Asset 14

Katten zonder staarten

Het eiland zit vol met katten zonder staarten. Ik weet niet waarom, niemand weet waarom. Mijn vrienden uit Bandung zeggen dat de eilandbewoners in de staarten knippen in de hoop dat het de dieren onvruchtbaar maakt. Ik blijf het aan iedereen vragen, maar Farah houdt niet van katten en is allang blij dat ze zonder staarten minder plek innemen. Vandaag is onze laatste dag, we proberen al dagen van het eiland af te komen, het stormt en de boten varen niet. We luisteren naar de regen, Farah probeert te lezen en ik probeer te schrijven. Ze heeft mijn hart gebroken en ik ben haar aan het vergeven.

Vandaag zijn we even naar het strand gegaan, maar het ging toch weer regenen, we rijden terug. Er zit een busje voor mijn motor, het busje rijdt merkwaardig traag. Achterin zitten kinderen, ze wijzen en lachen ons uit door het achterraampje. Gelukkig heb ik een poncho tegen de regen. Farah heeft geen poncho maar dat maakt niet uit want ik ben haar aan het vergeven.
Er ligt een grijs hoopje op de weg, het lijkt op steen. Ik kan er nog net omheen rijden en ik schrik, we zijn op een klif.
Farah roept:
'Een beest!'.
Ik stop, keer om, en zeg:
‘Het is een katje.’
Ik zet de motor aan de kant. De achterpootjes van het beestje zijn plat, er is een auto overheen gereden. Vliegen zitten op het lichaampje, ze hebben eitjes tussen haar oren gelegd.
Ik zie dat ze er al dagen ligt.
Het beestje lijkt me niet te zien, maar begint te miauwen zodra mijn hand dichtbij komt.
Farah en ik kijken elkaar aan. Ze moet van de weg af, maar haar achterpootjes zijn zo plat dat ik een plamuurmes nodig heb. Het dichtstbijzijnde dorp is nog een half uur rijden.

'Ze moet van de weg af.’
Zegt Farah.
‘Dat is niet genoeg.’
Ik kijk alleen nog maar naar het katje.
‘Ik kan dit niet aanzien.’
Ze draait zich om en loopt verder, de bocht om. Daar staat een boom waaronder ze schuilt. Ze voelt zich opgesloten op het eiland, net als ik, opgesloten met mij.

Illustratie: Robert van Raffe.

Op de middelbare school moest ik een keer een jongen in elkaar slaan om mijn eer te redden. Ik gaf hem een klap die niet zo hard was, hij ging meteen op de grond liggen, hij krulde zich om een boompje waar hij toevallig naast stond en begon alvast te huilen.
We hadden allebei voldoende films gekeken om te weten hoe het zou gaan. Ik gaf hem twee trappen in zijn buik. Toen ik eenmaal begreep wat ik aan het doen was zei ik:'Sta op, anders ga ik ook huilen.’

Naast de weg ligt een stapel stenen die uit een greppel zijn gehakt, ze zijn scherp en zo groot als mijn vuist. Ik graaf even door de stenen, maar ik kan en wil geen geschikte vinden. In het midden van de stapel ontstaat een kuil waarin ik ga zitten. Ik moet sneller zijn.

De regen stopt, ik hoor alleen het katje miauwen. Ik kies drie ongeschikte stenen en ren naar haar toe.

Ze beweegt het hoofd in schokjes, alsof het nog maar een paar standen heeft. Ik pak de grootste steen en vraag me af waarom het leven zoveel van me verlangt. Ik heb nergens om gevraagd.

Met de scherpe kant van de steen sla ik op het nekje van de kat. De hele houding van het katje verandert, een van de platte pootjes komt los van de weg. Het hoofdje beweegt niet meer, het staat strak op me gericht. Maar haar kaakje beweegt nog, ze miauwt nog, heel zacht, een gebroken machientje.

Ik wacht even en kijk om me heen, er is niemand. Ik ren snel de bocht om, Farah zit onder de boom met haar rug naar me toe.

Op de middelbare school was ik verliefd op haar, en zij op mij. Nu weet ik niet meer zo goed wat ik van haar vind. Als we vrienden zijn, waarom moet ik dit dan alleen doen?

Ik ren terug naar het katje en hak nog een keer, met de tweede steen. En nog een keer. En nog een keer. Het is een hardnekkig leven. Soms is het mooi en vluchtig, dan is het licht. Nu niet.

Ik spring schichtig om het beestje, maar ik hak te zacht en mijn stenen zijn te klein, ze wil niet sterven.

Dan hoor ik een geluid in de verte. Misschien is het de wind, het kunnen ook mensen zijn. Ze komen dichterbij.

Ik moet hier weg. Ik hak nog eenmaal, met de derde steen, de kleinste en de scherpste. De klap klinkt anders nu, natter. Ik draai me om naar de kust en gooi de steen van de klif, in de zee, ver onder me. Nu is het klaar.

Maar achter me hoor ik:
‘Miauw.’

Ik kijk niet. Ik kan niet meer, ik ren terug naar de motor, terug naar Farah.

Mail

Niels Gerson Lohman

Robert van Raffe is stripauteur, illustrator en student filosofie. Tijdens zijn studietijd aan de kunstacademie ontwikkelde hij een fascinatie voor het dandyisme waar hij nooit meer helemaal van is genezen. Hij verwierf enige bekendheid met het feit dat hij nooit sokken draagt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Verandering kan klein beginnen 4

Verandering kan klein beginnen

Kunst maken over de klimaatcrisis is niet makkelijk. Hoe doe je dat, schrijven over een onderwerp waar velen de ogen voor sluiten? Else Boer vraagt Klimaatdichter Willemijn Kranendonk hoe je wakker in de wereld kan blijven staan zonder te verzakken in hoop of wanhoop.  Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan