Om de twee minuten gaat mijn telefoon. Hoe langer hij overgaat, hoe sterker de nare gevoelens worden. Ik wil de oproep wegdrukken, maar ik weet dat wanneer ik dat doe, mijn mobiel meteen opnieuw overgaat. Het liedje wat ik ooit had uitgekozen omdat ik het zo'n vrolijk, herkenbaar nummer vond, functioneert nu als angstwekker. Ik ga aangifte doen.

Eenmaal bij het politiebureau word ik ontvangen door een mevrouw. Ze luistert, stelt vragen. Ik vertel haar zoveel mogelijk, maar ben nog steeds bang. Het is eng om erover te vertellen. Nare gevoelens bekruipen me, van verdriet tot woede. Ik schaam me en vraag me af wat het voor zin heeft om hier nu nog over te beginnen. Ik vertel over de lijst met e-mails, de vele telefoontjes en de foto's. Op verzoek van de agente zet ik na twee dagen mijn telefoon voor het eerst weer aan. Nog geen minuut later tril ik in mijn stoel, terwijl de angstwekker afgaat. ‘Met de politie. Tegenover mij zit een mevrouw; zij is hier om aangifte te doen.’

Aan het gescheld aan de andere kant van de lijn hoor ik dat de boodschap is doorgedrongen. Hij schreeuwt zo hard, dat ik hem woordelijk versta aan de andere kant van het bureau waar de politiedame mijn telefoon aan haar oor gekluisterd houdt. Terwijl ze het gesprek afrondt, dreigt hij met een tegenaangifte. Hij scheldt de agente uit. Ze waarschuwt hem een laatste keer en hangt op. ‘Heb je dat gehoord?’, vraagt ze. Ze vraagt zich af of ze hem belediging van een agent in functie kan opleggen. Ze besluit wat agenten uit zijn woonplaats langs te sturen om hem te waarschuwen.

De politie kan bij een verdachte die zich schuldig maakt aan een misdrijf een melding noteren, een aangifte opnemen, of een waarschuwing afgeven. Volgens kennisinstituut Movisie houdt meer dan de helft van de stalkers op na zo’n waarschuwing. Een interventie door de politie zou volgens een onderzoek in Amerika zelfs in 95% van de gevallen het stalken beëindigen. Toch stuurt de politie niet automatisch iemand langs.

Ik prijs mezelf gelukkig dat de politie me serieus nam. De agente die ik had maakte een persoonlijke inschatting. Ze pakte door. Dat gebeurt echter lang niet altijd. De Waalwijkse verpleegster Linda van der Giesen maakte in juli een eind aan haar relatie met een agressieve man. Drie weken later maakte haar ex (vermoedelijk) een eind aan haar. Dat terwijl ze een paar dagen daarvoor nog op het politiebureau zat omdat ze had gehoord dat haar ex een geweer had aangeschaft.

De doodsbedreigingen waar Linda over sprak, het feit dat ze zo bang was; allemaal alarmbellen, zou je denken. De politie zocht echter niet actief naar een mogelijk geweer. Dat kon niet zomaar, was de verklaring. De aannemelijkheid dat hij een geweer had, was niet groot genoeg. Het was een ‘complexe relatie’, met aangiften over en weer. Waar de politie aan mogelijke bewijsvoering deed, sloeg ze de plank totaal mis wat betreft het inleven en aanvoelen van een bedreigende situatie.

Dit schreeuwt om een standaardprotocol voor deze situaties. Hoewel gevoelens als angst niet rationeel zijn, verdienen ze serieuze aandacht om in te kunnen schatten hoe gegrond die gevoelens zijn. Uit onderzoek is gebleken dat investeren in professionele deskundigheid met aandacht voor genderdynamiek, het geven van prioriteit aan het bestrijden van huiselijk geweld en preventieve wetgeving (een meldpunt voor partnergeweld) zeer effectief zou zijn. (Her)educatie van de politie en een landelijk protocol omtrent stalking zou dan ook veel Linda's kunnen schelen.