Asset 14

Romantiek, ja ja ja

In de film geeft de vrouw haar geliefde giftige paddenstoelen te eten, expres. Hij wordt er ziek van: zo klein als een opgerolde hamster ligt hij in zijn bed te beven. Zij verzorgt hem, ís er voor hem, kan zich in haar rol als zijn vrouw nu volledig aan hem geven. Ze is eindelijk in haar waarde bij hem, nu zíj hem dit heeft aangedaan.
Als ze de man voor de tweede keer vergiftigt, heeft hij het door. Langzaam en zonder van haar weg te kijken eet hij zijn omelet met giftige zwam. Hij glimlacht, zij glimlacht, hij kauwt, zij kijkt. ‘Kus me, voordat ik weer moet overgeven,’ zegt hij in de eindscène tegen haar. Eindelijk hebben de modeontwerper en zijn muze een manier gevonden om gelijkwaardig samen te kunnen zijn – namelijk in deze van opoffering en zelfopoffering getimmerde constructie. En dan begint de aftiteling.
Zó romantisch, fluistert mijn geliefde.

We lopen over het pluche de bioscooptrap af en ik denk aan romantiek. Ik had eens een liefje dat het nodig vond te zeggen dat hij er heel onrustig van werd als ik er in de ochtend nog was. Verlegen als ik was, en allergisch voor alle dingen die op een relatie begonnen te lijken, maakte ik mij voordat het licht begon te worden uit de voeten. Niet per se superromantisch.

Iets eerder, op de middelbare school, had ik een liefje dat zijn proefwerk niet kon maken omdat ik hem zo in de war bracht. Althans – dat vertelde hij onze mentor. Die mentor kwam daarop naar mij: ‘Zeg Iduna, Martijn kwam net bij mij, helemaal ontdaan. Hij is te verliefd om het proefwerk te maken, zegt-ie. Wauw, ik kan niets anders zeggen. Wauw.’
De romance met Martijn duurde niet lang en of het nou uit de grond van zijn oprechte hart kwam, of dat ik gewoon een perfect getimed toetsexcuus was – het maakte niet uit. Dit is romantiek, dacht ik. Dit is romantiek.

Ik herinner me ook een gestolen tas. Alles zat erin, portemonnee, telefoon, camera. Bij de dokterspraktijk had ik mijn fiets op slot gezet, me omgedraaid en toen was mijn tas weg. ‘Die camera is het meest kut,’ huilde ik bij mijn toenmalige vriendje. ‘Daar staan alle foto’s op van Berlijn.’ Misschien kwam het omdat ik net een halfjaar in Berlijn had gestudeerd en hij me een tijdje had gemist, misschien omdat hij gewoon heel veel zin had om naar de andere kant van de stad te fietsen en bij die praktijk de bosjes te doorzoeken, misschien gewoon omdat hij van me hield. Hij racete weg en toen hij uren later thuiskwam, zijn handen zwart van de aarde (die lieverd had lopen gráven) en zijn rug kletsnat van het zweet, dacht ik: zo iets romantisch heeft nog nooit iemand voor mij gedaan.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik tegen mijn geliefde als we over de film napraten in een café. ‘Dat die vrouw het nódig heeft om hem te vergiftigen, dat ze dán pas kan voelen dat ze een gelijkwaardige verbintenis heeft met hem – ik vind het eerder zorgelijk dan romantisch.'
‘Neee,’ zucht hij. ‘Neeee. Ze is bereid hem te laten sterven, en hij is bereid te sterven, en dat voor een houdbare verhouding met elkaar. Die totale overgave. Dat is toch het hoogste, het aller-allerhoogste?’
‘Het allerhoogste? Die vrouw moet zich in allerlei bochten wringen om zich ook maar een tikkie gezien te voelen door die man! Die overigens nooit tijd voor haar heeft en haar voortdurend wegstuurt, behalve als hij haar lichaam kan gebruiken bij één of andere doorpas-sessie. En die in haar ook nog telkens zijn overleden moeder zoekt, die voor hem het allergrootste was. Nogal een druk hè, voor zo’n meisje.’
‘En er dan tóch voor zorgen dat het werkt, zo’n relatie,’ zegt mijn geliefde. ‘Bravo, bravo.’
‘Pff,’ zeg ik, ‘op een groot Pathéscherm werkt dat inderdaad prachtig, ja.’
Hij werpt nog iets voor. Ik werp nog iets tegen. Ik kijk hem aan, hij neemt net een slok bier. Wat een lief hoofd heeft-ie ook, denk ik. Wat een leuk joch toch. Best romantisch eigenlijk, dit moment. Hij neemt nog een slok, dan lacht hij breed. ‘Best romantisch dit, hè?’ zegt hij.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer