Een aapje zwijgt, een aapje is blind, een aapje is doof. In de jungle van het bombardement aan tekens, zijnde tekst, geluid, beeld en al het ander moois en lelijks wat verschillende media ons dagelijks voorschotelen, is het moeilijk navigeren tussen de parels en de zwijnen. Hard//hoofd vraagt in de Multimedi-aap elke maand aan een bijzondere Nederlander om de vier beste vormen van beeld, geluid, video en tekst te kiezen. Laat u inspireren.
Foto: Jan Postma
Marcel van Roosmalen is columnist voor nrc.next en publiceerde onder andere in HP/De Tijd, de Varagids en Volkskrant Magazine. Voor zijn Hard Gras-special ‘Je hebt het niet van mij, een tragikomisch verslag van een jaar Vitesse’ ontving hij in 2006 de Nico Scheepmakerbeker, de prijs voor het beste sportboek van het jaar. Van Roosmalen moppert graag op Nederland en Nederlanders, maar past wel op dat hij ‘geen Maarten van Rossem’ wordt.
Beeld
Foto: Martijn van de Griendt
"Deze vrouw is op een seksbeurs en ze zit voor een Oosters decor. Ik denk dan: waarom ga jij je nou uitkleden daar? Wat heb je te winnen? Of ze heeft geen spiegels, of er is haar verteld dat dit leuk is. Je hebt van die stelletjes die elkaar helemaal ophemelen en dan denken dat ze het helemaal zijn. Waarschijnlijk heeft zij zo iemand. Dat soort mensen, daar wil ik dan alles van weten. Je moet je voorstellen dat jij op zondagmiddag naar Utrecht gaat, met de trein, en het voor een bordkartonnen decor gaat liggen doen met je vriend, voor publiek. Want dat gaat hieraan vooraf. Wat gebeurt er in haar hoofd?
Fotograaf Martijn van de Griendt is bezig met een fotoboek over de Kamasutrabeurs. Twee jaar geleden ben ik met hem mee geweest om een verhaaltje bij zijn foto’s te schrijven. Het is vreselijk ordinair daar. Er was bijvoorbeeld een afdeling voor abonnees van een blad, de Roxy of de Foxy, en die lezers konden een fotosessie winnen van zichzelf, in actie. Een uitverkoren stel had de wens om elkaar naakt af te ranselen met bossen prei. Dat deden ze, en daarna gingen ze gewoon op het foodcourt een vruchtenyoghurt en een broodje bestellen. Ze zaten zwijgend tegenover elkaar. Dan denk ik: wat is dit voor leven? Dat intrigeert me en ik vind dat Martijn dat heel mooi vastlegt."
Video
Omroep Gelderland - Nieuwsbericht over (vermeende) illegale houseparty in Velp (7 oktober 2012)
"Hoe cult is dit? Ik ben opgegroeid in Velp en dit speelde zich af om de hoek bij mijn ouders. De burgemeester, mevrouw Van Wingerden, zo’n vrouw met een parelketting, is zó bang dat er in Velp iets gebeurt dat ze alle ME’ers uit de provincie Gelderland erop afstuurt. Ze was natuurlijk bang dat het een tweede Haren (Project X, red.) werd; werd het maar een tweede Haren, sloegen ze de boel maar in mekaar daar. Ik heb een hekel aan Velp en ze haten mij ook. Mijn ouders hebben me gesmeekt om niet meer over het dorp te schrijven, want zij worden erop aangesproken. Maar er was bijvoorbeeld een kattenmoordenaar actief in de buurt, dat is toch apart? Er zijn twaalf katten vermoord! Dat soort dingen gebeurt daar. Maar ik begrijp het wel, het is om depressief van te worden.
Het is een mooi item, knap gemaakt. De journalisten hebben natuurlijk wel een beetje geluk gehad: je verzint het gewoon niet, dat er tien ME-wagens op een dijk staan en dat er dan iemand in een raket voorbij komt fietsen, die dan nog tegen die ME’ers zegt: ‘opzij!’. Dat vind ik humor."
Tekst
Robert Vuijsje - ‘In het Wild’
"Ik heb zo ontzettend gelachen om dit verhaal. Het komt erop neer dat Ray (rapper van het nineties-duo 2Unlimited) dolgraag met Vuijsje wil filosoferen over zijn internationale carrière; die er niet is. Het is ijdelheid. Ik vind dat je het moet verdienen om in het middelpunt te staan. Waarom krijgen wij het privéleven van zoveel mensen in ons gezicht gesmeten, terwijl je het eigenlijk gewoon niet wilt weten? Dit stuk is illustratief voor al die B-artiesten in Nederland. Allemaal mensen die heel weinig kunnen, net als Ray. Natuurlijk, hij heeft wel hits gehad, maar het is iemand die zichzelf compleet overschat. Dat maakt dit stuk zo komisch.
Er zijn ook veel BN’ers die zich Schrijver wanen, die willen ‘het allemaal een keertje opschrijven’. Ik zag bij RTL Boulevard beelden van Daphne Deckers en Richard (Krajicek, haar echtgenoot, red.). Ze waren de dozen met haar nieuwe roman aan het uitpakken en ze was er gelijk maar een paar duizend aan het signeren. Dat zoiets dan een bestseller is vind ik minder leuk, maar ook wel weer komisch omdat ze nu echt denkt dat ze goed kan schrijven. Zelfs Gordon heeft een boek: over de liefde.
Het allerergste is dat die boeken nog verkopen ook, dat succes begrijp ik niet. Waarom zou je iets van Daphne Deckers kopen als je ook zoveel toegankelijke streekromanschrijvers hebt? Waarom zou je een cd kopen van de LA Voices, terwijl er zoveel dingen beter zijn? Jan Smit is toch echt weer vijf klassen beter en dan hebben we het nog over de eerste divisie.
Waar mijn obsessie voor dit soort B-artiesten vandaan komt? Ik verbaas me erover dat mensen er alles aan doen om bekend te worden. Die SBS6-cultuur, die zo populair is, daar ben ik verbijsterd over. De absolute leegheid ervan, Sterren Springen van de Duikplank of weet ik veel, dan zijn we echt bij de laagste vorm aanbeland. Een miljoen mensen kijken daar naar. Van mijn boek worden er misschien driehonderd verkocht: of ik doe iets niet goed, of er is iets mis met het land. Ik denk het laatste. Dat intrigeert me en ik vind het leuk om te beschrijven. Maar ik kan ook iets over uitgeverijmeisjes schrijven hoor, die spreken me bijvoorbeeld aan met: ‘Heb jij nog een boek in de la?’."
Audio
Alex Roeka - De Muur van Geraardsbergen
"Per toeval stuitte ik een paar dagen geleden op dit nummer, via een link op Facebook die ik aanklikte in een moment van verveling: eigenlijk een momentopname, nu dan voor eeuwig. Het is een nummer over wielrennen, waar ik helemaal niet van houd, maar ik vond het meteen mooi. Ik zou willen dat mijn voetbalclub, Vitesse, zo’n clublied had. Een geweldig nummer op niveau, met prachtig taalgebruik: ‘Dan komt de muur en hij bijt meteen, het zuur snijdt door je heen, gemeen’, en later: ‘als de dunne schijt langs je dijen glijdt en de hele zooi rijdt van je weg’. Het is een lijdensweg-lied, een levensverhaal bijna.
Ik sport zelf helemaal niet, ik ben niet echt van het afzien, maar ik vond dat hier zo mooi verwoord. Veel Nederlandstalige muziek heeft echt slechte teksten, het clublied van Vitesse gaat bijvoorbeeld zo: ‘Geel en Zwart zijn onze kleuren, daar kan je echt niets mee gebeuren’. Dat is toch heel, heel treurig? Ik zou willen dat Alex Roeka een nieuw clublied maakt, dat zou ik een droom vinden, maar ik denk dat de Vitesse-supporters dat niet op waarde kunnen schatten. Maar die kunnen wel meer niet op waarde schatten."
-
Onlangs verscheen een bundel met Van Roosmalens recente werk: ‘Gras groeit niet sneller door aan de sprietjes te trekken’.
