Asset 14

Katten zonder staarten

Het eiland zit vol met katten zonder staarten. Ik weet niet waarom, niemand weet waarom. Mijn vrienden uit Bandung zeggen dat de eilandbewoners in de staarten knippen in de hoop dat het de dieren onvruchtbaar maakt. Ik blijf het aan iedereen vragen, maar Farah houdt niet van katten en is allang blij dat ze zonder staarten minder plek innemen. Vandaag is onze laatste dag, we proberen al dagen van het eiland af te komen, het stormt en de boten varen niet. We luisteren naar de regen, Farah probeert te lezen en ik probeer te schrijven. Ze heeft mijn hart gebroken en ik ben haar aan het vergeven.

Vandaag zijn we even naar het strand gegaan, maar het ging toch weer regenen, we rijden terug. Er zit een busje voor mijn motor, het busje rijdt merkwaardig traag. Achterin zitten kinderen, ze wijzen en lachen ons uit door het achterraampje. Gelukkig heb ik een poncho tegen de regen. Farah heeft geen poncho maar dat maakt niet uit want ik ben haar aan het vergeven.
Er ligt een grijs hoopje op de weg, het lijkt op steen. Ik kan er nog net omheen rijden en ik schrik, we zijn op een klif.
Farah roept:
'Een beest!'.
Ik stop, keer om, en zeg:
‘Het is een katje.’
Ik zet de motor aan de kant. De achterpootjes van het beestje zijn plat, er is een auto overheen gereden. Vliegen zitten op het lichaampje, ze hebben eitjes tussen haar oren gelegd.
Ik zie dat ze er al dagen ligt.
Het beestje lijkt me niet te zien, maar begint te miauwen zodra mijn hand dichtbij komt.
Farah en ik kijken elkaar aan. Ze moet van de weg af, maar haar achterpootjes zijn zo plat dat ik een plamuurmes nodig heb. Het dichtstbijzijnde dorp is nog een half uur rijden.

'Ze moet van de weg af.’
Zegt Farah.
‘Dat is niet genoeg.’
Ik kijk alleen nog maar naar het katje.
‘Ik kan dit niet aanzien.’
Ze draait zich om en loopt verder, de bocht om. Daar staat een boom waaronder ze schuilt. Ze voelt zich opgesloten op het eiland, net als ik, opgesloten met mij.

Illustratie: Robert van Raffe.

Op de middelbare school moest ik een keer een jongen in elkaar slaan om mijn eer te redden. Ik gaf hem een klap die niet zo hard was, hij ging meteen op de grond liggen, hij krulde zich om een boompje waar hij toevallig naast stond en begon alvast te huilen.
We hadden allebei voldoende films gekeken om te weten hoe het zou gaan. Ik gaf hem twee trappen in zijn buik. Toen ik eenmaal begreep wat ik aan het doen was zei ik:'Sta op, anders ga ik ook huilen.’

Naast de weg ligt een stapel stenen die uit een greppel zijn gehakt, ze zijn scherp en zo groot als mijn vuist. Ik graaf even door de stenen, maar ik kan en wil geen geschikte vinden. In het midden van de stapel ontstaat een kuil waarin ik ga zitten. Ik moet sneller zijn.

De regen stopt, ik hoor alleen het katje miauwen. Ik kies drie ongeschikte stenen en ren naar haar toe.

Ze beweegt het hoofd in schokjes, alsof het nog maar een paar standen heeft. Ik pak de grootste steen en vraag me af waarom het leven zoveel van me verlangt. Ik heb nergens om gevraagd.

Met de scherpe kant van de steen sla ik op het nekje van de kat. De hele houding van het katje verandert, een van de platte pootjes komt los van de weg. Het hoofdje beweegt niet meer, het staat strak op me gericht. Maar haar kaakje beweegt nog, ze miauwt nog, heel zacht, een gebroken machientje.

Ik wacht even en kijk om me heen, er is niemand. Ik ren snel de bocht om, Farah zit onder de boom met haar rug naar me toe.

Op de middelbare school was ik verliefd op haar, en zij op mij. Nu weet ik niet meer zo goed wat ik van haar vind. Als we vrienden zijn, waarom moet ik dit dan alleen doen?

Ik ren terug naar het katje en hak nog een keer, met de tweede steen. En nog een keer. En nog een keer. Het is een hardnekkig leven. Soms is het mooi en vluchtig, dan is het licht. Nu niet.

Ik spring schichtig om het beestje, maar ik hak te zacht en mijn stenen zijn te klein, ze wil niet sterven.

Dan hoor ik een geluid in de verte. Misschien is het de wind, het kunnen ook mensen zijn. Ze komen dichterbij.

Ik moet hier weg. Ik hak nog eenmaal, met de derde steen, de kleinste en de scherpste. De klap klinkt anders nu, natter. Ik draai me om naar de kust en gooi de steen van de klif, in de zee, ver onder me. Nu is het klaar.

Maar achter me hoor ik:
‘Miauw.’

Ik kijk niet. Ik kan niet meer, ik ren terug naar de motor, terug naar Farah.

Mail

Niels Gerson Lohman

Robert van Raffe is stripauteur, illustrator en student filosofie. Tijdens zijn studietijd aan de kunstacademie ontwikkelde hij een fascinatie voor het dandyisme waar hij nooit meer helemaal van is genezen. Hij verwierf enige bekendheid met het feit dat hij nooit sokken draagt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer