Asset 14

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt. 

 

Op een eiland dicht bij de kust van een grote stad wonen Camille en Jos. Ze wonen er al jaren. Een jutter en een ICT-specialist. De stad was klein toen ze er kwamen wonen en nog nauwelijks een vissersdorp te noemen. Hoe groter de stad groeit, hoe meer vrachtschepen naar de haven toetrekken, hoe meer Camille op het strand vindt. Eerst vond ze vooral wrakhout, boeien, schelpen en vishaken. Nu vindt ze ook barbies in plastic verpakkingen, gloeilampen en tandenborstels.

Ze heeft het huis op het eiland gebouwd van alles wat ze door de jaren heen heeft gevonden. De voordeur komt uit een oud piratenschip, dat weten ze omdat er vele doodshoofden in gekerfd zijn. In het glas in lood staat de papegaai van de zeerover afgebeeld, het beest kraait wanneer er mensen aankloppen. Veel wordt er niet gekraaid want Camille en Jos gaan vooral met elkaar om.

De computer van Jos staat voor het raam aan de achterzijde van het huis waardoor hen naar de wijde zee kan kijken. Terwijl Jos telefoontjes pleegt met het bedrijf waarvoor hen werkt, vaart Camille voorbij richting de kust in haar roodgeverfde bootje. Ze zwaaien naar elkaar en geven elkaar een luchtkus voordat Camille richting de horizon verdwijnt.

Voor Camille gaat jutten, vist ze op zee. Ze bekijkt het profiel van de stad nog eens goed. Recentelijk zijn er een aantal constructies opgerezen van een andere aard dan gewoon. Er stonden al herenhuizen, strandtenten en benzinestations. Nu staan er ook een reuzenrad en een hotel in de vorm van een olifant, die bijna even hoog zijn.

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

 

Op het strand zijn veel badgasten.

Er wordt gevraagd: “Goh, is dat een jutter?”

“Een geschiedenisreliek.”

“Jij daar, wat heb je gevonden? Laat eens zien.”

“Ja, ik ben een jutter,” antwoordt Camille, “wat ik gevonden heb gaat jou niks aan– maar goed, ik vind badlakens en zonnebrand, teenslippers en losgeschoten klemoorbellen.”

“Die neem je toch zeker niet mee? Dat is meer een soort van stelen in plaats van jutten. Hee, jij bent eigenlijk een soort van ekster.”

“Ja, als je het nodig vindt om mij te benoemen.”

“Laat me eens in die tas kijken, wat een mooie tas, zo ouderwets. Hee, mijn zonnebril! Zie! Ik heb mijn initialen erin laten graveren, daaraan kan je zien dat het die van mij is.”

Camille leest ‘S.G.’

“Dat staat dus voor Simon Geralds.”

“Wil je die zonnebril nog terug?”

“Ja, als het even kan alsjeblieft, het is zo zonnig namelijk.”

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 1

De grote gestaltes van staal vormen ronde lijnen in de lucht. De gondels worden opgehaald door zware kettingen. De dagjesmensen geven hun geld uit aan het rad. Zouden ze Camille kunnen zien vanuit de lucht? Ze zou slechts een klein rood stipje in de zee zijn.

Het olifantenhotel prijkt in het midden. Glanzend, net uit zijn jas van steigers geklommen. Het gebouw deint op en neer met de golven waarop Camille zich bevindt. De kust is volkomen bebouwd nu en wat rest haar nu nog? Jutten tussen de menigte. Proberen om te manoeuvreren tussen zandkastelen en ijscokarren.

Het water om haar heen beweegt en doet de boot woest heen en weer kantelen. Een gedaante komt geoefend boven het oppervlak en hijst zichzelf omhoog aan de rand van Camille’s bootje. Ze kijkt recht tegen een koperen duikershelm aan, het glas is donker en ondoordringbaar, een zware ademhaling klinkt gedempt en laat condens achter.

Camille grijpt zich vast aan de rubberen stof om de duiker binnenboord te helpen. De duiker krabbelt omhoog en gaat tegenover Camille op de vloer zitten. Het is Paula, de buurvrouw van Camille en Jos.

Paula is momenteel bezig om haar persoonlijke record vrijdiepzeeduiken te verbreken.

Ze lijkt de laatste tijd alleen maar bezig met het behalen van record na record, maar hoe dat record precies werkt begrijpt Camille niet helemaal. Wat vrijdiepzeeduiken precies is begrijpt Camille ook niet helemaal. Als ze haar ernaar vraagt dan zegt Paula dat ze snel weer door moet, dat ze geen tijd heeft en snel moet zwemmen. Heel snel. Het snelst van iedereen. Camille snapt niet wat daar het nut van is.

Camille wijst naar de kustlijn. “Heb je dat gedrocht gezien?”

“Die olifant?” Paula klinkt nog buiten adem van het zwemmen. Camille knikt.

“Ik heb het gezien, maar wat is er mis mee?”

“Het is de druppel.”

“Het is een hotel.”

Paula haalt een ontbijtkoek uit de binnenzak van haar pak, eet ervan en spreekt met volle mond.

“Ik sta op het punt om mijn record te verbreken …”

“Wat is je record nu dan?” vraagt Camille.

“Als ik mijn record verbreek dan moet ik natuurlijk wel blijven trainen. Dan kan je natuurlijk niet zomaar stoppen.”

“Niet?”

“Nee, dan moet je door blijven gaan zodat je aan de top blijft.”

“Aan de top van wat?”

Paula kijkt Camille aan alsof ze iets raars zegt.

“Zodat je je record blijft houden natuurlijk. Anders is het zonde.”

Camille houdt zich stil en laat haar net in de zee zakken.

 

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 2

 

Dit was een fragment uit Ons eiland en wat we vonden op de kust, het afstudeerwerk van Liene Schipper. Benieuwd naar meer? De bundel is nog te koop via Liene voor 15,- per stuk (inclusief verzendkosten). Mail je bestelling + adres naar lieneschipper@hotmail.com en wacht vervolgens bij de brievenbus!

 

Mail

Liene Schipper (1999) is een dichter, schrijver en podcastmaker. Dit jaar studeerde ze af in Creative Writing aan ArtEZ met de novelle Ons eiland en wat we vonden op de kust waar de lezer wordt meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Het verhaal is een zoektocht naar hoe we elkaar proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.

Hannah van der Heide

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Pen + papier + buitenlucht 3

Pen + papier + buitenlucht

Hoe zorg je er als schrijver voor dat je niet alleen gemotiveerd, maar ook gedisciplineerd blijft? Imme Visser kraakte de code. Lees meer

Paviljoen van het tijdelijke geluk

Paviljoen van het tijdelijke geluk

In deze voorpublicatie uit 'Paviljoen van het tijdelijke geluk' maken we kennis met een aantal bewoners van Kristalstad: Benjamin, Julia en Rachael. In korte scènes met een haast stripachtige stijl laat Laurens van de Linde de personages elkaar in een achterbuurt kruisen en biedt hij een inkijkje in deze toekomstige samenleving. Lees meer

Een vuistslag

Een vuistslag

Geïnspireerd door Dante besluit een schrijver om in haar korte verhalen op een gruwelijke manier af te rekenen met haar vijanden. Lees meer

Zoely

Zoely

In een zevendelig gedicht vol roodtinten - van cassis tot Aldispaarvarkenroze - gaat Ka(a)te Dejonckheere in op de effecten van verschillende anticonceptiepillen op menstruatie. Lees meer

Slaap lekker, Hiroshi Yoshimura 1

Slaap lekker, Hiroshi Yoshimura

Slaap lekker, Hiroshi Yoshimura is een bundeling van vijf korte verhalen over personages die willen geloven in iets groters, een uitweg naar een mooier en zinvoller bestaan. Lees hier alvast het titelverhaal, over twee middelbareschoolvriendinnen die elkaar na jaren weer zien op het concert van hun grote idool, Hiroshi Yoshimura. Lees meer

Djinn 1

Djinn

Om in hun relatie de onoverbrugbare meningsverschillen te vermijden hadden Barbara en Claudel  een spel bedacht. Djinn, noemden ze het, naar het verhaal van de geest in de fles. Ieder jaar mocht een van hen drie wensen doen en de ander moest deze inwilligen, althans twee daarvan, compromisloos, en daarna draaiden de rollen om. Op een avond die misschien wel een van de laatste zou kunnen zijn, blijft er nog één wens over. Lees meer

Overwoekerdagen

Overwoekerdagen

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lars Meijer vertelt over het besef dat je 's nachts niet langer een kacheltje bent om naast te liggen en elkaar weer zien voordat de winter begint in een brief die wel eens de laatste zou kunnen zijn. Lees meer

hoofstuk Leonieke Baerwaldt Bouw zandkastelen debuutroman schrijven zand

Bouw zandkastelen

In dit Hoofd//stuk helpt debutant Leonieke Baerwaldt je op weg in het woud van schrijven aan je debuut. Romanschrijven begint vaak als zoektocht naar zand. Lees meer

Nestelen

Nestelen

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Odette van Heesbeen vertelt over een godswonder, pukkelarmen en uitgroeien tot wie je hoort te zijn. Lees meer

Vlindervleugels

Vlindervleugels

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tessa van Rooijen vertelt over het verder woekeren van een lichaam en naar huis willen onder een regendouche met warm water en lavendelzeep. Lees meer

Overgangsperiode

Overgangsperiode

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Frederike Luijten vertelt over uitgedroogde dijen en het krijgen van een nieuw lichaam. Lees meer

Korfgeest 2

Korfgeest

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tim Bongaerts maakte een web van woorden om in te vallen en te wachten op de zondvloed. Lees meer

Je wordt niet thuisgebracht

Je wordt niet thuisgebracht

Een kort verhaal over Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand. Lees meer

Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer