Tijdens de uitzending van Pauw en Witteman op 20 april, stelde Paul Witteman in een gesprek met John de Mol dat SBS6 - onlangs door De Mol overgenomen - een wat ordinaire zender is: "SBS heeft zich een beetje ontwikkeld als een platte zender, zo is het ook begonnen, met veel reality en weet ik veel wat voor ordinairs", zei de interviewer met het gebruinde gezicht tegen de media mogul met het geverfde haar.
Al wilde De Mol het niet zo stellen, SBS is inderdaad wat ordinair, met programma’s als Hart van Nederland, dat bericht over mannen die stiekem in kleedhokjes filmen. Maar platte televisie vind je op alle kanalen. Van de hilarische New Kids op Comedy Central tot het hoofdpijnverwekkende Secret Story (waar niemand naar kijkt) op Net 5. RTL spande deze week de banale kroon door ons deelgenoot te maken van de geslachtsdaad van Barbie en Sterretje in Oh oh Tirol.
Dat ook de publieke zenders een tikkie ordinair kunnen zijn bewees het programma van Witteman zelf. Een kwartiertje voordat John de Mol aan tafel schoof, ondervroegen Jeroen en Paul mensen die betrokken waren bij de ramp in Alphen aan de Rijn. De vragen waren niet altijd even verfijnd. Of de emoties erin hakken, of het moeilijk is om aan het werk te gaan en wat voor emoties er toen door ze heen gingen. Winkelmedewerkster Mimi vertelde dat ze bang is. "Bang voor wat, Mimi?"
Ook Mazioum Youssef was aanwezig, een jonge Syriër die zijn vader verloor bij de schietpartij. Het verhaal is nogal mediageniek, omdat het gezin Syrië had verlaten op zoek naar veiligheid. Dus mocht Youssef woensdagavond aan zo’n miljoen Nederlanders met glazige blik vertellen over een zeer traumatische gebeurtenis uit zijn leven. En als hij "Ik kan het op het moment echt niet vertellen, het ging gewoon helemaal mis" stamelde, dan werd er doodleuk gevraagd: "Wat ging er helemaal mis?" De lichte sensatielust die zo nu en dan door het groepsinterview heen sijpelde maakte het item prima geschikt voor de gemiddelde SBS-kijker.
Platheid, reality en ordinaire journalistiek zitten in een klein hoekje. Of een grote.

Door Kelli van der Waals

Wij Nederlanders leven in een klimaat dat gekenmerkt wordt door een lange, slepende winter van kou, ziekte en depressie (en goed, soms wat ijspret), die dan eind maart eindelijk plaatsmaakt voor De Lente, waarna iedereen in het land als maniakken naar buiten rent om halfnaakt in parken en op stranden te liggen, drie maanden lang. Grijnzend als net ontmaagde pubers bereiken we en masse één lange zonneclimax.
De overgang vond dit jaar wel heel plotseling plaats. Het leek alsof we al maanden op onze deurmat lagen te wachten, een picknickkleedje in de ene en een Ray Ban in onze andere bleke vuist geklemd, tot dat eerste zonnestraaltje onze huid zacht kietelde en we massaal de rosé en het stokbrood van zolder konden halen. “Verbrand mij, o Zon!” En dan ook nog een Paasvakantie en straks Koninginnedag! Er worden massaal kinderen verwekt.
Sommige mensen houden er niet van zon als de zon schijnt. Ze vinden het te warm – zoals mijn oma, die niet zo goed kan functioneren bij hoge temperaturen. Of ze zitten liever alleen op hun kamer – wat ’s zomers niet sociaal acceptabel is. Zij bidden alweer voor de winter, maar ze zijn de uitzondering.
Drie-en-twintig graden in april, vier vrije dagen, het is een onverwachts cadeau. De grote vechtpartij in het Amsterdamse Vondelpark leek dan ook vooral ingezet door rancuneuze (want werkende) politieagenten en niet door de gemoedelijke proseccodrinkers. De overheid probeert onze manie in te dammen door de alcoholconsumptie op Koninginnedag te beperken, maar we zijn niet te stoppen en zullen de rest van de lente en de hele zomer lang elk zonnestraaltje omarmen als een lang verloren vriend met wie we altijd al een ongelofelijke seksuele spanning hadden.
Het is alweer bijna herfst.

Door Rutger Lemm

In het zaterdagmagazine van de New York Times stond afgelopen weekend een voorpublicatie uit Janny Scotts volgende maand te verschijnen biografie A Singular Woman: The Untold Story of Barack Obama's Mother.
Noch in de kop van het Times-artikel, noch in de titel van het boek, wordt 'de moeder van' bij naam genoemd – het zal ermee te maken hebben dat het verhaal van Stanley Ann Dunham tot nu toe inderdaad grotendeels 'onverteld' is gebleven. Obama's autobiografie, Dreams From My Father, draaide meer om zijn afwezige vader dan om zijn moeder; en de meeste media kwamen niet veel verder dan speculeren over de communistische en islamitische invloeden waaraan Dunham haar zoon al dan niet zou hebben blootgesteld.
Dat daarin nu verandering komt, is, afgaande op de voorpublicatie, erg prettig. Uit het artikel komt een vrijgevochten, gepassioneerde, empathische en intelligente vrouw naar voren, die weigerde onderdeel te worden van de expat community in Jakarta, die het vertikte zich aan te passen aan onzinnige ongeschreven regels, en die het potentieel van haar zoon feilloos in de peiling had. Ze was ook een beetje gek, fel, en spannend – iemand, kortom, die je eigenlijk het liefst als buurvrouw of tante had gehad; al is moeder van de machtigste man op aarde natuurlijk ook niet verkeerd.
Ik zie alvast uit naar het hele boek – en vraag me af of er al boeken over mama Wilders, mama Rutte, of mama Balkenende in de maak zijn.

Door Lynn Berger

Dat hedendaagse musea in een identiteitscrisis verkeren is geen nieuws, gezien de eisen waaraan het moderne museum probeert te voldoen. Ze willen toonaangevend en aanwezig zijn, maar geen ouderwets vastgeroest instituut. In de bouwkunst is duidelijk te zien wat de reacties hierop zijn. Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen, dat aan de vooravond staat van een grondige verbouwing, vulde de monumentale zalen met een tentoonstelling over hedendaagse musea. Hoewel het uitsluitend over architectuur van musea gaat, en er dus vooral maquettes en tekeningen te zien zijn, wordt hier heel duidelijk zichtbaar hoe de mens reageert wanneer zijn identiteit onder vuur ligt.
Enerzijds zijn er grootse gebouwen die om aandacht schreeuwen, zoals het flitsende Denver Art Museum van Daniel Libeskind en de dramatische uitbouw van de Corocan Art Gallery in Washington DC. Deze imposante maquettes worden overtroffen door het megalomane project Het culturele park van de Helleense wereld in Athene. De laatste twee plannen blijken na een rondje op het internet overigens nog verre van realiteit of zelfs helemaal afgewezen. Anderzijds zijn er de vriendelijke gebouwen die communiceren met de omgeving. Zoals het fascinerende ondergrondse Chichu Art Museum in Japan, het lichte Nelson Atkins Museum in Kansas en een - eveneens niet uitgevoerd - museum bij Stonehenge waarbij het bouwwerk en landschap perfect samen vallen. Wie echter goed kijkt, ziet dat de tentoonstelling niet alleen over gebouwen gaat, maar vooral over hoe te reageren wanneer de eigen identiteit ter discussie staat. Door met veel poeha en uiterlijk vertoon om aandacht vragen, of door gelaagd en subtiel proberen de verschillen te overbruggen.
De huidige Nederlandse regering, die uitblinkt in negativiteit en haar eigen identiteit enkel versterkt door verdeeldheid te scheppen, zou eens een kijkje moeten nemen in het KMSK in Antwerpen.

Door Roos Euwe