Het schijnt tegenwoordig niet meer te kunnen, maar ik houd van het woord ‘gezelligheid’.
‘Hè, gezellig!’.
‘Kom jij maar eens even gezellig naast me zitten’.
‘Kijk eens naar al die lampjes! Gezellig, toch?’
Mijn hart maakt een sprongetje en ik voel dikwijls zelfs een neiging tot het maken van kirrende geluidjes (iets waar ik anders geen enkele behoefte toe voel).
Ja, als er gezelligheid in de lucht hangt, kun je mij opvegen.
Nu is het natuurlijk niet alle dagen feest. Daar ben ik doodeerlijk in.
Soms vraag ook ik me af waar de gezelligheid is gebleven. Je kent het wel: ’s avonds op de fiets naar huis, door de regen, je ziet mensen gezamenlijk de maaltijd nuttigen in warme huizen en denkt: potverdomme, ik zit zo weer alleen te kniezen op mijn kamer van 12 vierkante meter terwijl het acht uur journaal de doden van dit moment opsomt (dit verhaal is overigens ook van toepassing op mensen met bijvoorbeeld een grachtenpand als onderkomen).
En nu komt het erop aan: geef je je over aan de ellende of weet je met een simpele handeling het leven weer iets draaglijker te maken?
Nu moet er gezegd worden, dat het creëren van een gezellige situatie niet aan iedereen is besteed.
Maar geloof me, met deze tip, weet zelfs de grootste hork nog de feestvreugde op gang te brengen.
Steek een kaars aan.
Ik herhaal: steek een kaars aan.
Of nog liever: steek meerdere kaarsen aan. En waxinelichtjes.
Dim het elektrische licht (en gooi in godsnaam alle tl-verlichting de deur uit) en zeg één keer hardop:
‘Hè, gezellig’.
Wedden dat je het zelf gaat geloven?
