Asset 14

Romantiek, ja ja ja

In de film geeft de vrouw haar geliefde giftige paddenstoelen te eten, expres. Hij wordt er ziek van: zo klein als een opgerolde hamster ligt hij in zijn bed te beven. Zij verzorgt hem, ís er voor hem, kan zich in haar rol als zijn vrouw nu volledig aan hem geven. Ze is eindelijk in haar waarde bij hem, nu zíj hem dit heeft aangedaan.
Als ze de man voor de tweede keer vergiftigt, heeft hij het door. Langzaam en zonder van haar weg te kijken eet hij zijn omelet met giftige zwam. Hij glimlacht, zij glimlacht, hij kauwt, zij kijkt. ‘Kus me, voordat ik weer moet overgeven,’ zegt hij in de eindscène tegen haar. Eindelijk hebben de modeontwerper en zijn muze een manier gevonden om gelijkwaardig samen te kunnen zijn – namelijk in deze van opoffering en zelfopoffering getimmerde constructie. En dan begint de aftiteling.
Zó romantisch, fluistert mijn geliefde.

We lopen over het pluche de bioscooptrap af en ik denk aan romantiek. Ik had eens een liefje dat het nodig vond te zeggen dat hij er heel onrustig van werd als ik er in de ochtend nog was. Verlegen als ik was, en allergisch voor alle dingen die op een relatie begonnen te lijken, maakte ik mij voordat het licht begon te worden uit de voeten. Niet per se superromantisch.

Iets eerder, op de middelbare school, had ik een liefje dat zijn proefwerk niet kon maken omdat ik hem zo in de war bracht. Althans – dat vertelde hij onze mentor. Die mentor kwam daarop naar mij: ‘Zeg Iduna, Martijn kwam net bij mij, helemaal ontdaan. Hij is te verliefd om het proefwerk te maken, zegt-ie. Wauw, ik kan niets anders zeggen. Wauw.’
De romance met Martijn duurde niet lang en of het nou uit de grond van zijn oprechte hart kwam, of dat ik gewoon een perfect getimed toetsexcuus was – het maakte niet uit. Dit is romantiek, dacht ik. Dit is romantiek.

Ik herinner me ook een gestolen tas. Alles zat erin, portemonnee, telefoon, camera. Bij de dokterspraktijk had ik mijn fiets op slot gezet, me omgedraaid en toen was mijn tas weg. ‘Die camera is het meest kut,’ huilde ik bij mijn toenmalige vriendje. ‘Daar staan alle foto’s op van Berlijn.’ Misschien kwam het omdat ik net een halfjaar in Berlijn had gestudeerd en hij me een tijdje had gemist, misschien omdat hij gewoon heel veel zin had om naar de andere kant van de stad te fietsen en bij die praktijk de bosjes te doorzoeken, misschien gewoon omdat hij van me hield. Hij racete weg en toen hij uren later thuiskwam, zijn handen zwart van de aarde (die lieverd had lopen gráven) en zijn rug kletsnat van het zweet, dacht ik: zo iets romantisch heeft nog nooit iemand voor mij gedaan.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik tegen mijn geliefde als we over de film napraten in een café. ‘Dat die vrouw het nódig heeft om hem te vergiftigen, dat ze dán pas kan voelen dat ze een gelijkwaardige verbintenis heeft met hem – ik vind het eerder zorgelijk dan romantisch.'
‘Neee,’ zucht hij. ‘Neeee. Ze is bereid hem te laten sterven, en hij is bereid te sterven, en dat voor een houdbare verhouding met elkaar. Die totale overgave. Dat is toch het hoogste, het aller-allerhoogste?’
‘Het allerhoogste? Die vrouw moet zich in allerlei bochten wringen om zich ook maar een tikkie gezien te voelen door die man! Die overigens nooit tijd voor haar heeft en haar voortdurend wegstuurt, behalve als hij haar lichaam kan gebruiken bij één of andere doorpas-sessie. En die in haar ook nog telkens zijn overleden moeder zoekt, die voor hem het allergrootste was. Nogal een druk hè, voor zo’n meisje.’
‘En er dan tóch voor zorgen dat het werkt, zo’n relatie,’ zegt mijn geliefde. ‘Bravo, bravo.’
‘Pff,’ zeg ik, ‘op een groot Pathéscherm werkt dat inderdaad prachtig, ja.’
Hij werpt nog iets voor. Ik werp nog iets tegen. Ik kijk hem aan, hij neemt net een slok bier. Wat een lief hoofd heeft-ie ook, denk ik. Wat een leuk joch toch. Best romantisch eigenlijk, dit moment. Hij neemt nog een slok, dan lacht hij breed. ‘Best romantisch dit, hè?’ zegt hij.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Marthe van Bronkhorst wordt in een sprookjesachtig eilanddorp geconfronteerd met haar cynisme. Lees meer

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel