Waarom is vrijdag eigenlijk de leukste dag van de week, en waarom wordt die rimpel nu al zo diep? Mees geeft antwoord." /> Waarom is vrijdag eigenlijk de leukste dag van de week, en waarom wordt die rimpel nu al zo diep? Mees geeft antwoord." />
Asset 14

Rimpel

Het leven is zwaar en bij vlagen onbegrijpelijk. Elke dag weer worstelt de mensheid met het bestaan en aan het eind van de dag lijken er alleen nog maar meer vragen bij gekomen te zijn. In haar maandelijkse vragenrubriek tracht Mees List enkele van de dilemma's van de moderne mens op te lossen. Heb jij ook een prangende kwestie? Leg het Mees voor en wie weet krijg je volgende maand antwoord: mees@hardhoofd.com.

Mees, waarom denken sommige mensen dat het oké is om te chatten of smsen aan de eettafel? 'Ik bel toch niet ofzo?' is het veelgehoorde antwoord.
Anoniem

L.S., ik kan hier een heel betoog houden over de jeugd van tegenwoordig en dat niemand meer manieren heeft. En eigenlijk is dat ook zo. Aan tafel zitten twitteren of smsen kan echt niet, maar over het algemeen heeft men hier maling aan. Toevallig zat ik gisteren nog aan een kerstdiner waar ik mijn gezelschap en plein public er op attendeerde dat welgeteld drie van de negen mensen naar het scherm van hun iPhone zaten te staren. Beschaamd legden ze het weg, maar het duurde niet lang eer iemand zijn draadloze telefoon weer te voorschijn had gehaald. Mijn buurman zat voortdurend op Facebook. Nu zitten we allemaal wel eens op Facebook, maar de kunst is om dit in private sferen te doen. We moeten ons allemaal leren inhouden. Zoals de bekende socioloog Norbert Elias al argumenteerde in Het Civilisatieproces: echte beschaving zit van binnen, en gaat over restrictie. Een beschaafd mens onderscheidt zich van beest en twitteraar door netjes te eten, met mes en vork, ellebogen op de tafel, en telefoon op de trilstand. Als je echt je status wilt updaten doe je dat maar tijdens het toiletbezoek, en als je je stierlijk verveelt kan je altijd nog beginnen over kopvoddentaks.

----

Lieve Mees, mijn vriend is voor vier weken naar het buitenland, precies rond de feestdagen. Al mijn vrienden zijn ervan overtuigd dat ik hem vreselijk moet missen maar eigenlijk vind ik het heerlijk dat ik het rijk een tijdje alleen heb. En ik vind iemand missen eigenlijk wel een prettig gevoel soms. Is er wat mis met mij?
Michiel B.

L.S., natuurlijk is er niets mis. Het is voor elke relatie gezond om af en toe wat afstand te nemen. Distance makes the heart grow fonder. Zeker als je samenwoont, geeft dit je de kans om ongegeneerd ‘Tom Cruise in die ene film die niemand daadwerkelijk heeft gezien’ na te doen. En tja, feestdagen. Koop een fles wijn, kijk naar de BBC, en bewaar het kroelen op een berenvel bij het haardvuur voor januari. Geloof me, dan is het nog steeds ijskoud en donker. Geniet er van!

----

Lieve Mees,

Ik heb een goede vriend. Het was een beetje de bedoeling van onze vriendschap dat we later, als we oud en dik zijn, met ons beider gezinnen op vakantie zouden gaan in Frankrijk en mijn kinderen zijn peetkinderen zouden zijn en vice versa. Maar dit wil ik niet meer, ik ben stom genoeg verliefd op hem geworden. Het probleem is alleen dat ondanks enkele vluchtige zoenen en logeerpartijen in het verleden, ik er vrij zeker van ben dat hij dit niet weet. Soms lijkt het of hij ook van mij houdt (echt houden van, niet de vriendschap met bier manier), maar vaak ook niet. Wat moet ik doen?

gr. M. uit. U.

L.S., allereerst: is hij bezet? Een niet onbelangrijk detail. Laten we geen gezinnetjes opbreken die potentieel in Frankrijk zullen ontbijten aan een rustieke houten tafel onder een plataan. Verder ben ik erg benieuwd wat jij verstaat onder logeerpartijen. In mijn lexicon betekent dit namelijk meestal wat andere mensen doktertje spelen noemen. Of van bil gaan. Of de liefde bedrijven. U begrijpt wat ik bedoel. Is dit het geval, dan is er overduidelijk aantrekkingskracht. Ben je echt heel erg verliefd, zeg het dan gewoon. Persoonlijk ben ik van de directe aanpak, in plaats van het spelen van allerlei gemene spelletjes met Spaanse vlieg, ‘toevallige’ ontmoetingen, en krampachtig op zoek gaan naar gedeelde hobby’s. Echter, een beetje subtiliteit en tact is geboden, daar mannen over het algemeen schrikachtiger zijn dan wezels. Dus zeg niet: “Hey, wil je ook een biertje? Ik ben trouwens vre-se-lijk verliefd op je. Wat is hier op je antwoord?” want voor je het weet zit-ie bibberend in de meterkast. Misschien kan je hem uitnodigen met je mee te gaan naar Frankrijk, en slaat daar, op de brug van Avignon, de echte vonk over. Draag een mooie jurk zou ik zeggen.

----

He Mees. Welk kleine vogeltje zat vanochtend van mijn vetballen te snoepen?

J.

Gatverdamme.

----

Waarom vind ik vrijdag eigenlijk de leukste dag van de week?
GvdT

L.S., hoewel ik vind dat je een beetje een voor de hand liggende dag hebt uitgekozen (dinsdag zou bijvoorbeeld een verrassender keus zijn geweest) vanwege de aflopende werkweek en veel georganiseerde fuiven en partijen, is het voor sommigen wellicht verwonderend dat je niet voor de zaterdag gaat. Op zaterdag kan je uitslapen, uren koffie leuten, uitgaan, en de volgende dag wéér uitslapen. Wat wil je nog meer? Maar ik, ik voel je. Feesten op vrijdag zijn vrijwel zonder uitzondering leuker dan op zaterdag, wanneer de gehele provincie zich infiltreert in het grootstedelijke uitgaansleven. Bovendien knalt iedereen harder omdat ze die dag juist een gevoel van afsluiting en voldoening hebben, wat zich op euforische wijze uit. Op zaterdag lig je toch uiteindelijk bekaterd en vies in je nest te rotten, daar word je ook niet vrolijk van. Maar, lieve GvdT, beperk je niet tot de vrijdag. Verschuif indien mogelijk je werkweek, en stap af van het concept weekend. Ook de maandag en dinsdag lenen zich bij uitstek om ten volste van te genieten. Veel succes.
----
Hey Mees. Sinds een jaar heb ik een -steeds dieper wordende- rimpel tussen mijn ogen. De gedachte dat deze nooit meer weg zal gaan stemt me depressief, en draagt zo waarschijnlijk zelfs bij aan het dieper worden van de gehate rimpel. Weet jij raad? Ik ben achtentwintig jaar.

H, per mail.

L.S., hoewel ik van mening ben dat rimpels en grijze haren iemand karakter geven, ben ik me er van bewust dat ik deze mening waarschijnlijk voornamelijk er op na houd vanwege mijn jonge leeftijd. Hoe nu verder? Bestudeer je ouders. Zijn ze erg verrimpeld? Dan heb je genetische aanleg. Met rimpels zul je moeten leren leven, maar er is wel een oplossing. Lachrimpels zijn namelijk verschrikkelijk charmant, dus het is zaak de frons te vervangen met een lach. Ben je niet erg vrolijk ingesteld? Zie het dan als een oefening. Ga in een stoel zitten, en beweeg je mondhoeken gedurende een halfuur omhoog, en weer naar beneden. Omhoog, en weer naar beneden. Wanneer je dit overigens voor een spiegel doet ga je snel genoeg vanzelf echt lachen. Smeer ondertussen dagelijks het aftreksel van kervel (te maken door twee handenvol aan de kook te brengen en dit minstens een halfuur te laten trekken) op je ongewilde rimpel, en deze zal al spoedig verminderen.

Mail

Ava Mees List

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer