tickets
Asset 14

Een maïsveld inrennen

Het hoogtepunt van de zomer van 1988 was het maïsveld in De Knipe. Voor mij althans.

De Knipe is een Fries dorp met nog geen 1500 inwoners en mijn ouders pasten daar op het huis van vrienden. In de buurt had je één van de weinige 'klokkenstoelen' van de omgeving, het Oranjewoud, Heerenveen, en een ijscoman die ijsjes met een kauwgombal onderin verkocht. Verder kan ik me weinig herinneren. Behalve dan de gigantische maïsvelden aan de overkant van de sloot. Pas wanneer je vanaf de tweede verdieping van het huis naar buiten keek, kon je aan het einde van het maïsveld het woud zien liggen. Vanaf de grond zag je niets. Niets dan maïs.

Foto: Daviniodus

Geheel volgens Friese gewoonte sprong ik alle dagen van die zomervakantie als mijn ouders even niet opletten over de sloot, om vervolgens zo snel mogelijk tussen de halmen te verdwijnen. Mijn uiteindelijke doel: genadeloos verdwalen. Dat ging het best door een gevoelsmatig uur rechtdoor te lopen, af en toe een maïsbaan of wat opschuivend en vervolgens net zo lang rondjes te draaien tot ik omviel van duizeligheid. Voor de sier liep ik nog een eindje in iedere windrichting en was dan gegarandeerd de weg kwijt. Superspannend was het om in dat eindeloze halmenveld - een soort megahut die helemaal alleen van mij leek - naar een uitweg te zoeken want ik kende heus de verhalen van de kwaaie boer die je met zijn riek achterna kwam. Met een beetje geluk kwam ik er aan de kant van het geheimzinnige woud uit, zodat ik de hele lengte van het veld nog terug moest lopen en zonder meer te laat zou zijn voor de preitaart van mijn moeder. De kloven die de maïsbladeren in mijn armen hadden gesneden maakten dat mijn verdwijntruc toch elke dag weer onbestraft bleef.

Later kwam ik als archeoloog vaak in landelijk gebied en dus ook vaak naast maïsvelden. De laatste keer was er nog niet geoogst en dat was een uitkomst want ik moest ontzettend nodig plassen. Ik excuseerde me bij mijn collega en liep het maïs in met de bedoeling een raai of vijf door te steken tot ik uit het zicht zou zitten maar ik liep… en liep… en liep… en verviel zomaar weer in mijn heimelijke Friese genoegen van eind jaren tachtig. Ogen dicht, keihard ronddraaien en weer verder lopen. Nog steeds ging ik kopje onder in de halmenzee. Nog steeds voelde het als een stiekeme overwinning (op mijn ouders, die met preitaart zaten te wachten; op mijn werkgever, van wie ik eigenlijk in de klei moest staan boren; op de boosaardige boer, die me toch nooit zou vinden). En nog steeds was het maïs imponerend: de knoepertharde kolven die in zachte draden waren gewikkeld, de vlijmscherpe lange bladen vol insecten en larven daar weer omheen. Nog steeds was het spannend, op een lekkere manier. Na een gevoelsmatig uur kwam het einde van het veld in zicht. Een sloot, met in de verste verte geen spoor van mijn collega. Op goed geluk volgde ik de sloot een tweetal bochten rond het veld en zag in de verte het oranje busje staan, waarvan de koplampen een paar keer knipperden toen ik in beeld verscheen.

"Waar ben jij nou weer geweest?"
"In de zomer van 1988."

Dat zouden meer mensen moeten doen. Met een beetje geluk kan het de hele maand september nog.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan