Loop en luister mee; een zintuiglijke ervaring van de realiteit.
Kloosterverhaal #002 door Mark Benewin; "De Dijk"
[audio:http://www.hardhoofd.com/wp-content/uploads/2010/01/kloosterverhalen_2_dedijk.mp3]
Kloosterverhalen II: De Dijk (3 minuten)
Het is een stralende dag, de zon aan de blauwe lucht. Een eenzame meeuw drijft door het blauw en glijdt naar de lang vergeten rustplaats van de schepen. Met het station in mijn rug loop ik over de zonovergoten straat. De uitgelaten gezichten dragen zich voort, met de benen mee, en anderen over het wiel. Over de stoep blinken mij grijnzenden tegemoet, een duidelijke hapering in hun ogen. Glimlachend kleuren zij het trottoir en ik vloei in hun spoor. De kleuren spreiden zich uit, en dansen naar het water. Ik richt me tot de vernauwing recht voor mij, waar de regenboog zich als in een trechter door de nauwe spleten tussen de gebouwen wriemelt. Zo laat ik me gaan, versnel even, en klotsen we samen mee naar de Dijk, ja de Dijk! de pulserende ader naar vriendelijke gronden. De regenboog kleurt de kroegen, de vlaggen, de glazen water. Over de open sluizen drijven we! We dansen! We stromen en we deinen op en neer, samen zijn we, samen zullen we zijn! Ik wil je, ik wil jou alleen. Laten we samen zijn, laten we samen blijven. Laten we baltsen, paren, ik wil je voelen. Samen vloeien wij hier, ik wil in je vloeien, onder je huid naar je grenzen toe en terug. Ik laat je exalteren, in je resoneren, een orkest in alle staten, een schittering in explosies! Dik en stroperig, we rusten ons hoofd, we doen het opnieuw, de kleuren mogen niet gedoofd. We deinen, we seinen, de Dijk loopt door de oksel en ik en de mijnen gaan harder, slaan om en over de kinderkopjes, worden nu gegooid en gesmeten. We worden achterna gezeten! Help! Hulp! Van links, van rechts, ze komen! Ik moet vluchten! Waar zijn de kleuren nou, al gevlucht, mij verloochend? Ik ben alleen… Ik ben zwak. Och ik ben doorzeefd, het prikt zo het prikt zo, laat me, LAAT ME AAAAAAHHHHH...!
