Deze week: het Italiaanse vrouwbeeld, de Oscars, latex op de Fashion Week in New York, ritueel slachten en de Scientologykerk." /> Deze week: het Italiaanse vrouwbeeld, de Oscars, latex op de Fashion Week in New York, ritueel slachten en de Scientologykerk." />
Asset 14

Latex

Een beetje New York in Nederland: hard//talk is onze variant van Talk of the town van The New Yorker. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Graag horen we wat u van deze rubriek vindt. Mailt u ons!

Illustratie: Kathrin Klingner

Ver weg

Anna Nicole Smith in Italië

In Italië ging men —geïnspireerd door het Egyptische en Tunesische volk— en masse de straat op om te protesteren tegen het in Italië heersende beeld van de vrouw als lustobject en de vrouwen die zich conform dit beeld gedragen. Met leuzen als "We staan hier allemaal verticaal." vroegen vrouwen aandacht voor de keerzijde van het 'machismo' dat onlangs nog door Martin Simek in Pauw en Witteman gewaardeerd werd als 'culturele uiting'.
Meanwhile in another part of town (uit welke flatteuze weergave van vrouwen is deze zinsnede afkomstig? Hint) wordt er door het Royal Opera House in London een opera geproduceerd over het tragische leven van lustobject en rariteit Anna Nicole Smith. Iemand die zeker niet de straat op was gegaan in Italië, aangezien haar status als lustobject haar broodwinning was. "Vrouwen die tegen vrouwen protesteren, neem ik niet serieus," zei een vrouwelijke, verdacht ordinair uitziende vrouw uit het kabinet van Berlusconi. Deze vrouw ziet emancipatie misschien voor zich als de scène uit Skyscraper, een film met Anna Nicole Smith waarin Anna met haast ontblote borsten een man die haar probeert te verkrachten zijn pistool ontfutselt en alvorens hem dood te schieten zegt: "You wanna fuck me?! Well fuck this!" Tsja, dit is opwindender dan spandoeken, maar emancipatie is het natuurlijk niet. Eerder mannelijk masochisme. Het verdient goed, maar het levert de Italiaanse vrouwen niets op.

Door Merel Kamp

De filmclub

Academy Awards

De Oscaruitreikingen hebben niets te maken met de inhoud van een film. Eigenlijk, zo vermoed ik na het lezen van dit artikel in New York Magazine, hoeft de Academy (de organisatie die de Oscars uitreikt) de films helemaal niet te bekijken. Je wint een Oscar vanwege het narratief rondom de film; het verhaal dat leidt tot de uitreiking van een Oscar.
De Academy werd in de jaren twintig opgericht om Hollywood te beschermen. Het was een PR-machine om de studio’s te beschermen tegen schandalen in de pers en de oppositie van de vakbonden. De uitreiking van de Oscars zou in de loop van de tijd hun sterkste PR-instrument worden.
Zo valt het ook beter te begrijpen wie de Oscar wint. Het gaat om het grote verhaal dat laat zien hoe betrokken en nobel de filmindustrie is. Zo won vorig jaar The Hurt Locker, een onafhankelijke film die het tijdperk van Bush volgens de Academy zo mooi afsloot. En daarvoor Slumdog Millionaire, een film met in de hoofdrol sloppenwijkbewoners. Maar het kan ook zijn dat de Academy zijn helden eert; de echte American Dream bewierookt. Zo worden vaak acteurs en actrices beloond die de Oscar al jaren verdienen, ook al was hun laatste film niet per se zo bijzonder.
Welk narratief gaat er dit jaar winnen? De film met Geoffrey Rush en Colin Firth, die hem al jaren ‘verdienen?’ Of de maatschappelijke boodschap van Black Swan of The Social Network? Dat een mooi narratief moge winnen. Dan gaan we daarna wel kijken of het ook nog een mooie film geworden is.

Door Tim de Gier

Rolmodel

Latex

Latex was nog nooit zo elegant. Net als het chocolate chip koekje (= hoedje), overigens. Marc Jacobs is voor de V.S. wat Prada is voor Italië: de catwalkshow die je niet mag missen, de trend-thermometer in de kont van de modewereld, de designer die de wereld twee keer per jaar onthutst, verrukt en ontzet.
Afgelopen week toonde Marc Jacobs tijdens de New York Fashion Week zijn herfstcollectie. Zijn synthetische couture bleek een succes. Slecht nieuws dus voor alle vrouwen die net duizenden dollars hebben uitgegeven aan zijn lentecollectie. Die stond namelijk geheel in het teken van de jaren zeventig. Voor diegene die het even hebben gemist, omdat ze het bijvoorbeeld te ‘druk’ hadden met Egypte: de jaren zeventig zijn deze lente hot. Denk: Penny Lane, Bianca Jagger en Daisy Duke. Mannen, denk maar aan Roger Moore of Shane O’Shea.
Maar Marc Jacobs was al weer verveeld met Roger. Vergeet Shane O’Shea, moet hij hebben gedacht: deze herfst moet het allemaal anders. Rubberachtige broeken, kanten jurken met latex jabots en overal stippen. Alsof er op het laatste moment een lieveheersbeestje over de collectie heeft heen gekotst. Fabulous!
"I wanted discipline, severity and fetish," zei Marc Jacobs na afloop van zijn show in New York. Misschien moet iemand hem even vertellen dat 'discipline en rigueur' op het moment juist niet zo ‘in’ zijn? Kijk maar naar Egypte, Iran en Bahrein.
Het kan Marc waarschijnlijk toch niets schelen. Er zijn belangrijke zaken in het leven. Lente 2012, hello?!

Door Annabel Troost

De Hofstad

Ritueel slachten

Gisteren werd tussen stakingen, politieke spelletjes en volksrevoluties door een debat gevoerd in de Tweede Kamer over het belang van artikel 1 van de grondwet, ten opzichte van dieren: mensenrechten vs. dierenrechten.
Een initiatiefwetsvoorstel van de Partij voor de Dieren wil een einde maken aan de uitzonderingspositie die islamitische en joodse rituele slachters volgens de huidige wet hebben. De huidige wet verbiedt namelijk het onverdoofd slachten van dieren, maar maakt een uitzondering voor de religieuze slacht.
De vrijheid van godsdienst is vastgelegd in artikel 1 van de grondwet. Dierenrechten zijn dat, overigens met reden, niet. Dat is ook wat de Raad van State dacht toen deze afgelopen jaar stelde dat het wetsvoorstel ongrondwettig is. Dat de Kamer dan toch verdeeld is (christelijke partijen zijn tegen, de VVD en PvdA twijfelen nog; links (incl. D66) en de PVV zijn voor), komt mijns inziens doordat in het huidige politieke en publieke klimaat steeds minder waarde wordt gehecht aan de vrijheid van religieuze minderheden.
Daar komt nog de hypocrisie bij dat de discussie niet gaat over hoe we als samenleving iets kunnen doen tegen dierenleed; anders had de focus wel gelegen op verwerpelijke praktijken zoals de bio-industrie, die door geen enkele overtuiging, anders dan die om zo veel mogelijk geld te verdienen, wordt gelegitimeerd. Het leggen van de focus op de slachtpraktijk die enkel in de marge plaatsvindt, is als het voeren van een discussie over euthanasie voor patiënten met uitzichtloos lijden als de universele rechten van de mens nog niet eens zijn vastgesteld.

Door Elon Heymans

Post Scriptum

Scientology

In het tijdschrift The New Yorker van deze week staat een uitgebreide reportage over de 'religieuze filosofie' Scientology, aan de hand van het levensverhaal van Hollywoodscenarist en -regisseur Paul Haggis (bekend van Crash en Million Dollar Baby.)
Sinds de oprichting in 1955, door science fiction-auteur L. Ron Hubbard, is de 'religieuze filosofie' Scientology een opspraakmakende geloofsleer. Het richt zich op het uitwassen van trauma's "die zich openbaren in negatieve emoties, ongelukken, verwondingen en psychosomatische ziekten." Het grootste trauma van de menselijke ziel, aldus de Scientologyleer, is de verbanning 75 miljoen jaar geleden – toen de aarde nog onderdeel van een rijk met negentig andere planeten was – van een overschot van de toenmalige bovengrondse bewoners van aarde naar vulkanen. Dit gebeurde door de buitenaarde heerser Xenu. Alsof dat niet genoeg was, werden die vulkanen vervolgens stiekem gebombardeed. Miljoenen zielen kwamen - getraumatiseerd - vrij.
Dit 'inzicht' wordt Scientologists op weg naar de fase van Operating Thetan III geopenbaard. Dat gebeurt in een kale ruimte, waar je in je eentje met de geschriften van Ron Hubbard zit.
"Ik begrijp dit niet," zei Paul Haggis toen hij over Xenu, de vulkanen en waterstofbommen las. "Is dit metaforisch?"
"Nee," zei zijn instructeur. "Neem het letterlijk."
Te lezen valt verder over kinderen die geïnterneerd in Scientologykampen (en dus afgezonderd van hun familie) opgroeien en door de Kerk worden geschoold. Het is The New Yorker dus je kunt de feiten vrij letterlijk nemen: wie vervelend is moet afvalcontainers met een tandenborstel schoonschrobben; meisjes moeten op vijftienjarige leeftijd al trouwen met volwassenen en velen ondergaan gedwongen abortussen. De leider slaat mensen die niet 'goed' luisteren.
Trauma's te over, dus. Je zou kunnen zeggen dat Scientology goed is in het scheppen van de voorwaarden ter behoud van zijn eigen core business.
Met acht miljoen leden wereldwijd komen ze al een heel eind in de richting van het streefgetal van Xenu.

Door Philip Huff

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer