gigantische witgeschilderde galerie kan verheffen?
Dit is kunst in de openbare ruimte op zijn best. Gaat dat zien, er zijn geruchten dat rond meerdere bouwmarkten exposities opduiken. Toegang is gratis.
