In Italië ging men —geïnspireerd door het Egyptische en Tunesische volk— en masse de straat op om te protesteren tegen het in Italië heersende beeld van de vrouw als lustobject en de vrouwen die zich conform dit beeld gedragen. Met leuzen als "We staan hier allemaal verticaal." vroegen vrouwen aandacht voor de keerzijde van het 'machismo' dat onlangs nog door Martin Simek in Pauw en Witteman gewaardeerd werd als 'culturele uiting'.
Meanwhile in another part of town (uit welke flatteuze weergave van vrouwen is deze zinsnede afkomstig? Hint) wordt er door het Royal Opera House in London een opera geproduceerd over het tragische leven van lustobject en rariteit Anna Nicole Smith. Iemand die zeker niet de straat op was gegaan in Italië, aangezien haar status als lustobject haar broodwinning was. "Vrouwen die tegen vrouwen protesteren, neem ik niet serieus," zei een vrouwelijke, verdacht ordinair uitziende vrouw uit het kabinet van Berlusconi. Deze vrouw ziet emancipatie misschien voor zich als de scène uit Skyscraper, een film met Anna Nicole Smith waarin Anna met haast ontblote borsten een man die haar probeert te verkrachten zijn pistool ontfutselt en alvorens hem dood te schieten zegt: "You wanna fuck me?! Well fuck this!" Tsja, dit is opwindender dan spandoeken, maar emancipatie is het natuurlijk niet. Eerder mannelijk masochisme. Het verdient goed, maar het levert de Italiaanse vrouwen niets op.

Door Merel Kamp

De Oscaruitreikingen hebben niets te maken met de inhoud van een film. Eigenlijk, zo vermoed ik na het lezen van dit artikel in New York Magazine, hoeft de Academy (de organisatie die de Oscars uitreikt) de films helemaal niet te bekijken. Je wint een Oscar vanwege het narratief rondom de film; het verhaal dat leidt tot de uitreiking van een Oscar.
De Academy werd in de jaren twintig opgericht om Hollywood te beschermen. Het was een PR-machine om de studio’s te beschermen tegen schandalen in de pers en de oppositie van de vakbonden. De uitreiking van de Oscars zou in de loop van de tijd hun sterkste PR-instrument worden.
Zo valt het ook beter te begrijpen wie de Oscar wint. Het gaat om het grote verhaal dat laat zien hoe betrokken en nobel de filmindustrie is. Zo won vorig jaar The Hurt Locker, een onafhankelijke film die het tijdperk van Bush volgens de Academy zo mooi afsloot. En daarvoor Slumdog Millionaire, een film met in de hoofdrol sloppenwijkbewoners. Maar het kan ook zijn dat de Academy zijn helden eert; de echte American Dream bewierookt. Zo worden vaak acteurs en actrices beloond die de Oscar al jaren verdienen, ook al was hun laatste film niet per se zo bijzonder.
Welk narratief gaat er dit jaar winnen? De film met Geoffrey Rush en Colin Firth, die hem al jaren ‘verdienen?’ Of de maatschappelijke boodschap van Black Swan of The Social Network? Dat een mooi narratief moge winnen. Dan gaan we daarna wel kijken of het ook nog een mooie film geworden is.

Door Tim de Gier

Latex was nog nooit zo elegant. Net als het chocolate chip koekje (= hoedje), overigens. Marc Jacobs is voor de V.S. wat Prada is voor Italië: de catwalkshow die je niet mag missen, de trend-thermometer in de kont van de modewereld, de designer die de wereld twee keer per jaar onthutst, verrukt en ontzet.
Afgelopen week toonde Marc Jacobs tijdens de New York Fashion Week zijn herfstcollectie. Zijn synthetische couture bleek een succes. Slecht nieuws dus voor alle vrouwen die net duizenden dollars hebben uitgegeven aan zijn lentecollectie. Die stond namelijk geheel in het teken van de jaren zeventig. Voor diegene die het even hebben gemist, omdat ze het bijvoorbeeld te ‘druk’ hadden met Egypte: de jaren zeventig zijn deze lente hot. Denk: Penny Lane, Bianca Jagger en Daisy Duke. Mannen, denk maar aan Roger Moore of Shane O’Shea.
Maar Marc Jacobs was al weer verveeld met Roger. Vergeet Shane O’Shea, moet hij hebben gedacht: deze herfst moet het allemaal anders. Rubberachtige broeken, kanten jurken met latex jabots en overal stippen. Alsof er op het laatste moment een lieveheersbeestje over de collectie heeft heen gekotst. Fabulous!
"I wanted discipline, severity and fetish," zei Marc Jacobs na afloop van zijn show in New York. Misschien moet iemand hem even vertellen dat 'discipline en rigueur' op het moment juist niet zo ‘in’ zijn? Kijk maar naar Egypte, Iran en Bahrein.
Het kan Marc waarschijnlijk toch niets schelen. Er zijn belangrijke zaken in het leven. Lente 2012, hello?!

Door Annabel Troost

Gisteren werd tussen stakingen, politieke spelletjes en volksrevoluties door een debat gevoerd in de Tweede Kamer over het belang van artikel 1 van de grondwet, ten opzichte van dieren: mensenrechten vs. dierenrechten.
Een initiatiefwetsvoorstel van de Partij voor de Dieren wil een einde maken aan de uitzonderingspositie die islamitische en joodse rituele slachters volgens de huidige wet hebben. De huidige wet verbiedt namelijk het onverdoofd slachten van dieren, maar maakt een uitzondering voor de religieuze slacht.
De vrijheid van godsdienst is vastgelegd in artikel 1 van de grondwet. Dierenrechten zijn dat, overigens met reden, niet. Dat is ook wat de Raad van State dacht toen deze afgelopen jaar stelde dat het wetsvoorstel ongrondwettig is. Dat de Kamer dan toch verdeeld is (christelijke partijen zijn tegen, de VVD en PvdA twijfelen nog; links (incl. D66) en de PVV zijn voor), komt mijns inziens doordat in het huidige politieke en publieke klimaat steeds minder waarde wordt gehecht aan de vrijheid van religieuze minderheden.
Daar komt nog de hypocrisie bij dat de discussie niet gaat over hoe we als samenleving iets kunnen doen tegen dierenleed; anders had de focus wel gelegen op verwerpelijke praktijken zoals de bio-industrie, die door geen enkele overtuiging, anders dan die om zo veel mogelijk geld te verdienen, wordt gelegitimeerd. Het leggen van de focus op de slachtpraktijk die enkel in de marge plaatsvindt, is als het voeren van een discussie over euthanasie voor patiënten met uitzichtloos lijden als de universele rechten van de mens nog niet eens zijn vastgesteld.

Door Elon Heymans

In het tijdschrift The New Yorker van deze week staat een uitgebreide reportage over de 'religieuze filosofie' Scientology, aan de hand van het levensverhaal van Hollywoodscenarist en -regisseur Paul Haggis (bekend van Crash en Million Dollar Baby.)
Sinds de oprichting in 1955, door science fiction-auteur L. Ron Hubbard, is de 'religieuze filosofie' Scientology een opspraakmakende geloofsleer. Het richt zich op het uitwassen van trauma's "die zich openbaren in negatieve emoties, ongelukken, verwondingen en psychosomatische ziekten." Het grootste trauma van de menselijke ziel, aldus de Scientologyleer, is de verbanning 75 miljoen jaar geleden – toen de aarde nog onderdeel van een rijk met negentig andere planeten was – van een overschot van de toenmalige bovengrondse bewoners van aarde naar vulkanen. Dit gebeurde door de buitenaarde heerser Xenu. Alsof dat niet genoeg was, werden die vulkanen vervolgens stiekem gebombardeed. Miljoenen zielen kwamen - getraumatiseerd - vrij.
Dit 'inzicht' wordt Scientologists op weg naar de fase van Operating Thetan III geopenbaard. Dat gebeurt in een kale ruimte, waar je in je eentje met de geschriften van Ron Hubbard zit.
"Ik begrijp dit niet," zei Paul Haggis toen hij over Xenu, de vulkanen en waterstofbommen las. "Is dit metaforisch?"
"Nee," zei zijn instructeur. "Neem het letterlijk."
Te lezen valt verder over kinderen die geïnterneerd in Scientologykampen (en dus afgezonderd van hun familie) opgroeien en door de Kerk worden geschoold. Het is The New Yorker dus je kunt de feiten vrij letterlijk nemen: wie vervelend is moet afvalcontainers met een tandenborstel schoonschrobben; meisjes moeten op vijftienjarige leeftijd al trouwen met volwassenen en velen ondergaan gedwongen abortussen. De leider slaat mensen die niet 'goed' luisteren.
Trauma's te over, dus. Je zou kunnen zeggen dat Scientology goed is in het scheppen van de voorwaarden ter behoud van zijn eigen core business.
Met acht miljoen leden wereldwijd komen ze al een heel eind in de richting van het streefgetal van Xenu.

Door Philip Huff