Asset 14

Een maïsveld inrennen

Het hoogtepunt van de zomer van 1988 was het maïsveld in De Knipe. Voor mij althans.

De Knipe is een Fries dorp met nog geen 1500 inwoners en mijn ouders pasten daar op het huis van vrienden. In de buurt had je één van de weinige 'klokkenstoelen' van de omgeving, het Oranjewoud, Heerenveen, en een ijscoman die ijsjes met een kauwgombal onderin verkocht. Verder kan ik me weinig herinneren. Behalve dan de gigantische maïsvelden aan de overkant van de sloot. Pas wanneer je vanaf de tweede verdieping van het huis naar buiten keek, kon je aan het einde van het maïsveld het woud zien liggen. Vanaf de grond zag je niets. Niets dan maïs.

Foto: Daviniodus

Geheel volgens Friese gewoonte sprong ik alle dagen van die zomervakantie als mijn ouders even niet opletten over de sloot, om vervolgens zo snel mogelijk tussen de halmen te verdwijnen. Mijn uiteindelijke doel: genadeloos verdwalen. Dat ging het best door een gevoelsmatig uur rechtdoor te lopen, af en toe een maïsbaan of wat opschuivend en vervolgens net zo lang rondjes te draaien tot ik omviel van duizeligheid. Voor de sier liep ik nog een eindje in iedere windrichting en was dan gegarandeerd de weg kwijt. Superspannend was het om in dat eindeloze halmenveld - een soort megahut die helemaal alleen van mij leek - naar een uitweg te zoeken want ik kende heus de verhalen van de kwaaie boer die je met zijn riek achterna kwam. Met een beetje geluk kwam ik er aan de kant van het geheimzinnige woud uit, zodat ik de hele lengte van het veld nog terug moest lopen en zonder meer te laat zou zijn voor de preitaart van mijn moeder. De kloven die de maïsbladeren in mijn armen hadden gesneden maakten dat mijn verdwijntruc toch elke dag weer onbestraft bleef.

Later kwam ik als archeoloog vaak in landelijk gebied en dus ook vaak naast maïsvelden. De laatste keer was er nog niet geoogst en dat was een uitkomst want ik moest ontzettend nodig plassen. Ik excuseerde me bij mijn collega en liep het maïs in met de bedoeling een raai of vijf door te steken tot ik uit het zicht zou zitten maar ik liep… en liep… en liep… en verviel zomaar weer in mijn heimelijke Friese genoegen van eind jaren tachtig. Ogen dicht, keihard ronddraaien en weer verder lopen. Nog steeds ging ik kopje onder in de halmenzee. Nog steeds voelde het als een stiekeme overwinning (op mijn ouders, die met preitaart zaten te wachten; op mijn werkgever, van wie ik eigenlijk in de klei moest staan boren; op de boosaardige boer, die me toch nooit zou vinden). En nog steeds was het maïs imponerend: de knoepertharde kolven die in zachte draden waren gewikkeld, de vlijmscherpe lange bladen vol insecten en larven daar weer omheen. Nog steeds was het spannend, op een lekkere manier. Na een gevoelsmatig uur kwam het einde van het veld in zicht. Een sloot, met in de verste verte geen spoor van mijn collega. Op goed geluk volgde ik de sloot een tweetal bochten rond het veld en zag in de verte het oranje busje staan, waarvan de koplampen een paar keer knipperden toen ik in beeld verscheen.

"Waar ben jij nou weer geweest?"
"In de zomer van 1988."

Dat zouden meer mensen moeten doen. Met een beetje geluk kan het de hele maand september nog.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een stem van een muze

Een stem van een muze

Bij het schilderen van een portret geven kunstenaar en muze zich bloot. Het resultaat is de interpretatie van de kunstenaar. Wat nou als ook de muze zou kunnen praten? Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

AVS:

Knuffels, superhelden en opgroeien

Deze week worden onze redacteurs blij van teddyberen, een maatschappelijk relevante superheldenserie en satire in zwart-wit. Lees meer

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interim-directeur van Amsterdam Art Suzanne Wallinga vertelt hoe zij het verzamelen van kunst toegankelijk wil maken voor iedereen. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan