Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...
Foto: Pieter van Wynsberge
Beez, 26/10/11, 15.12u
SEVENTY SECONDS [ 43 / 52 ]
Op het zandpaadje net voorbij de rijksweg kwam ik Walter tegen, die met zijn dieren aan de wandel was. We liepen samen het heuveltje op. Vanachter een dichte heg vol prikkeldraad keken we een tijd zwijgend uit over de rivier. Langs de oever liepen rails, die de loop van het water een stukje volgden, maar dan in noordelijke richting bogen en in het bos verdwenen. ‘Een trein op een spoor,’ zei Walter, ‘dat is staal over staal. Zo ontstaat dat snerpende booggeluid. De wielen slippen omdat de buitenboog net wat groter is dan de binnenboog. Het stalen wiel en de spoorstaaf beginnen daardoor allebei te trillen. Het duet dat die twee dan soms samen zingen, dat gaat mij door merg en been, zo hartverscheurend als dat is…’
Ik gaf hem een klap op zijn schouder en glimlachte.
‘Alleen bij volle maan is er soms verduistering. De maan moet zich in één van de twee punten bevinden waar het vlak van zijn baan om de aarde het vlak van de baan van de aarde om de zon snijdt.’
Boven het bos hing een eenzame luchtballon.
‘En als bij ons de maan verduistert,’ vervolgde Walter, ‘dan verduistert daarboven de zon.’
Ik had daar nooit bij stilgestaan.
‘Zand erover,’ dacht ik, ‘over al die jaren dat je een vuile junk bent geweest.’
22-28 oktober 2011
Vannes-sur-Cosson
