Asset 14

Baarmoeder

Ik kom altijd te laat. Zelfs mijn geboorte vond twee weken na de uitrekendatum plaats. Ik was zo op mijn gemak in de baarmoeder, dat ze mijn moeders buik moesten opensnijden om me eruit te trekken. Zo egoïstisch was ik toen al. Ze moesten bij mijn bloedeigen moeder, de lieve vrouw die de negen maanden daarvoor niets anders had gedaan dan zich volstoppen en pijn lijden voor mijn welzijn, haar buikspieren met een scalpel doorsnijden (waardoor ze nu echt nooit meer haar oude figuur zou terugkrijgen), haar ingewanden opzij duwen, terwijl mijn vader toekeek, om mij met zachte handen uit die warmte te scheppen. Ik huilde om het verlies van mijn gratis hotelkamer met roomservice, terwijl ik de vrouw die mij het leven schonk uitgeteld en hevig bloedend achterliet, zonder ook maar een keer naar haar om te kijken. En dat allemaal omdat ik toen al te lui was om de gewone uitgang te nemen.

Als ik te laat ben voor een afspraak, en in mijn huis helemaal niets aan het doen ben, wil ik dus eigenlijk dat iemand de deur open beukt, me optilt, me naar het café brengt en me daar in een stoel neerzet, waar ik dan bedekt met slijm een potje kan zitten janken.

De natuur heeft gelukkig een straf bedacht voor valsspelers als ik. Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat een baby essentiële bacteriën meekrijgt als hij met zijn hoofdje door de vagina gaat. Het is waar. De flamoes bevat goede bacteriën die astma en allergieën helpen voorkomen. Dat is dus de reden dat ik me altijd zo slecht voel, dat ik altijd griep krijg zodra het heerst. Ik zou eigenlijk nog eens mijn hoofd in mijn moeders vagina moeten steken, om alsnog mijn shot te krijgen. Als ze slaapt, uiteraard. Ik wil haar niet aan het schrikken maken.

Ik heb altijd terug de baarmoeder in gewild. Ik slaap zo lang mogelijk, opgekruld in de foetushouding. Ik douche te lang en ga graag in bad. Ik zet de thermostaat altijd lekker hoog terwijl ik mezelf op de bank bedek met een fleecedeken. Als kind bouwde ik hutten op mijn kamer en groef ik mezelf in op het strand. Je ziet weleens foto’s van een boa constrictor die een heel schaap heeft opgeslokt. Mensen vinden dit choquerend, maar mij lijkt het heel prettig, zo binnen in een slang. Net als Jonas in de wallevis.

De vagina is een zachte warme hemel. Ik heb dan ook nooit begrepen waarom veel mannen het fijn vinden om over een gezicht of een buik klaar te komen – nog buiten de vrouwonvriendelijkheid van zo’n cum shot. Je bevindt je in de fijnste, meest veilige plek op aarde, en dan kies je ervoor om op het hoogtepunt terug te keren naar de koude, harde wereld daarbuiten? Dat is net alsof je naar een driesterrenrestaurant gaat, vier gangen bestelt, een glaasje wijn drinkt terwijl je naar het strijkkwartet luistert, en als het voorgerecht komt, je het bord mee naar buiten neemt om in het in een achterafsteeg te gaan zitten eten. Tussen de zwervers met AIDS.

Soms als ik mijn vriendin oraal bevredig, probeer ik stiekem haar baarmoeder in te kruipen. Ik kom nooit ver voordat ze me doorheeft en er weer uit duwt. Haar reactie is weinig begripvol, vol van geschrokken scheldwoorden en Freudiaanse beledigingen.

Ik weet niet zo goed wat ik hiermee wil zeggen. Misschien wel: wees lief voor jezelf, vind je eigen baarmoeder, ga er af en toe in liggen en vergeet al je futiele zorgen. Of misschien juist: vergeet die baarmoeder, jij egocentrische hond, en word eindelijk eens volwassen. Waarschijnlijk is het, zoals wel vaker, een combinatie van beide.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer