Onze hoofdredacteur wordt emotioneel. Pas op." /> Onze hoofdredacteur wordt emotioneel. Pas op." />
Asset 14

Hardhoofd twee jaar?!

Beste lezers,

Ik schrijf niet graag iets als hoofdredacteur. Telkens wanneer ik dit soort teksten in tijdschriften, kranten of op andere websites lees, erger ik me dood aan de toon. Hoofdredacteuren spelen altijd mooi weer, zijn trots op dat ene stuk, waarderen alle doodsbedreigingen van lezers ‘omdat kritiek welkom is’ en lijken permanent nostalgisch te zijn over de afgelopen week. Het weblog van NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch is het schoolvoorbeeld voor dit genre.

Dit is niet meer dan logisch. Deze positie is (zeker bij grote media) vergelijkbaar met politiek leiderschap, waarbij je rekening moet houden met de ego’s van je redacteuren, de eisen van de adverteerders en de immer kritische blik van de buitenstaanders. Je artikelen worden dus net zo nietszeggend en gemaakt optimistisch als de speeches van Jan Peter Balkenende.

Maar Hardhoofd is twee jaar online en daar hoort een emotionele column bij. Ik stuurde op zes oktober 2009 een mail naar mijn contactenlijst, waarin onder andere stond:

Hardhoofd is een dagelijks tijdschrift met scheppende kunst en beschouwende journalistiek in de vorm van tekst, beeld en geluid. De redactie bestaat uit een jonge groep van vrienden die het over veel dingen oneens zijn, maar wel allemaal vonden dat er een kritisch, intelligent online tijdschrift met artistieke, verdiepende en grappige inhoud moest komen.

Ik kreeg een aantal mails terug, waaronder deze:

Beste Rutger,

Ik wil je graag attenderen op het gebruik van de BCC-knop. Het is illegaal om e-mailadressen zo openbaar te maken en wij zijn hier dan ook absoluut niet van gediend. Je tijdschrift ziet er leuk uit, maar ik snap eigenlijk sowieso niet waarom je ons mailt.

Marjan Verveer
Administratie Universiteit van Amsterdam

Daarna werd mijn mail twee dagen geblokkeerd door Google. Maar toch, dit citaat is nog steeds de beste omschrijving van wat Hardhoofd is. Deze website is nog altijd een van de weinige Nederlandse internettijdschriften waar jonge mensen op dergelijke brede wijze (artistiek en journalistiek) mooie dingen proberen te maken. Hoewel, ik zeg nu jong, maar onze redactie beschikt ook over een heuse veertiger: Harold Schellinx, de maker van het onvolprezen multimediale huzarenstukje 70 seconds. Je zou eerder kunnen zeggen dat het mensen zijn die op andere plekken (nog) niet de kans krijgen om te maken wat ze willen.

Dat heeft veel zaken opgeleverd waar we trots zijn. Onze persiflage van Komt Een Vrouw Bij De Dokter werd een hit, de Dancehall-serie werd tienduizenden keren bekeken op Youtube, we brachten een Hardhoofd-doek uit als protest tegen de polarisering, kregen een heuse eetrubriek met twee ijzersterke auteurs, een vragenrubriek van onze geliefde columnist Mees (waarin Jelle Brandt Corstius zijn onzekerheid uitte), onze korte film Audiotour werd overal ter wereld vertoond en de SMS van de dag-rubriek werd door Gerrit Komrij (in een SMS) omschreven als ‘hilarisch & legendarisch’. Buiten het tijdschrift om organiseerden we randprogrammeringen in de Brakke Grond en op het Source festival en gaven we twee uitverkochte feesten. Het hoogtepunt van die twee jaar vond afgelopen juni plaats, toen we ons eigen festival creëerden, met een programma van twaalf uur op twee podia, waarbij alle vijftig betrokkenen een rol speelden en zelfs Arie Boomsma er niet in kwam omdat het te vol was.

Die redactionele vrijheid is heel belangrijk, maar maakt onze werkwijze ook moeilijk. We zijn nog altijd een volledig vrijwillige organisatie, met als enige kostenpost een kantoor. Daardoor is onze organisatie vooral afhankelijk van loyaliteit, enthousiasme en vriendschap. Dat zijn andere middelen dan geld, misschien wel sterker dan dat, maar uiteindelijk ook eindig. Daarom zoeken we steeds weer naar nieuw talent. Maar omdat we ook talent nodig hebben om te zoeken naar dat talent, antwoorden we weleens te langzaam (excuus daarvoor, stuur eenvoudigweg een herinnering!). Ondertussen groeide onze status met de dag en werden er steeds meer eisen aan Hardhoofd gesteld. Al met al is het een vrij slopende bezigheid om een steeds grotere groep vrijwilligers bij elkaar te houden en telkens weer een hoger inhoudelijk niveau te bereiken. In hetzelfde mailtje schreef ik vrij melodramatisch: “Mijn kindje is geboren.” Ik dacht de afgelopen twee jaar ook vaak: “We hebben een monster gecreëerd.”

Wauw, twee jaar. Ik zou eigenlijk, net zoals bij de gedrukte media, alle covers van die periode naast elkaar willen afdrukken. Maar dat is nog zoiets met online tijdschriften: je voorpagina is elk dagdeel anders. Aan de ene kant biedt het je de mogelijkheid om 24 uur per dag iets toe te voegen of te verbeteren. Aan de andere kant is het nooit af. Waar bij kranten de redactievloer massaal leegloopt als de krant gezakt is en de weekbladredacteur tevreden de deur dichttrekt als de weekeditie naar de drukker gaat, zit de internetredacteur constant te pielen, om half drie ‘s nachts een spelfout te verbeteren en voortdurend te mailen, te bellen en te whatsappen. Het is geen afgebakende bezigheid, het is alomtegenwoordig.

Maar ho! Nu begint het op klagen te lijken. Dat is absoluut niet de bedoeling. Hardhoofd is nog altijd springlevend en de met veel bravoure verkondigde idealen uit onze proclamatie zijn nog altijd van waarde. Sterker nog, ik ben er heilig van overtuigd dat Hardhoofd’s rol alleen maar belangrijker wordt. De onafhankelijke journalistiek staat onder grote druk van dalende oplages en een enorm toegenomen kracht van de PR-industrie. Kunstenaars worden gezien als luie ‘gekkies’. De economische crisis legt het gebrek aan ware Europese (en globale) loyaliteit en de corruptie van ons financiële en politieke systeem bloot. Hardhoofd is opgericht vanwege een voorgevoel over deze ontwikkelingen, niet geheel toevallig door mensen die deel uitmaken van de generatie die moeiteloos meegaat in de weergaloze ontwikkelingen van deze tijd, maar zich tegelijkertijd zorgen maakt over de toekomst.

Het afgelopen jaar hebben wij als medium stappen gezet op journalistiek gebied, met onze series over de studentenprotesten en duurzaamheid, en vooral met de introductie van onze wekelijkse commentaarrubriek hard//talk. Op artistiek gebied zijn we zoals gezegd zeer blij met de audiokunst van 70 seconds, maar ligt er nu weer veel ruimte voor verbetering. De organisatie is na de zomer weer aangevuld met vers talent en we zijn een nieuw kantoor aan het Museumplein in Amsterdam ingetrokken.

Daarnaast zijn we bezig met de voorbereiding van een grootse actie om dit belangrijke project van een kapitaalinjectie te voorzien, zodat wij kunnen blijven groeien. Daarvoor hebben we uw hulp nodig, in november. Maar daar later meer over, op mijn weblog.

Het wordt allemaal beter!

Uw dienaar,

Rutger Lemm

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer

Mede//makers met Iduna Paalman, Nisrine Mbarki en Babs Gons

Mede//makers met Iduna Paalman, Nisrine Mbarki en Babs Gons

In Mede//makers gaan Hard//hoofders van vroeger en nu in gesprek met makers in wier werk ze zich herkennen of met wie ze raakvlakken voelen. In deze aflevering spreken dichters Iduna Paalman (jarenlang columnist van Hard//hoofd), Nisrine Mbarki en Babs Gons over het thema ‘moederschap’ in hun werk. Lees meer

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Sociale media moedigen ‘seksuele objectificatie’ aan zodat we langer van hun diensten gebruik maken. Des te interessanter is daarom het recente tegengeluid vanuit de traditionele ‘tempels’ van seksuele objectificatie: de pop-, mode- en pornoindustrie. Lees meer