Asset 14

Anatomie van een Twitteraar

In Re: kijkt hard//hoofd als van om een hoekje naar de actualiteit. Deze week stalkt Jan Eddy Terstall. (Of hij zat toevallig tegenover hem in de trein.)

Ik ken dat gevoel wel: met een laptop op schoot op de bovenste verdieping van een Intercity. Wie in een dubbeldekker aan het raam zit, heeft een probleem. De tafeltjes zijn te hoog om je laptop op te zetten en te typen: wie het toch probeert krijgt vanzelf een stel T-Rex-polioarmpjes. Daarom prop je jezelf maar een beetje in een hoek. Dat scheef zitten is geen probleem zolang je geen rekening hoeft te houden met een buurman of -vrouw. Eddy Terstall moet dat helaas wel – en daarom lijkt het alsof iemand hem als een jas heeft weggestoken in een hoek van de bank. Ik gluur naar Eddy Terstall en het voelt goed.

Naast Eddy zit een goedgeklede man met een enorme neus. De neus is zo groot dat Eddy er bijna achter verdwijnt. Gelukkig leunt hij wat voorover, op het te hoge tafeltje. Tegenover hem zit een vrouw gekleed in een indrukwekkend rode jas en trui. Haar hoofd wordt op z'n plek gehouden door een purperen sjaal. Het geheel ademt iets van de gloriedagen van de PvdA als trots lid van Paars I.

Nadat ik hem een half uurtje heb zien worstelen, bergt Eddy zijn Macbook op in een ouderwetse laptoptas en haalt hij zijn telefoon tevoorschijn. “Twittert hij niet?”, mompel ik.

Ik kijk op mijn eigen telefoon en lees Eddy's Twitter-biografie: “Filmmaker. PvdA-lid (heel lang) Zweef tussen PvdA, PvdD en VVD afhankelijk van wie betaalt. Anti-collectivist. Lach om bevooroordeelde links en rechtsgekkies.” Ik ben nooit PvdA-lid geweest, zweef elders en huil doorgaans van binnen om bevooroordeelde “links en rechtsgekkies”, daarnaast word ik zelden betaald. Maar in dat net te lange of net te korte rode haar van Eddy herken ik iets van mezelf en het neemt me voor hem in.

Eddy tweet en retweet als Rodins De Denker. Hij is de bedachtzaamheid zelve: zijn elleboog rust op het tafeltje terwijl zijn hand zijn kin afwisselend kneedt en masseert. Onderwijl schrijft hij bijvoorbeeld: “Nu gaan er weer mensen het zinnige verhaal van @LodewijkA weer zo proberen te spinnen dat het hoe dan ook racisme is. Grow up.”

De vale spijkerbroek, het nette jasje en de gympies, de sartorial splendor van de geëngageerde kunstenaar, denk ik bevooroordeeld.

Onderwijl zie ik op mijn telefoon hoe Eddy in gesprek is met @EINSTEINBARBIE en @JanvanRuiten. Ik kan het gesprek niet goed volgen en voordat ik een kans krijg me te verdiepen in de argumenten over en weer zie ik hoe Eddy @CarelBrendel (“Je gelooft het niet hè. Tariq Ramadan geeft de Orwell lezing”), @Pritt (“One man down en bomen foetsie bij MacArthurs Landing Memorial op Leyte”) en @bpschut (“Hoe extremisten uit het pro- en het antimoslimkamp proberen serieuze islamkritiek de mond te snoeren”) retweette. Ik ken die mensen niet, maar aangezien Eddy niet lacht, bedenk ik dat het geen “links of rechtsgekkies” zijn.

Ik denk aan Eddy's laatste column voor de site van De Groene Amsterdammer. Hij schreef toen: “Wie denkt dat in Nederland nauwelijks racisme is, kent het land niet. Wie denkt dat er in Nederland relatief meer racisme is dan elders kent de wereld niet.” Toen ik dat las, dacht ik terug aan iets wat ikzelf een paar jaar geleden bedacht, en wat ik toen behoorlijk gevat vond: we weten niet hoe slecht het op sommige plekken in dit land gaat, en tegelijkertijd lijken we zelden te beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben. Zo'n one-liner krijgt met het verstrijken van de tijd toch een penetrante geur van zelfgenoegzaamheid.

Nationale Ombudsman en nog niet ontdekte volksheld Alex Brenninkmeijer had in navolging van de Raad van Europa de Nederlandse politiek 'racistisch' en 'discriminatoir' genoemd (of iets in die trant). Minister Lodewijk Asscher werd in het programma Dit is de dag van de EO om een reactie gevraagd, hij zei helemaal aan het begin van het interview: “Je kunt niet zomaar zeggen dat de politiek racistisch is, dat vind ik ook niet terecht, want dat zou ertoe leiden dat we bestaande problemen niet meer met elkaar durven te bespreken uit angst om racistisch genoemd te worden.”

Ik geloof niet dat die uitspraak Asscher tot een racist maakt, maar ik hoef de rest van de uitzending niet af te luisteren om te begrijpen waarom Asschers houding bij velen in het verkeerde keelgat schiet. Wat hij niet lijkt te willen onderkennen is dat juist racisme als een probleem wordt ervaren. De problemen die we eventueel niet meer zouden durven benoemen, zijn de problemen waar we het al ruim tien jaar over hebben. Maar tijden veranderen en hoewel oude problemen daarmee niet per se worden opgelost, kunnen er zomaar nieuwe bijkomen. Het gevoel tweederangsburger te zijn in een land waar een traditioneel linkse partij steevast quasi-harde taal uitbraakt – taal waarmee je in 2004 kiezers had kunnen overtuigen, maar die nu werkelijk niemand meer geloofwaardig in de oren klinkt – dat is wat door een groeiend deel van de bevolking als een probleem wordt ervaren.

“Ik rij 020 binnen. Twitstop” twittert Eddy. Ik zie hoe hij zijn telefoon wegstopt en hard kucht. Hij recht zijn rug, zucht diep en trommelt met zijn vingers op het tafeltje. We rijden station Sloterdijk binnen. Eddy haalt zijn telefoon weer tevoorschijn. Maar op Twitter blijft het stil.

Teleurgesteld kijk ik op Facebook en zie er een linkje naar een AT5: “Vrouw weigert Marokkaanse kinderen snoep te geven.” In het bericht lees ik: “De kinderen, in de leeftijd van 4 tot 7 jaar die langs de deuren gingen met twee moeders, kregen te horen dat het 'een christelijk feest is en niet bedoeld voor moslims'.”

Nee, Asscher is vast geen racist, maar het is hier wel een beetje gaan stinken. Het is de geur van nieuwe problemen die toch alweer even liggen te rotten zonder dat iemand zich erover wil ontfermen.

-

De foto van Eddy op de voorpagina is afkomstig van Flickr.

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer