Een klein rappertje doet Niels nog eens nadenken over zijn muzikale carrière. " /> Een klein rappertje doet Niels nog eens nadenken over zijn muzikale carrière. " />
Asset 14

Spreek met twee woorden en eet met twee stokjes

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor hard//hoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Dit is deel 10 van zijn verslag, het vervolg op "Vruchten van verbanning".-

Het is een indrukwekkend optreden van mijn favoriete rapper. Ik luister al twee jaar naar bijna niets anders. Soms zet ik een een innemend countrybandje op, of rararara-muziek, zoals Sun Ra, Sa-Ra, Afu-Ra, Rah Digga en Ta’Raach, namen waarvan mijn vrienden denken dat ze helemaal niet bestaan. Nu bedenk ik inderdaad graag namen van artiesten die helemaal niet bestaan zodat mijn vrienden zich onwetend over muziek voelen. Maar over mijn rararara-muziek maak ik liever geen grappen. De namen die ik bedenk zijn vaak van vergeten funkbandjes, zoals ‘Ruby and the Rublettes’, ‘Big Dipper Pete and The Rocky Road Disciples’, ‘Kaka-Phonic’, ‘Quality Streak’ of ‘Stop-Motion Orchestra’ (El-Ninho Tunes). Zoals DJ’s vroeger hun platen afplakten, verander ik artiestennamen in iTunes, zodat niemand er vandoor kan gaan met de nummers die ik hoogst persoonlijk heb gevonden.

Het is een iel rappertje. Hij loopt freestylend door de zaal met de microfoon in zijn hand en een bomberjack als een cape over zijn schouders gedrapeerd. Soms legt hij zijn hand op iemands schouders, maar hij is zo klein dat hij zelfs bij de Japanners een beetje op zijn tenen moet staan. Tussen het rappen door speelt hij melodieën van The Beatles op een theremin. Ik heb gehoord dat hij dat ook kan op de kazoo. Zijn albumhoezen maakt hij zelf, met collage maar zonder photoshop. De Japanners zijn, net als ik, uitzinnig. Het schept een band, mijn eerste band met de Japanners. Ik heb een glas bier in elke hand zodat ik op hem kan toasten, elke keer als we onze handen in de lucht moeten doen.

Na het optreden gaan we samen gestoomde oesters en schelpen eten in een Chinees restaurant. Ik vraag hem of hij Topor kent en hij zegt verveeld dat hij Topor wel kent. Alsof er elke dag iemand aan hem vraagt of hij Topor kent. Het is het eerste wat ik vraag aan mijn hiphopheld. Ik had me voorgenomen om dat te vragen, ik had erover nagedacht en me voorgesteld dat hij verrast zou reageren: ‘Jaaa, Topor, wat leuk dat je dat vraagt, wat een originele jongen moet jij zijn, zo wil ik dat mijn fans zijn, laten we vrienden worden!’. Maar hij draait zich vooral om naar mijn vriendinnetje en stelt haar vragen over Japan die ik niet begrijp. Hij houdt van Japan en is er vaker geweest dan ik. Dat is niet moeilijk, want dit is mijn eerste keer in Japan. Ik stort me op de oesters die hij niet aanraakt omdat hij joods blijkt te zijn terwijl ik stilletjes mijn held vervloek, want hij versiert het vriendinnetje van zijn grootste fan.

Ik realiseer me opeens dat muziek niet meer zo belangrijk voor me is, want anders word ik nooit volwassen. Ik wil blijven dromen, dromen kan altijd, maar vluchten kan niet meer. Het is een cliché, maar ik vlucht in de muziek die ik maak. Muziek is vluchten geworden sinds de vrouwen in mijn bestaan teleurgestelde blikken uitwisselen als ik het heb over het zoveelste optreden dat louter betaald wordt in ‘exposure’. Ik plak er dan nog korzelig aan vast: ‘ja, er komen belangrijke mensen op af, mensen met invloed!’, maar ook ik geloof mijn eigen woorden niet meer, er rollen pingpongballen van hout uit mijn mond. Misschien maken ze het op een dag uit en dan schrijf ik beteuterd in mijn kleine boekje: ‘ik vertel over mijn laatste beat, en je bent er niet’. De wereld draait door, maar ik sta stil. Behalve als ik mij uitvoerig wentel in zelfmedelijden.

Het feit dat de mannen in mijn bestaan geen veelbetekenende blikken uitwisselen, heeft er misschien meer mee te maken dat a: er niet zoveel mannen in mijn bestaan zijn en b: de mannen in mijn bestaan allemaal muziek maken of muziek zouden willen maken, maar in plaats daarvan op een bank zitten, naar reclames kijken en zeggen dat ze ook reclames zouden kunnen maken als ze niet op die bank zouden zitten. Ze maken geen reclames omdat ze naar reclames kijken, daar komt het op neer. Ergens siert dat wel: je eigen creativiteit opofferen ten behoeve van het gebrek aan creativiteit van de ander.

Voornemen: vanaf nu koop ik alleen nog indrukwekkende groente, spreek met twee woorden en eet met twee stokjes. En op tijd naar bed, eindelijk eens op tijd naar bed. Misschien ben ik klaar om terug naar het westen te gaan.

Ik kijk naar mijn vriendinnetje. Mijn hiphopheld praat op haar in, maar heeft geen schijn van kans. Hij heeft het mis, ze dweept helemaal niet met Japan. Ze dweept, net als ik, vooral met het eten. In zijn nummers rapt hij over Japanse animaties die ik nog niet ken en Japanse draken. Hij denkt waarschijnlijk dat ze een Japanse draak is. Ik weet wel beter, ze is geen draak, maar meer iemand naar wie later een speelgoedmerk vernoemd zal worden, ze heeft een tatoeage van een mannetje met een doos over zijn hoofd tussen haar schouderbladen. Als ik ooit leer kiezen, dan neem ik ook tatoeages.

Mail

Niels Gerson Lohman

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer