Deze week: een overschot aan hoogopgeleide vrouwen, CDA en PvdA op zoek naar een verhaal, boerka's in de stad en nietszeggend pensioenonderzoek." /> Deze week: een overschot aan hoogopgeleide vrouwen, CDA en PvdA op zoek naar een verhaal, boerka's in de stad en nietszeggend pensioenonderzoek." />
Asset 14

Vluchtige seks

Duiding bij het nieuws van afgelopen week, vanuit het hard en hoofd van onze redactie, dat is de ambitie van hard//talk. Graag horen we wat u van deze ambitie vindt. En van de uitvoering. Mailt u ons!

Illustratie: Kathrin Klingner

Een verhaal

Praatjes vullen geen gaatjes

“Kan niet bestaat niet”, zei de kersverse PvdA-partijvoorzitter Hans Spekman afgelopen vrijdag. Een week daarvoor zocht die andere kwijnende bestuurspartij, het CDA, het “Radicale Midden” op. Je vraagt je af voor wie al die peptalk bedoeld is.

Beide partijen delen een probleem: hun ‘verhaal’ komt onvoldoende over. En dat terwijl het zo’n ‘sterk en sociaal’ / ‘eigen’ verhaal is. Wat jammer nu dat de Hardwerkende Nederlander niet beter luistert!

Tegen complexen helpt geen middel, maar hier zit het probleem toch echt in de diagnose. “Een partij op zoek naar een verhaal mist bestaansrecht,” schreef Floor Rusman in NRC Handelsblad (21-1). Die boodschap lijkt nog niet ten burele doorgedrongen. Nog altijd gaan PvdA’ers gedwee “de wijken in”, en nu moet ook “het CDA er weer voor alle mensen zijn”. Ze zijn, kortom, te veel met zichzelf bezig.

Die metafoor “verhaal” moet overboord. Een verhaal is geen argument. Natuurlijk gaat politiek niet alleen over argumenten, maar het zou wel moeten gaan over wat voor toekomst je voor ogen staat. En dat bij voorkeur onderbouwd. Dus niet met verhaaltjes.

Gelukkig vindt Spekman dat ook: hij pleit voor een “wethouderssocialisme” dat banen schept, huizen bouwt en het onderwijs verbetert, met een verwijzing naar wijlen Jan Schaefers “In gelul kan je niet wonen”. Maar aan het eind noemt hij dat toch weer “het grote verhaal van de sociaaldemocratie”, dat bovendien al honderd jaar hetzelfde is. Het lijkt het CDA wel.

Nu ben ik te allen tijde bereid om het bestaansrecht van het CDA te betwisten, maar de teloorgang van de PvdA gaat me aan het hart. Lieve sociaaldemocraten, iedereen wil banen, huizen en goed onderwijs. Die handen-uit-de-mouwen-retoriek reduceert alleen maar de politiek tot klusbedrijf. Fijn dat jullie er ook voor mij zijn, maar wanneer horen we nou eens nieuwe ideeën?

Door Floris Solleveld

De emancipatie omgedraaid

Schaarse mannen

De jonge, hoogopgeleide vrouw en haar tanende macht op de "relatiemarkt" was het grootste nieuws in het NRC Handelsblad van afgelopen weekend. Hoewel ik me in eerste instantie vooral afvroeg waarom dat zo groot op de voorpagina moest, zorgde de speciale bijlage in ieder geval voor genoeg gespreksstof in het café. Het probleem: in de grote steden is er een flink overschot aan hoogopgeleide vrouwen tussen 18 en 29 jaar ontstaan. De mannen zijn weer de machtigsten en bepalen de seksuele mores. Dat is de prijs van emancipatie, en dus dikke pech voor de vrouwen, zo luidt de kortzichtige conclusie.

Tjee, zou de emancipatie zich zo tegen ons keren? Behorende tot de doelgroep - 23, vrouw, academisch opgeleid, alleenstaand - verbaas ik me over de vele bijdragen die uitgaan van de hordes zielige, smachtende meisjes die liefde zoeken, terwijl de mannen onbezorgd in het rond neuken. "Ze denken: als hij mij eenmaal kent, wil hij wel een relatie. Niet dus. En dat loopt uit de hand. Er ontstaat een seksrelatie waarin de vrouw, hopeloos verliefd, maandenlang excuses voor hem maakt." De vrouwen komen er volgens de meeste schrijvers slecht af: ze hebben meer vluchtige seks terwijl ze liefde willen of zijn genoodzaakt tot daten met een lager opgeleide man, het beruchte "downdaten". Een weinig herkenbaar beeld, volgens mij (en gelukkig ook volgens schrijfsters Floor Rusman en Anouk van Kampen). Toen ik gisteren aan een vriend de bijdrage liet zien getiteld "Ze zeggen recht in je gezicht dat ze alleen seks willen", dacht hij dat het over vrouwen ging. De ervaringen van mij en mijn hoogopgeleide vriendinnen én vrienden leren dat de seksuele emancipatie vooral voor vrouwen zorgt die zeker net zo goed het initiatief kunnen nemen voor seks op een eerste date en eventueel daarna - zonder per se uit te zijn op een vaste relatie. Jonge hoogopgeleide vrouwen zijn ontzettend kritisch en bepalen precies met wie ze alleen een bed willen delen, en wie ze geschikt vinden voor een relatie. Daarvoor halen ze best een biertje. Lijkt me geen slechte prijs voor emancipatie.

Door Roos Euwe

Procrastinatie

Kies maar...

"Jonge werknemer wil zelf pensioenfonds kiezen". Dat is de uitslag van een onderzoek dat het TV programma ‘Debatop2’ deed naar jonge werknemers en pensioenen. Maar als er iets is dat ik wantrouw dan zijn het onderzoeken en polletjes met de uitkomst: "Ik wil meer te kiezen hebben." Want of het nu gaat om meer keuze uit soorten cornflakes, meer keuze uit mogelijke partners of meer keuze in je pensioenfonds – mensen geven per definitie altijd aan meer (zelf) te willen kiezen. Meer keuze geeft ons het gevoel van meer invloed, vrijheid en zelfs meer geluk en het lijkt garantie voor een betere keuze.

Gedragsonderzoek toont nu juist het totaal tegenovergestelde: de meeste mensen willen eigenlijk helemaal niet meer te kiezen hebben. Zo laat het fascinerende boek Paradox of Choice van de Amerikaan Barry Schwarz zien dat mensen uiteindelijk helemaal niet gelukkiger worden van meer opties. Door alle mogelijkheden draaien we door en zijn we na het maken van de keuze per definitie ontevredener over de gemaakte keuze. Of nog erger, we aarzelen, weifelen en kiezen tenslotte helemaal niet (de zogenaamde procrastinatie) – we rennen weg en gaan in een hoekje zitten mopperen.

En nu komt Debatop2 met zo’n uitslag. Geen onverwachte uitslag natuurlijk - de dekkingsgraad van de meeste pensioenfondsen is rampzalig, dus meer eigen keuze lijkt dan altijd beter en zelfs logisch. Maar is dat dus wel zo? En hoe gaat die keuze er dan uit zien? Wat kies ik eigenlijk? Mijn pensioen gaat pas over veertig jaar in, ik heb nog geen kinderen, nog geen eigen huis. Net als ik zullen de meeste mensen geen idee hebben waar ze voor kiezen. De uitslag van het onderzoek is dus niet alleen geen verrassing maar erger, totaal leeg en nietszeggend.

Door Manon Korthals

Commentaar

Boerkaverbod

Ik zie haar af en toe door de supermarkt dwalen, als een zwart fantoom op de diepvriesafdeling. Hoewel ik sinds anderhalf jaar in een zeer multiculturele buurt woon, is zij de enige die ik herken. En iedere keer weer moet ik naar haar kijken. Eén keer stond ik achter haar in de rij bij de kassa. Tijdens het betalen sprak ze geen woord tegen de caissière, die haar afkeuring in stilte liet blijken door de andere klanten veelbetekenende blikken toe te werpen. Ik was gefascineerd door de golvende massa zwarte stof waarin zich een onzichtbare vrouw bevond. Ze droeg zwarte handschoenen en zelfs haar ogen waren beschut voor onze blikken, door een stukje gaas.

Het valt me altijd op dat veel mensen haar vuil aankijken, of geschrokken opzij gaan, alsof ze een besmettelijke ziekte heeft. Op de één of andere manier straalt de eenzame vrouw in de boerka een soort onverzettelijke kracht uit die ik alleen maar kan bewonderen; als een Arabische ninja glijdt ze langs de afkeurende, ongesluierde vrouwen, veilig verscholen in meters zwarte stof.

De vrouw kan binnenkort een boete van 390 euro krijgen als ze zich in haar boerka op straat vertoont. Het kabinet is akkoord gegaan met een wet die het dragen van gezichtsbedekkende kleding verbiedt, omdat “het belangrijk is dat mensen elkaar in een open samenleving kunnen benaderen”.

Naast het feit dat ik over het algemeen helemaal geen zin heb om mensen te benaderen dan wel door hen benaderd te worden, heb ik moeite met het feit dat regelgeving nu blijkbaar wordt ingegeven door angst, haat en rancune. Mijn boerka-ninja uit Amsterdam-West, één van de circa honderdvijftig boerkadragers in Nederland, is nu misschien al opgesloten in huis door een echtgenoot die niet wil dat ze wordt blootgesteld aan de blikken van anderen. Ironisch genoeg zijn die blikken juist op haar gericht als ze de boerka draagt; zonder zal ze vermoedelijk één van de duizenden zijn op wie niemand let. Het kabinet wil Allah straffen, maar het straft de vrouwen.

Ik gun haar dat ze straks in het voorjaar naar het park gaat, en de lentebries met haar sluier voelt spelen. Maar in het Nederland van de PVV kan ze dat mooi vergeten.

Door Sanne Rispens

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Briefwisseling Ettie en Jochum - Brief 2

Wie wil nou een slachtoffer zijn?

Jochum ontving een brief van Ettie over zijn nooit-verstuurde brief aan zijn jeugdliefde. Ettie vindt dat Jochum de vrijheid van de queeridenteit niet goed beschrijft. Hij besluit Ettie een brief terug te sturen en op haar kritiek in te gaan. Lees meer

Briefwisseling Ettie en Jochum - brief 1

Het privilege van lesbisch-zijn

Een nooit verstuurde brief die door Jochum Veenstra op Hard//Hoofd gepubliceerd werd, begon een eigen leven te krijgen in het hoofd van Ettie, die niet zo goed wist wat ze ervan moest vinden en er toen maar over besloot te schrijven. Het resultaat is een niet-verstuurde brief die ze toch besloot op te sturen. Lees meer

Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer