Image: Royal Art Lodge

Kathrin Klingner, afgestudeerd fotografe, richtte een blog op voor hedendaagse tekenaars. " />

Image: Royal Art Lodge

Kathrin Klingner, afgestudeerd fotografe, richtte een blog op voor hedendaagse tekenaars. " />
Asset 14

The Kingdom

Hard//hoofd selecteert zorgvuldig uit een oerwoud aan mogelijkheden. In ‘hard//hoofd kiest’ wordt door de redactie een relatief onbekende muzikant, band of kunstenaar uitgelicht. Het is een keuze uit het werk van iemand die volgens hard//hoofd het waard is om te volgen. Deze keer: Kathrin Klingner. Klingner is afgestudeerd fotografe en richtte The Kingdom op, een blog voor hedendaagse tekenaars. Ze licht zelf toe hoe, waarom en wat het is.

The Kingdom is een blog over tekenen. Het begon als volgt: in 2007 studeerde ik af aan de fotografieopleiding van de Gerrit Rietveld Academie. Toen ik niet meer die dagelijkse strubbelingen met de kunstopleiding en de kunst in het algemeen had, voelde ik een enorm gat. Onder andere om dit gat te vullen ben ik begonnen met tekenen.

Begin

Ik had een redelijke kennis van de geschiedenis van de fotografie, maar geen benul van hedendaags tekenen. Op een groepstentoonstelling in Berlijn had ik alleen één prachtige tekening gezien van een Canadese artiest, Marcel Dzama.

Ik begon mijn zoektocht naar hedendaags tekenen op het internet. En omdat ik geen online collecties tekeningen kon vinden begon ik vanaf dat moment aan mijn eigen onderzoek. Dat ik hierdoor geen tijd had voor een postgraduate-depressie, en ook niet om hele seizoenen HBO-series te kijken, was een positieve bijwerking. Ik opende een blog-account, dacht heel hard na over een naam en over wat ik erop moest zetten. Uiteindelijk googelde ik de enige hedendaagse tekenaar die ik kende, Marcel Dzama. Zo begon The Kingdom.

Toen ik eenmaal begonnen was met het zoeken naar tekeningen, kreeg ik steeds meer tips en links van vrienden. Na een paar maanden kreeg ik e-mails van mensen die ik nog nooit had ontmoet. Hoe meer werken ik zag, hoe meer ik van tekeningen ging houden. Het enige dat je eigenlijk nodig hebt om te tekenen, zijn pen en papier. Dat is één van de aspecten waar ik van hou. Mijn eerste herinneringen spelen zich af in een restaurant, met mijn familie om me heen. Iemand had een kladblok en kleurpotloden voor me neergelegd. Meer had ik niet nodig.

Maar toch koos ik er twintig jaar later voor om fotograaf te worden. Fotografie is een geweldig medium, maar om een fotograaf te zijn is een flinke fetisj voor het materiaal nodig: foto-mensen hebben er een hekel aan als er stof op hun negatieven zit. Ze dragen handschoenen wanneer ze hun werk aanraken. Een standaardconversatie gaat altijd over camera’s, lenzen, negatieven en papier. Ik kan me nog herinneren dat ik na mijn afstuderen een kunstenaar ontmoette die ook tekende, en omdat ik niet goed wist wat ik tegen hem moest zeggen, zei ik: ‘Hey, we gebruiken dezelfde soort pen en inkt!’ Hij keek me bevreemd aan. Teken-mensen geven niet veel om materiaal.

Echt handwerk

Nog belangrijker: fotografie is altijd verbonden geweest en zal altijd verbonden zijn met de vraag over “werkelijkheid”. Is dit echt, of in scène gezet? Is deze foto gephotoshopt? Je kunt er niet omheen. Het is er, op het moment dat de foto wordt genomen en het licht chemische sporen achterlaat op het negatief. Tekenen is anders. Wanneer je kijkt naar een tekening kun je je afvragen hoe deze gemaakt is en of het een tekening aan de hand van een foto is. Maar je kijkt vooral naar iets dat iemand met zijn handen gemaakt heeft: een pen die een oppervlak heeft geraakt en een spoor achterlaat. Dat is de schoonheid van tekenen. En daarom raak ik The Kingdom niet beu.

Royal Art Lodge

Royal Art Lodge

Het eerste wat ik ooit op The Kingdom heb gepost was het kunstenaarscollectief The Royal Art Lodge. Tussen 1996 en 2008 bestond dit gezelschap uit Marcel Dzama, Michael Dumontier en Neil Farber. Wat ik meteen leuk vond aan de site was dat er zoveel prachtige, humoristische tekeningen te zien waren, maar de auteur volledig buiten beeld bleef: je kon niet zien wie wat gemaakt had. Dat noem ik echt een collectief. Van sommige tekeningen moest ik zelfs hardop lachen: een reactie die kunst niet vaak uitlokt. Vanaf 2008 maken alleen Faber en Dumontier nog deel uit van de Royal Art Lodge. Inmiddels drie jaar later vind ik het nog steeds de moeite waard om af en toe op hun site te gaan kijken, want er is altijd nieuw en verrassend werk.

Susanne Mewing

Susanne Mewing

Susanne Mewing kwam ik tegen op de website van een Duits online magazine getiteld kuenstlicht.de, wat inmiddels niet meer bestaat. Er was werk van een heleboel kunstenaars te zien, maar Susanne Mewing was degene die het meest bleef hangen. Het is moeilijk te zeggen waarom haar tekeningen me zo raakten. Waarschijnlijk kreeg ik het gevoel dat ik haar zou mogen, als persoon, als we elkaar ooit zouden ontmoeten. Misschien is dit het geheim van zulke tekeningen: het is alsof ze je een kijkje geven in iemands persoonlijke leven en als je de dingen die je van iemand ziet mooi vindt, ontwikkel je meteen een soort artistieke verliefdheid op hun werk. Wat het geheim ook is, Susanne maakt nog steeds prachtig werk. Ze wordt vertegenwoordigd door een galerie in L.A. en ik kom nog steeds graag op haar website om haar werk te bekijken.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Nieuws in beeld: 16

Als de kwakzalver per ongeluk gelijk heeft

Het vinden van nieuwe toepassingen voor bestaande medicijnen is een serieus nieuw onderzoeksveld geworden. Lees meer

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Kwam Hans Klok een mooie show geven, of kregen we hem echt te kennen? Lees meer