Asset 14

Ga naar Preston Palace

TIP: Ga naar Preston Palace 2

Begin dit jaar ging ik met mijn theatercollectief vier dagen naar Preston Palace. In all-inclusive hotel Preston Palace vind je alles onder één dak; een indoorkermis, een bowlingbaan met mijnwerkers-thema en een subtropisch zwemparadijs, waar als we de allerslechtste recensies moeten geloven ‘diarree ronddrijft’. Wij gingen er niet alleen heen om onbeperkt te genieten, maar ook om alle vooroordelen te toetsen: zijn de hotelgasten echt dik en bezopen, en is de friet echt taai? Of zijn wij, net als iedereen die medelijden met ons had en ons veel succes wenste met deze beproeving, een stelletje verwende, elitaire aanstellers?

Ons verblijf in Preston Palace draaide voornamelijk om eten en drinken. Ik werd op de eerste ochtend wakker met een flinke kater. Op de eerste avond hadden we stevig doorgedronken en gestijldanst op de muziek van ras-entertainer Terry Niks in de Preston Hall. Dat is een danszaal die eruitziet alsof hij rechtstreeks is gekopieerd van een highschool-movie uit de jaren tachtig: een ronde, glanzende dansvloer met tafeltjes eromheen én een showtrap. Het was ’n fantastische avond. De enige negatieve noot was het feit dat iemand een hardgekookt ei tegen ons aangooide.

10:00 - Ontbijtbuffet
Croissant met aardbeienjam en roomboter, wit bolletje met tuinkruidenkaas, wit bolletje met geitenkaas, zachtgekookt ei, krentenwegge

Na het ontbijt zijn we naar het subtropische zwemparadijs gegaan. Dit overtrof al mijn verwachtingen. Er dreef geen diarree. Wat er wel was? Een sterrenhemel! Moessonregen! En misschien nog wel het meest bizarre: in het midden van het zwembad stond een aquarium met daarin levende piranha’s uit het Amazonegebied, waar je omheen kon zwemmen. Helemaal achterin bevond zich een exotisch aandoend hutje waar je gratis raketjes en koffie kon halen, en tegen betaling een frikadelletje of kroketje uit de snackmuur.

11:15 - Subtropisch zwemparadijs
Raketje

Na het zwemmen en het bubbelbad-hoppen was het tijd om te ontspannen, en voor de eerste alcoholische versnaperingen.

11:30 - Koffiecorner
Mokkaroomgebakje, twee keer koffie met Licor 43

12:15 - Bij het haardvuur
Rode port

En toen was het alweer tijd om ons naar het volgende buffet te haasten. We wilden immers geen buffet missen.

13:00 - Soep- en saladebuffet
Drie stokbroodjes met kruidenkaas, vijf kaasblokjes, rodekoolsalade, rode wijn

De angst om iets te missen uitte zich niet alleen in mijn verlangen om van ieder buffet iets mee te pikken. Ik wilde ook alle activiteiten minstens één keer doen. Aangezien we op de eerste dag al naar de indoorkermis waren geweest hebben we ons deze middag vooral op het ruime assortiment aan spellen gestort. We hebben gebowld, gemidgetgolft, gepoold en geyahtzeed, en streken vervolgens weer voldaan neer bij het haardvuur voor een aperitiefje.

17:00 - Bij het haardvuur
Mini-nasischijf, witte port, koffie met Licor 43

Op de eerste avond hadden we ons veel te snel volgeschranst, daarom besloten we het deze keer beter aan te pakken. Er stond een tapas-avond op de planning. Ofwel: vijf keer op en neer naar het buffet, om van zoveel mogelijk te kunnen proeven. Dit resulteerde in een bijzonder eclectisch menu:

18:00 - Avondbuffet
Haring, paling, garnalencocktail, mossel, rivierkreeftje, stokbroodje met kruidenboter, rodekoolsalade, sliptong, gehaktballetje, frietjes, rostirondjes, Griekse salade, pastasalade, romanesco, crème brûlée, chocolademousse met Preston-Palace-chocolaatje, twee keer Herfstbok

Met bomvolle buiken begonnen we aan ons avondprogramma:

20:00 - Bowlingbaan met mijnwerkersthema
Espresso met Licor 43

21:00 – Bij de schiettent op de indoorkermis
Softijs

22:00 - Preston Hall
Berenburg-Rivella met dubbel shot berenburg, Drambuie, Splitje, Martini

22:30 - Karaokebar
Twee Martini

23:30 - Subtropische rokersruimte
Gin-Tonic

00:15 - Pianobar
Pernod

00:58 – Scheepsbar
Gin-Tonic

01:00 - Bar gesloten. Hotelkamer
Glas water

Toen we na vier dagen Preston Palace verlieten was ik twee kilo zwaarder, maar waren we wel een hoop vooroordelen lichter. Er dreef geen diarree, de friet was niet taai. De mensen waren meestal lang niet zo dronken als wij zelf waren. De meesten kwamen zelfs om bij te tanken. Om even onbeperkt, optimaal en, vooral, onbezorgd te genieten. Niet omdat Preston Palace een walhalla is, waar alles lekker en vol van smaak is. Dat is het namelijk niet. Maar het is wel een plek waar iedereen gelijk is, of op z’n minst toegang heeft tot dezelfde faciliteiten. Het maakt niet uit of je bouwvakker, bankier of theatermaker bent, iedereen kan er onbeperkt rivierkreeftjes eten en Martini’s drinken.

Ik vind het gênant dat ik voor mijn bezoek zo hard was. Ik sprak met veel te grote woorden zoals ‘consumptiehel’ en ‘existentiële leegte’, en geloof me: ik was lang niet de enige. Het is makkelijk om mensen en levens te ridiculiseren als je ze nog nooit hebt gezien. Ga naar Preston Palace. Terwijl je karaoke zingt en mixdrankjes drinkt, word je een beetje milder.

Beeld: eigen archief

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer