Asset 14

Katten zonder staarten

Het eiland zit vol met katten zonder staarten. Ik weet niet waarom, niemand weet waarom. Mijn vrienden uit Bandung zeggen dat de eilandbewoners in de staarten knippen in de hoop dat het de dieren onvruchtbaar maakt. Ik blijf het aan iedereen vragen, maar Farah houdt niet van katten en is allang blij dat ze zonder staarten minder plek innemen. Vandaag is onze laatste dag, we proberen al dagen van het eiland af te komen, het stormt en de boten varen niet. We luisteren naar de regen, Farah probeert te lezen en ik probeer te schrijven. Ze heeft mijn hart gebroken en ik ben haar aan het vergeven.

Vandaag zijn we even naar het strand gegaan, maar het ging toch weer regenen, we rijden terug. Er zit een busje voor mijn motor, het busje rijdt merkwaardig traag. Achterin zitten kinderen, ze wijzen en lachen ons uit door het achterraampje. Gelukkig heb ik een poncho tegen de regen. Farah heeft geen poncho maar dat maakt niet uit want ik ben haar aan het vergeven.
Er ligt een grijs hoopje op de weg, het lijkt op steen. Ik kan er nog net omheen rijden en ik schrik, we zijn op een klif.
Farah roept:
'Een beest!'.
Ik stop, keer om, en zeg:
‘Het is een katje.’
Ik zet de motor aan de kant. De achterpootjes van het beestje zijn plat, er is een auto overheen gereden. Vliegen zitten op het lichaampje, ze hebben eitjes tussen haar oren gelegd.
Ik zie dat ze er al dagen ligt.
Het beestje lijkt me niet te zien, maar begint te miauwen zodra mijn hand dichtbij komt.
Farah en ik kijken elkaar aan. Ze moet van de weg af, maar haar achterpootjes zijn zo plat dat ik een plamuurmes nodig heb. Het dichtstbijzijnde dorp is nog een half uur rijden.

'Ze moet van de weg af.’
Zegt Farah.
‘Dat is niet genoeg.’
Ik kijk alleen nog maar naar het katje.
‘Ik kan dit niet aanzien.’
Ze draait zich om en loopt verder, de bocht om. Daar staat een boom waaronder ze schuilt. Ze voelt zich opgesloten op het eiland, net als ik, opgesloten met mij.

Illustratie: Robert van Raffe.

Op de middelbare school moest ik een keer een jongen in elkaar slaan om mijn eer te redden. Ik gaf hem een klap die niet zo hard was, hij ging meteen op de grond liggen, hij krulde zich om een boompje waar hij toevallig naast stond en begon alvast te huilen.
We hadden allebei voldoende films gekeken om te weten hoe het zou gaan. Ik gaf hem twee trappen in zijn buik. Toen ik eenmaal begreep wat ik aan het doen was zei ik:'Sta op, anders ga ik ook huilen.’

Naast de weg ligt een stapel stenen die uit een greppel zijn gehakt, ze zijn scherp en zo groot als mijn vuist. Ik graaf even door de stenen, maar ik kan en wil geen geschikte vinden. In het midden van de stapel ontstaat een kuil waarin ik ga zitten. Ik moet sneller zijn.

De regen stopt, ik hoor alleen het katje miauwen. Ik kies drie ongeschikte stenen en ren naar haar toe.

Ze beweegt het hoofd in schokjes, alsof het nog maar een paar standen heeft. Ik pak de grootste steen en vraag me af waarom het leven zoveel van me verlangt. Ik heb nergens om gevraagd.

Met de scherpe kant van de steen sla ik op het nekje van de kat. De hele houding van het katje verandert, een van de platte pootjes komt los van de weg. Het hoofdje beweegt niet meer, het staat strak op me gericht. Maar haar kaakje beweegt nog, ze miauwt nog, heel zacht, een gebroken machientje.

Ik wacht even en kijk om me heen, er is niemand. Ik ren snel de bocht om, Farah zit onder de boom met haar rug naar me toe.

Op de middelbare school was ik verliefd op haar, en zij op mij. Nu weet ik niet meer zo goed wat ik van haar vind. Als we vrienden zijn, waarom moet ik dit dan alleen doen?

Ik ren terug naar het katje en hak nog een keer, met de tweede steen. En nog een keer. En nog een keer. Het is een hardnekkig leven. Soms is het mooi en vluchtig, dan is het licht. Nu niet.

Ik spring schichtig om het beestje, maar ik hak te zacht en mijn stenen zijn te klein, ze wil niet sterven.

Dan hoor ik een geluid in de verte. Misschien is het de wind, het kunnen ook mensen zijn. Ze komen dichterbij.

Ik moet hier weg. Ik hak nog eenmaal, met de derde steen, de kleinste en de scherpste. De klap klinkt anders nu, natter. Ik draai me om naar de kust en gooi de steen van de klif, in de zee, ver onder me. Nu is het klaar.

Maar achter me hoor ik:
‘Miauw.’

Ik kijk niet. Ik kan niet meer, ik ren terug naar de motor, terug naar Farah.

Mail

Niels Gerson Lohman

Robert van Raffe is stripauteur, illustrator en student filosofie. Tijdens zijn studietijd aan de kunstacademie ontwikkelde hij een fascinatie voor het dandyisme waar hij nooit meer helemaal van is genezen. Hij verwierf enige bekendheid met het feit dat hij nooit sokken draagt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer