Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...
Foto: Pieter van Wynsberge
Engwierum, 05/10/11, 17.21u
SEVENTY SECONDS [ 40 / 52 ]
‘Een paar maanden geleden zag ik hier een jongen vallen. Hij was donkerblond, een fijn gezicht, maar wel een baardje. Hij droeg zo’n sjiek versleten spijkerbroek, een roze hemd met een motiefje en bruine leren schoenen. Dure spullen allemaal, de beste merken. Hij woonde op de tiende. Ik had hem al wel in de lift gezien.’
Ze duwde haar handen plat tegen het raam. Het schemerde buiten en hoog aan de hemel verscheen het sikkeltje van de maan.
‘Hij werkte voor een investeringsfonds. Ze vallen daar bij bosjes, heb ik horen zeggen. Ik zat hier, net zo, en ineens was er buiten die jongen, die me aankeek van de andere kant van het glas. Het kan niet langer dan een fractie van een seconde zijn geweest, maar voor mij was het een eeuwigheid. Zijn blik boorde zich in de mijne. Ik dacht: hij ziet hij mijn ziel!’
Met haar lippen dicht tegen het glas blies ze een wasemvlekje, en trok daar bedachtzaam een kruisje in. ‘En toen?’ vroeg ik zachtjes.
‘Ik deed mijn ogen dicht,’ zei ze.
1-7 oktober 2011
Vincennes
