Asset 14

Anatomie van een Twitteraar

In Re: kijkt hard//hoofd als van om een hoekje naar de actualiteit. Deze week stalkt Jan Eddy Terstall. (Of hij zat toevallig tegenover hem in de trein.)

Ik ken dat gevoel wel: met een laptop op schoot op de bovenste verdieping van een Intercity. Wie in een dubbeldekker aan het raam zit, heeft een probleem. De tafeltjes zijn te hoog om je laptop op te zetten en te typen: wie het toch probeert krijgt vanzelf een stel T-Rex-polioarmpjes. Daarom prop je jezelf maar een beetje in een hoek. Dat scheef zitten is geen probleem zolang je geen rekening hoeft te houden met een buurman of -vrouw. Eddy Terstall moet dat helaas wel – en daarom lijkt het alsof iemand hem als een jas heeft weggestoken in een hoek van de bank. Ik gluur naar Eddy Terstall en het voelt goed.

Naast Eddy zit een goedgeklede man met een enorme neus. De neus is zo groot dat Eddy er bijna achter verdwijnt. Gelukkig leunt hij wat voorover, op het te hoge tafeltje. Tegenover hem zit een vrouw gekleed in een indrukwekkend rode jas en trui. Haar hoofd wordt op z'n plek gehouden door een purperen sjaal. Het geheel ademt iets van de gloriedagen van de PvdA als trots lid van Paars I.

Nadat ik hem een half uurtje heb zien worstelen, bergt Eddy zijn Macbook op in een ouderwetse laptoptas en haalt hij zijn telefoon tevoorschijn. “Twittert hij niet?”, mompel ik.

Ik kijk op mijn eigen telefoon en lees Eddy's Twitter-biografie: “Filmmaker. PvdA-lid (heel lang) Zweef tussen PvdA, PvdD en VVD afhankelijk van wie betaalt. Anti-collectivist. Lach om bevooroordeelde links en rechtsgekkies.” Ik ben nooit PvdA-lid geweest, zweef elders en huil doorgaans van binnen om bevooroordeelde “links en rechtsgekkies”, daarnaast word ik zelden betaald. Maar in dat net te lange of net te korte rode haar van Eddy herken ik iets van mezelf en het neemt me voor hem in.

Eddy tweet en retweet als Rodins De Denker. Hij is de bedachtzaamheid zelve: zijn elleboog rust op het tafeltje terwijl zijn hand zijn kin afwisselend kneedt en masseert. Onderwijl schrijft hij bijvoorbeeld: “Nu gaan er weer mensen het zinnige verhaal van @LodewijkA weer zo proberen te spinnen dat het hoe dan ook racisme is. Grow up.”

De vale spijkerbroek, het nette jasje en de gympies, de sartorial splendor van de geëngageerde kunstenaar, denk ik bevooroordeeld.

Onderwijl zie ik op mijn telefoon hoe Eddy in gesprek is met @EINSTEINBARBIE en @JanvanRuiten. Ik kan het gesprek niet goed volgen en voordat ik een kans krijg me te verdiepen in de argumenten over en weer zie ik hoe Eddy @CarelBrendel (“Je gelooft het niet hè. Tariq Ramadan geeft de Orwell lezing”), @Pritt (“One man down en bomen foetsie bij MacArthurs Landing Memorial op Leyte”) en @bpschut (“Hoe extremisten uit het pro- en het antimoslimkamp proberen serieuze islamkritiek de mond te snoeren”) retweette. Ik ken die mensen niet, maar aangezien Eddy niet lacht, bedenk ik dat het geen “links of rechtsgekkies” zijn.

Ik denk aan Eddy's laatste column voor de site van De Groene Amsterdammer. Hij schreef toen: “Wie denkt dat in Nederland nauwelijks racisme is, kent het land niet. Wie denkt dat er in Nederland relatief meer racisme is dan elders kent de wereld niet.” Toen ik dat las, dacht ik terug aan iets wat ikzelf een paar jaar geleden bedacht, en wat ik toen behoorlijk gevat vond: we weten niet hoe slecht het op sommige plekken in dit land gaat, en tegelijkertijd lijken we zelden te beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben. Zo'n one-liner krijgt met het verstrijken van de tijd toch een penetrante geur van zelfgenoegzaamheid.

Nationale Ombudsman en nog niet ontdekte volksheld Alex Brenninkmeijer had in navolging van de Raad van Europa de Nederlandse politiek 'racistisch' en 'discriminatoir' genoemd (of iets in die trant). Minister Lodewijk Asscher werd in het programma Dit is de dag van de EO om een reactie gevraagd, hij zei helemaal aan het begin van het interview: “Je kunt niet zomaar zeggen dat de politiek racistisch is, dat vind ik ook niet terecht, want dat zou ertoe leiden dat we bestaande problemen niet meer met elkaar durven te bespreken uit angst om racistisch genoemd te worden.”

Ik geloof niet dat die uitspraak Asscher tot een racist maakt, maar ik hoef de rest van de uitzending niet af te luisteren om te begrijpen waarom Asschers houding bij velen in het verkeerde keelgat schiet. Wat hij niet lijkt te willen onderkennen is dat juist racisme als een probleem wordt ervaren. De problemen die we eventueel niet meer zouden durven benoemen, zijn de problemen waar we het al ruim tien jaar over hebben. Maar tijden veranderen en hoewel oude problemen daarmee niet per se worden opgelost, kunnen er zomaar nieuwe bijkomen. Het gevoel tweederangsburger te zijn in een land waar een traditioneel linkse partij steevast quasi-harde taal uitbraakt – taal waarmee je in 2004 kiezers had kunnen overtuigen, maar die nu werkelijk niemand meer geloofwaardig in de oren klinkt – dat is wat door een groeiend deel van de bevolking als een probleem wordt ervaren.

“Ik rij 020 binnen. Twitstop” twittert Eddy. Ik zie hoe hij zijn telefoon wegstopt en hard kucht. Hij recht zijn rug, zucht diep en trommelt met zijn vingers op het tafeltje. We rijden station Sloterdijk binnen. Eddy haalt zijn telefoon weer tevoorschijn. Maar op Twitter blijft het stil.

Teleurgesteld kijk ik op Facebook en zie er een linkje naar een AT5: “Vrouw weigert Marokkaanse kinderen snoep te geven.” In het bericht lees ik: “De kinderen, in de leeftijd van 4 tot 7 jaar die langs de deuren gingen met twee moeders, kregen te horen dat het 'een christelijk feest is en niet bedoeld voor moslims'.”

Nee, Asscher is vast geen racist, maar het is hier wel een beetje gaan stinken. Het is de geur van nieuwe problemen die toch alweer even liggen te rotten zonder dat iemand zich erover wil ontfermen.

-

De foto van Eddy op de voorpagina is afkomstig van Flickr.

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Sociale media moedigen ‘seksuele objectificatie’ aan zodat we langer van hun diensten gebruik maken. Des te interessanter is daarom het recente tegengeluid vanuit de traditionele ‘tempels’ van seksuele objectificatie: de pop-, mode- en pornoindustrie. Lees meer

Als het spuug ons aan de lippen staat 1

Als het spuug ons aan de lippen staat

Kun je bang worden van het water bij de Lauwersdijk dat ieder jaar een páár milimeter stijgt? Filosoof Tjesse Riemersma schrijft over nonchalance, paniek en of het mogelijk is om goed bang te zijn in tijden van klimaatverandering. Lees meer

Nieuws in beeld: De schone schijn van shein

Je nieuw bloesje heeft een louche verleden

Achter het succes van retailapp Shein zou 'moderne slavernij' schuilgaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Genoeg van het ongenoegen

Genoeg van het ongenoegen

Slopen, slopen, slopen - volgden de relzoekers van vorige maand niet gewoon het voorbeeld van de regering? Lees meer

Fenomenologie van de moshpit

Fenomenologie van de moshpit

Wat is de aantrekkingskracht van de moshpit? Volgens Wout Nordbeck, essayprijswinnaar van Wijsgerig Festival DRIFT, kan enkel de fenomenologie ons helpen deze vraag te beantwoorden. Lees meer

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Geweld kent vele vormen: uit je huis gedreven worden, een politieknuppel op je kaak krijgen, en een beschaafd gesprek moeten houden met de mensen die je huizen slopen en je zojuist tegen de grond werkten. Al deze vormen passeerden de revue tijdens de Woonopstand. Lees meer

Daten en rouw

Daten als de dood nog naklinkt

Rouw laat geen enkel deel van het leven onberoerd, merkt Babet te Winkel na het overlijden van haar moeder. In dit persoonlijke essay onderzoekt ze de relatie tussen daten en de dood. Lees meer

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Van de Nederlanders met autisme krijgt ongeveer de helft ooit medicijnen voorgeschreven, maar veel opties zijn daar niet in. Lees meer

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Max Urai heeft in zijn jonge jaren veel voorbeelden gehad van mannelijkheden die niet draaien om auto's herkennen en gewichtheffen. Toch merkt hij nu dat een mens zich maar tot zoverre kan pushen om anders te worden dan hij/zij/hen is. Lees meer

Nieuws in beeld: 17

Gevaccineerde Big Bird vogelvrij voor conservatieve Amerikanen

Big Bird kreeg een vaccin en nu zijn conservatieve Amerikanen boos. Lees meer

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Dyslexie is alleen een handicap omdat we het belang van foutloos Nederlands overschatten. In ons professionele en persoonlijke leven zou spelling niet bepalend moeten zijn, stelt Vivian Mac Gillavry, zelf dyslectisch. Lees meer

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

De millennial beweegt zich in een wereld vol problemen, waar niets zeker lijkt te zijn. Waarom blijven zoeken naar vaste betekenis, vraagt Aisha Mansaray zich af. Kunnen we niet beter een vrolijk soort nihilisme omarmen? Lees meer