Image: Royal Art Lodge

Kathrin Klingner, afgestudeerd fotografe, richtte een blog op voor hedendaagse tekenaars. " />

Image: Royal Art Lodge

Kathrin Klingner, afgestudeerd fotografe, richtte een blog op voor hedendaagse tekenaars. " />
Asset 14

The Kingdom

Hard//hoofd selecteert zorgvuldig uit een oerwoud aan mogelijkheden. In ‘hard//hoofd kiest’ wordt door de redactie een relatief onbekende muzikant, band of kunstenaar uitgelicht. Het is een keuze uit het werk van iemand die volgens hard//hoofd het waard is om te volgen. Deze keer: Kathrin Klingner. Klingner is afgestudeerd fotografe en richtte The Kingdom op, een blog voor hedendaagse tekenaars. Ze licht zelf toe hoe, waarom en wat het is.

The Kingdom is een blog over tekenen. Het begon als volgt: in 2007 studeerde ik af aan de fotografieopleiding van de Gerrit Rietveld Academie. Toen ik niet meer die dagelijkse strubbelingen met de kunstopleiding en de kunst in het algemeen had, voelde ik een enorm gat. Onder andere om dit gat te vullen ben ik begonnen met tekenen.

Begin

Ik had een redelijke kennis van de geschiedenis van de fotografie, maar geen benul van hedendaags tekenen. Op een groepstentoonstelling in Berlijn had ik alleen één prachtige tekening gezien van een Canadese artiest, Marcel Dzama.

Ik begon mijn zoektocht naar hedendaags tekenen op het internet. En omdat ik geen online collecties tekeningen kon vinden begon ik vanaf dat moment aan mijn eigen onderzoek. Dat ik hierdoor geen tijd had voor een postgraduate-depressie, en ook niet om hele seizoenen HBO-series te kijken, was een positieve bijwerking. Ik opende een blog-account, dacht heel hard na over een naam en over wat ik erop moest zetten. Uiteindelijk googelde ik de enige hedendaagse tekenaar die ik kende, Marcel Dzama. Zo begon The Kingdom.

Toen ik eenmaal begonnen was met het zoeken naar tekeningen, kreeg ik steeds meer tips en links van vrienden. Na een paar maanden kreeg ik e-mails van mensen die ik nog nooit had ontmoet. Hoe meer werken ik zag, hoe meer ik van tekeningen ging houden. Het enige dat je eigenlijk nodig hebt om te tekenen, zijn pen en papier. Dat is één van de aspecten waar ik van hou. Mijn eerste herinneringen spelen zich af in een restaurant, met mijn familie om me heen. Iemand had een kladblok en kleurpotloden voor me neergelegd. Meer had ik niet nodig.

Maar toch koos ik er twintig jaar later voor om fotograaf te worden. Fotografie is een geweldig medium, maar om een fotograaf te zijn is een flinke fetisj voor het materiaal nodig: foto-mensen hebben er een hekel aan als er stof op hun negatieven zit. Ze dragen handschoenen wanneer ze hun werk aanraken. Een standaardconversatie gaat altijd over camera’s, lenzen, negatieven en papier. Ik kan me nog herinneren dat ik na mijn afstuderen een kunstenaar ontmoette die ook tekende, en omdat ik niet goed wist wat ik tegen hem moest zeggen, zei ik: ‘Hey, we gebruiken dezelfde soort pen en inkt!’ Hij keek me bevreemd aan. Teken-mensen geven niet veel om materiaal.

Echt handwerk

Nog belangrijker: fotografie is altijd verbonden geweest en zal altijd verbonden zijn met de vraag over “werkelijkheid”. Is dit echt, of in scène gezet? Is deze foto gephotoshopt? Je kunt er niet omheen. Het is er, op het moment dat de foto wordt genomen en het licht chemische sporen achterlaat op het negatief. Tekenen is anders. Wanneer je kijkt naar een tekening kun je je afvragen hoe deze gemaakt is en of het een tekening aan de hand van een foto is. Maar je kijkt vooral naar iets dat iemand met zijn handen gemaakt heeft: een pen die een oppervlak heeft geraakt en een spoor achterlaat. Dat is de schoonheid van tekenen. En daarom raak ik The Kingdom niet beu.

Royal Art Lodge

Royal Art Lodge

Het eerste wat ik ooit op The Kingdom heb gepost was het kunstenaarscollectief The Royal Art Lodge. Tussen 1996 en 2008 bestond dit gezelschap uit Marcel Dzama, Michael Dumontier en Neil Farber. Wat ik meteen leuk vond aan de site was dat er zoveel prachtige, humoristische tekeningen te zien waren, maar de auteur volledig buiten beeld bleef: je kon niet zien wie wat gemaakt had. Dat noem ik echt een collectief. Van sommige tekeningen moest ik zelfs hardop lachen: een reactie die kunst niet vaak uitlokt. Vanaf 2008 maken alleen Faber en Dumontier nog deel uit van de Royal Art Lodge. Inmiddels drie jaar later vind ik het nog steeds de moeite waard om af en toe op hun site te gaan kijken, want er is altijd nieuw en verrassend werk.

Susanne Mewing

Susanne Mewing

Susanne Mewing kwam ik tegen op de website van een Duits online magazine getiteld kuenstlicht.de, wat inmiddels niet meer bestaat. Er was werk van een heleboel kunstenaars te zien, maar Susanne Mewing was degene die het meest bleef hangen. Het is moeilijk te zeggen waarom haar tekeningen me zo raakten. Waarschijnlijk kreeg ik het gevoel dat ik haar zou mogen, als persoon, als we elkaar ooit zouden ontmoeten. Misschien is dit het geheim van zulke tekeningen: het is alsof ze je een kijkje geven in iemands persoonlijke leven en als je de dingen die je van iemand ziet mooi vindt, ontwikkel je meteen een soort artistieke verliefdheid op hun werk. Wat het geheim ook is, Susanne maakt nog steeds prachtig werk. Ze wordt vertegenwoordigd door een galerie in L.A. en ik kom nog steeds graag op haar website om haar werk te bekijken.

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer