Beeld: Joost de Haas

Deze week: babyfoto's op Facebook, honger in Biutiful, de VVD terug naar zichzelf, homo-emancipatie in de VS en dodelijke ernst in de grootste flashmob ooit." />

Beeld: Joost de Haas

Deze week: babyfoto's op Facebook, honger in Biutiful, de VVD terug naar zichzelf, homo-emancipatie in de VS en dodelijke ernst in de grootste flashmob ooit." />
Asset 14

Grootste flashmob ooit

Een beetje New York in Nederland: hard//talk is onze variant van Talk of the town van The New Yorker. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Graag horen we wat u van deze rubriek vindt. Mailt u ons!

De filmclub

Biutiful

“Mensen met honger zijn niet te vertrouwen,” zegt de corrupte politieman tegen Uxbal (Javier Bardem) in Biutiful. Deze zin is het mooiste moment uit de film van regisseur Alejandro González Iñárritu, die eerder Amores perros, 21 Grams en Babel maakte. Maar net als bij zijn vorige films verliet ik de zaal met een onbevredigd gevoel: de sfeer, cinematografie, personages en het acteerwerk waren zeker indrukwekkend, toch raakte het me geen moment. Iñárritu’s films balanceren op het randje van melodramatiek en vallen keer op keer aan de verkeerde kant eraf. Het gewelddadige geschreeuw en gehuil, de ziektes en de pijn: ze laten me na een tijdje koud en een maand later ben ik alles weer vergeten.
Behalve die ene zin die rechtstreeks uit het werk van Thomas Hobbes leek te komen, wanneer twee machtige mannen het lot van illegale arbeiders bespreken. Het is waar, mensen met honger zijn zeer gevaarlijk. Denk maar aan de ruzies die je rond lunchtijd met je vriendin hebt gehad, of met je reisgenoot na uren wachten op het station.
Het subplot van Biutiful gaat over de rol van illegalen in onze samenleving, wat interessante vragen oproept. In de VS zou de economie in elkaar klappen als deze hongerige mensen vertrokken. Hoe zit dat in Europa? De Schipholbrand toonde al aan dat illegale immigranten in Nederland niet veel meer waard zijn dan honden in een asiel. Maar voor wie daar in geïnteresseerd is, raad ik eerder de film Dirty Pretty Things aan, een bescheiden meesterwerkje uit 2002 met Audrey Tatou en Chiwetel Ejiofor, dat in tegenstelling tot Biutiful nog lang in je hoofd blijft rondspoken. Illegaal te downloaden op de betere torrentsite.

Door Rutger Lemm

Zelf

Growing up in public

Ik heb Lotje en Dax nog nooit ontmoet, maar ik weet hoe ze er uitzien, ik weet hoeveel ze wegen, en ik weet dat ze hun moeders op de meest onmogelijke tijdstippen wakker maken: ("Heerlijk die nachtvoedingen – 4:15"; "Gaap...Afgelopen nacht 1 uur 'geslapen'"). Ik weet dat de moeder van Lotje, twee weken na de bevalling, weer in haar broeken en rokjes past ("best netjes toch??!! :-)") , en ook dat de vader van Dax de ellende is ontvlucht om te gaan skiën ("helemaal alleen thuis met m'n kleine manneke -- papa is op wintersport").
Het zat er aan te komen: ik bevind me inmiddels aan de andere kant van 25, en de mensen om me heen beginnen zich langzaam maar zeker voort te planten. Het was, in het Facebooktijdperk, te verwachten dat de resultaten van deze procreatie vervolgens middels foto, video, statusupdates en twitterfeed wereldkundig worden gemaakt. Wie nu geboren wordt, krijgt van zijn grootouders geen spaarrekening, maar een FlickrStream kado. Wij leven online; het volgt logischerwijs dat onze kinderen online geboren worden. Lotje en Dax zijn in mijn Facebookvriendenkring de eerste, maar vast niet de laatste voorbeelden van dit fenomeen.
Toch overviel me bij het op de voet volgen van de eerste braakneigingen, poepluiers, en avonturen in de buitenwereld van Lotje en Dax ("Heerlijk wezen shoppen met mijn kleine meid!!! Vroeg mee beginnen!!") een vreemd gevoel: de intieme details van totaal onbekenden kan ik prima hebben, maar wanneer het op bekenden aankomt voelt het plotseling toch ongepast. Alsof de hoeveelheid intimiteit die je kan tolereren in parabolische verhouding staat tot hoe goed je de ander kent: veel van volslagen vreemden en directe naasten, maar weinig van mensen in de tussenliggende "hoe ist?" "goed!"-categorie.
Ik herinner me hoe ik als kind geregeld tegenover een kennis van mijn ouders stond die, met kinderachtig stemmetje, zei dat 'ie me nog kende uit de tijd dat ik "zo groot" was -- waarbij dan met de rechterhand de lengte van mijn oude zelf werd aangegeven. Dat voelde intimiderend: alsof die persoon iets wist over mij dat ik zelf niet eens wist. Mocht ik Lotje en Dax ooit ontmoeten, dan kan ik zeggen dat ik ze nog ken uit de tijd dat ze "zulke kleine pixels" waren.

Door Lynn Berger

Commentaar

Hoera voor de homo's

Obama en zijn kornuiten zijn, na twee jaar lang juridisch getouwtrek, tot een conclusie gekomen: de tendentieus getitelde ‘Defence of Marriage Act’ wordt verworpen als onconstitutioneel. Deze wet hield twee dingen in: ten eerste ontzegde het de homohuwelijken alle (belasting)voordelen, privileges en rechten die aan het huwelijk verbonden zijn, en ten tweede gaf de wet staten het recht om homohuwelijken niet te erkennen.

In principe was het dus aan de staten zelf om te beslissen of ze homohuwelijken wel of niet toestonden, maar de federale overheid ontkende ze sowieso. Daarnaast waren deze trouwerijen in geen geval juridisch gezien gelijk te stellen aan ‘normale’ huwelijken. Geen recht op voogdij, geen recht op alimentatie, geen greencards voor buitenlandse partners. Vooral in Californië ontstond er veel ophef na de invoering van de notoire proposition 8, welke stelde dat alleen een huwelijk tussen een man en een vrouw rechtsgeldig was. Dit leidde tot een regenboogkleurige rel met gigantische protestmarsen, een schreeuwende Lady Gaga, een geëmotioneerde Drew Barrymore, Prop 8 ‘The Musical’ en flamboyante virals.

Dit besluit komt als een grote overwinning voor de voorvechters van gelijke rechten. Niet slechts ‘discriminerend’, of ‘onrechtvaardig’ dus, maar Onconstitutioneel met de O van Obama. Dit betekent niet alleen dat het Witte Huis de wet niet langer verdedigt, maar brengt ook een sterk waardeoordeel met zich mee. Onconstitutioneel is namelijk Onamerikaans, en daar houden Amerikanen niet van. Met andere woorden: Yay! It’s Okay to be Gay!

Door Meredith Greer

De Hofstad

Klassiek VVD

Langs de snelweg heeft de VVD posters gehangen met daarop: 'Liever meer banen dan meer bomen' en 'Een koe in de wei is ook natuur'. In 2008 deed Mark Rutte nog een voorstel om van de VVD een rechtse partij die op komt voor zowel de economie als het milieu te maken, maar dat leverde weinig zetels op. Nu doet de partij precies het tegenovergestelde.
Rutte werd destijds binnen de VVD nogal links bevonden. In het pamflet Groenrechts sprak hij over "energie, water, leefomgeving en natuur" en over "de vaststelling dat economie en milieu niet tegengesteld zijn." Verbazing alom; de liberalen staan er toch juist om bekend dat ze het groene hart willen asfalteren? Het enige belang is toch dat van hun inkomen en de Hummer die ze er van willen kopen? Hoe moeten we de politiek nog begrijpen als de VVD ineens wil opkomen voor het milieu? Rutte leek met Groenrechts ineens bruggen te willen slaan tussen klassieke rechtse waarden en klassieke linkse waarden.
Er is veel voor tegenstellingen in de politiek te zeggen. Mensen moeten wat te kiezen hebben. En als alle partijen op elkaar lijken, wordt vooral het belang van de meerderheid gediend. Maar om te zorgen dat de mensen wat te kiezen hebben, schromen de partijen nu niet om te polariseren. De VVD keert met dit soort slogans weer terug in hun oude positie, uitgesprokener dan ooit. Het is een rare oplossing. Ik ga er posters naast hangen: ‘Liever meer bruggen dan meer kloven’ en ‘Een compromis is ook een oplossing’. Of 'Een koe kan je niet van de belasting aftrekken'. Of ben ik dan 'klassiek links humorloos'?

Door Tim de Gier

Ver weg

Revolutie achter je laptop

Zoals miljoenen andere laptopkluizenaars heb ik de afgelopen maanden veel tijd doorgebracht met volgen hoe anderen in opstand komen. Nieuwssites, gruwelijke filmpjes op YouTube, laatste nieuwtjes via Facebook, en zelfs (voor het eerst sinds tijden) het journaal kijken – kortom, ik ben meegezogen in Arab Uprisings Online, de grootste en langst durende virtuele flashmob tot nu toe. Zag iemand dit aankomen vóór Mohamed Bouazizi zichzelf op 17 december in brand stak omdat de Tunesische politie zijn groentestal had ingepikt? Van achter de laptop lijkt het bijna vanzelf te spreken: je gaat net zolang de straat op tot de situatie uit de hand loopt, en als de machthebbers dan in paniek raken en het leger weigert om op demonstranten te schieten is de revolutie een feit. Maar zo vanzelfsprekend is het niet. Elke dag weer de straat op gaan is een krankzinnige gok. In Tunesië was het nog een uprising, in Egypte heette het al revolt, en in Libië is het gewoon oorlog - waarbij de partij met alle wapens lijkt te verliezen. Het is een vreemd gevoel van schijnbetrokkenheid. Je checkt elke paar uur of de situatie al verder geëscaleerd is, en wilt wel/niet kijken naar de filmpjes die laten zien hoe mensen echt doodgaan. Maar in elk geval kijken we niet de andere kant op, zoals toen de Shi'ieten in Irak in opstand kwamen na de eerste Golfoorlog, en staan we niet te gniffelen zoals toen Baghdad viel (weet je nog, die man met die vaas? lachuh). De paradoxen van de globale verbondenheid worden pijnlijk uitvergroot met zoveel dodelijke ernst op het beeldscherm. Al is het maar omdat we nu intens meeleven met mensen die "Allahu Akbar" roepen. Toch niet bepaald Arabisch voor "Olé olé".

Door Floris Solleveld

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer