Illustratie: Baukje Stamm ‘Thailand is al heel lang niet meer wat het was!’ Iedereen is het roerend met hem eens. Ik zeg dat ik ook al heel lang niet meer weet wie ik ben, maar niemand reageert erop." /> Illustratie: Baukje Stamm ‘Thailand is al heel lang niet meer wat het was!’ Iedereen is het roerend met hem eens. Ik zeg dat ik ook al heel lang niet meer weet wie ik ben, maar niemand reageert erop." />
Asset 14

Rommel gelooft in bagels

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor Hardhoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Tot nu toe was hij verdwaald op het betoverde eilandje Siquijor in de Filippijnen. Daar komt nu verandering in. Dit is deel 6 van zijn verslag, het vervolg op Coconut Campaign.-

Vraag me niet waarom ik naar Bangkok ga. Waarschijnlijk zou ik dan zeggen: ‘Vraag me niet waarom ik naar Bangkok ga’. Naast me, aan het raam, zit een Filippijnse jongen in zo een pullover waarvan de hals pas bij de navel ophoudt. Het is een sympathieke, opgeruimde jongen uit Manila, die, enigszins misplaatst, Rommel heet. Rommel werkt voor zijn vader, iets met vastgoed. We praten over de politiek. Ik vertrouw hem toe dat ik aan Ding Dong’s campagne heb meegewerkt en Rommel knikt bemoedigend, maar bekent dat hij niet weet wie dat is. Rommel is voor zichzelf begonnen, hij vliegt naar Bangkok voor zaken. Op Siquijor vonden ze het maar niets dat ik naar Bangkok ga. Eigenlijk vind ik het ook maar niets. Bernd vond het al helemaal een slecht idee. Hij zat aan de bar met zijn handen om een biertje gevouwen en schudde verdrietig het hoofd. ‘Thailand is al heel lang niet meer wat het was!’ en iedereen aan de bar was het roerend met hem eens. Ik zei dat ik ook al heel lang niet meer weet wie ik was, maar niemand reageerde erop en ook mijzelf is het niet helemaal duidelijk wat ik daar precies mee wilde zeggen. In Thailand ga ik geheime dingen doen, want mijn weg naar geluk loopt langs een geheim bestaan. Wat dat geheime bestaan precies is, dat moet ik nog uitzoeken. Nu zou ik mij kunnen ontdoen van mijn vermomming als backpacker en Bangkok als sekstoerist kunnen betreden, maar ik ben A: niet oud of dik en B: het ontbreekt mij aan een fatsoenlijke fetisj. De enige fetisj die ik heb is een aanzienlijke interesse in de vrouwelijke bovenarm. Daar heb ik mij kort zorgen over gemaakt, totdat ik de woorden ‘arm’ en ‘fetisj’ door de zoekmachine haalde en door de volgende bekentenis gerust werd gesteld.

‘I have an arm fetisj... ...I don’t think it is a bad fetisj because at least it is something you get to see every day.’


Illustratie: Baukje Stamm

Het is natuurlijk ook een beetje banaal om een geheim bestaan als sekstoerist in Thailand te beginnen. Erg origineel is het niet. Ik zoek een andere vermomming, maar kom er niet uit. Bernd zit overigens gewoon naast me in het vliegtuig, aan het gangpad. Waarom hij me is gevolgd naar het land dat niet meer is wat het was, is me een raadsel. Hij hangt in zijn stoel als een peer met schouders en staart trots naar zijn buik, die bij elke ademhaling het uitklaptafeltje een stukje optilt. Bernd tikt me aan en wijst ernaar, grinnikend: ‘Mijn buikademhaling is perfect’. Ik ken Bernd inmiddels beter dan mij lief is. Zo weet ik bijvoorbeeld precies wanneer hij in zijn neus peutert, ook wanneer ik met mijn rug naar hem toe sta. Dan voel ik, als het ware, hoe hij eerst zijn adem inhoudt en dan het kraakbeen in zijn neus met alle beschikbare vingers te lijf gaat, precies op de hoogte van mijn schouderbladen. Het klinkt alsof iemand in de verte een natte kip ontbeent.

Rommel vraagt wat ik doe. Ik zeg: ‘Ik schrijf een boek’. Ik zeg het bescheiden, want het schrijven van een boek is niet iets om mee te pronken, vooral als je er helemaal niet zeker van bent dat het ooit af komt. Rommel wil weten waarover mijn boek gaat en ik geef hem er een gepast vaag antwoord op. Hij lijkt helaas niet onder de indruk. Volgens mij heeft Rommel veel vrienden die boeken schrijven. ‘Als het niets wordt, dan kan je er altijd een vampier in stoppen’. Daar heeft Rommel natuurlijk gelijk in.

Rommel gelooft in bagels. Hij heeft het plan om een grootschalige bagel-keten in zuidoost-Azië op te zetten. Rommel maakt zich ook grote zorgen over het verschil tussen arm en rijk, wat hem siert, want Rommel is ontzettend rijk. Hij heeft altijd grote moeite gehad met het gat in bagels, dat vindt hij verspilling. Hij zegt: ‘Ik vind de gaten in bagels een typisch voorbeeld van de consumptiemaatschappij’. Het is het uitgangspunt van zijn concept voor de bagel-keten. Als Bernd diep genoeg in slaap is om zich nergens mee te kunnen bemoeien, laat Rommel de ontwerpen zien. Elk restaurant bestaat uit twee verdiepingen. De tweede verdieping is een duur familierestaurant. De bagels op de kaart zijn zó groot, dat een hele familie van één bagel kan eten. Uit een technisch nogal ingewikkeld systeem met onder andere hydraulische pompen valt de bestelde bagel uit een glazen koker op de eettafel. De bagel wordt echter in het geheel gebakken, zonder gat in het midden, zodat de bagel die op de eettafel valt aanvankelijk maar een sandwich is. Op de eettafel zit een draaiknop waarmee bepaald kan worden wat de grootte is van het gat dat uit de bagel gesneden zal worden. Als er eenmaal een grootte is geselecteerd, dan komt er uit hetzelfde ingewikkelde systeem met onder andere hydraulische pompen een rond mes dat van de sandwich een bagel maakt. Het binnenste van de bagel verdwijnt in de eettafel en valt een verdieping lager op een kleiner eettafeltje van een uitzonderlijk goedkoop restaurant. Zo bedient dezelfde bagel twee verschillende restaurants in twee totaal verschillende prijsklassen. De rijke familie op de tweede verdieping bepaalt dus de grootte van de portie van de beduidend armere bezoekers van het restaurant op de eerste verdieping én er wordt niets van de bagel verspilt. In de eerste fase wil Rommel de keten in Hong Kong, Bangkok, Kuala Lumpur, Shanghai en Tokyo uitrollen.

Hij voegt eraan toe dat als dit plan werkt, hij een soortgelijk plan heeft voor een soep-restaurant. Rommel biedt me aan om mee te doen. Hij zegt: ‘I see you believe in bagels too’. Ik geloof ook in bagels, dat heeft Rommel goed gezien. Dankbaar neem ik zijn vermomming aan.

Wordt vervolgd

Mail

Niels Gerson Lohman

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!