Asset 14

Biculturele jongeren creëren zelf cultureel aanbod

Hard//talk: Biculturele jongeren creëren zelf cultureel aanbod 1

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Kunst en cultuur zouden een actuele, relevante en inclusieve afspiegeling moeten zijn van de samenleving. Dat is echter niet altijd het geval bij gevestigde cultuurinstellingen. Gatool Katawazi ziet dat divers cultuuraanbod wel bestaat buiten deze instellingen en raadt hen aan om eens buiten de deur te kijken.

Het aanbod van kunst en cultuur in Nederland en de mensen die hierbij actief participeren zouden te wit zijn. Zo staat het geschreven op de website van Cultuur & Creatief Inclusief, een initiatief van de gezamenlijke brancheverenigingen in de culturele sector. Een deel van het potentiële publiek voelt zich volgens hen niet aangetrokken tot het huidige culturele aanbod. Dat deel van het potentiële publiek waar zij het over hebben, is het aantal jongeren met een biculturele achtergrond. Er wordt vanuit gegaan dat zij niet cultureel actief zijn.

Terwijl brancheverenigingen zoeken naar de juiste aanpak voor dit probleem, zien ze over het hoofd dat er al wel degelijk divers en inclusief cultuuraanbod bestaat met een groot bereik onder zowel jongeren als ouderen met verschillende culturele achtergronden. Van kledingmerken tot muzikanten en van schilders tot schrijvers, in alle culturele sectoren wordt er aanbod gecreëerd. In gesprekken over inclusiviteit en diversiteit in de sector lijkt dit over het hoofd te worden gezien: dat mensen met een biculturele achtergrond niet actief participeren bij gevestigde culturele instellingen betekent niet dat deze mensen niet cultureel actief zijn.

Omdat makers met een biculturele achtergrond geen ruimte zagen bij gevestigde cultuurinstellingen voor het delen van hun eigen perspectief, besloten zij om die ruimte zelf te maken.

Het aanbod van kunst en cultuur gemaakt en gefaciliteerd door professionals met een biculturele achtergrond is enorm en groeit snel. Denk bijvoorbeeld aan The New Originals en Patta, die de modewereld in Amsterdam beïnvloeden, Mezrab: een praathuis met Iraans-Nederlandse eigenaren, het Hiphophuis in Rotterdam, praatshows op YouTube van onder andere Défano Holwijn en Supergaande, die behoren tot de meest bekeken vloggers van Nederland, en nog veel meer. Dit zijn collectieven en individuen met een enorm bereik, wat laat zien dat mensen van kleur wél participeren in kunst en cultuur. Omdat makers met een biculturele achtergrond geen ruimte zagen bij gevestigde cultuurinstellingen voor het delen van hun eigen perspectief, besloten zij om die ruimte zelf te maken. En dat doen ze succesvol.

Een aanzienlijk deel van het aanbod dat buiten de gevestigde instellingen bestaat, is nu gemaakt voor en door mensen met een biculturele achtergrond, zoals Chinezen, Marokkanen, Turken, Surinamers en Hindoestanen. Dit aanbod is gemixt, inclusief, laagdrempelig en actueel. Hiertegenover staan de gevestigde instellingen, die homogeen zijn en verre van inclusief. Dat de leefwerelden van mensen met biculturele achtergronden en witte mensen nog altijd gescheiden zijn zie je hier duidelijk terug.

Dit zie je ook in wijken en in scholen, waar witte kinderen zelfs in gekleurde wijken nog naar witte scholen blijven gaan. Op hetzelfde moment worden gekleurde wijken en scholen steeds rijker aan nieuwe kleuren. Terwijl jongeren met een biculturele achtergrond zodoende van jongs af met mensen met verschillende etniciteiten om leren te gaan in hun multiculturele omgeving, integreert de witte Nederlander, die inmiddels ook een minderheidsgroep is in de grote steden, niet. In die steden waar diversiteit inmiddels de norm is, segregeert de witte Nederlander zich.

In die steden waar diversiteit inmiddels de norm is, segregeert de witte Nederlander zich.

Hetzelfde gebeurt in de cultuursector. Kunst en cultuur zouden een actuele, relevante en inclusieve afspiegeling moeten zijn van de samenleving. De gesubsidieerde cultuursector in grote steden zou niet alleen voor de groep witte autochtone Nederlanders moeten zijn, die zich (onbewust) segregeert binnen de samenleving. De sector houdt vast aan wat altijd de dominante cultuur is geweest in grote steden, maar wat nu al jarenlang de dominante cultuur niet meer is.

Omdat er geen ruimte wordt geboden aan jongeren met een biculturele achtergrond, door bijvoorbeeld verouderde kwaliteitseisen te stellen aan wat kunst en cultuur is of door sterke politieke lobby van grote culturele instellingen, stappen deze jongeren op en creëren zij kunst voor en door jongeren met een biculturele achtergrond. Om te zorgen dat het cultuuraanbod niet verder segregeert, moeten gevestigde culturele instellingen meer integreren in bestaand diverser aanbod. Dit kan door vaker samen te werken met andere makers, makers die het wel lukt om inclusief te zijn. Want het wiel hoeft niet opnieuw uitgevonden te worden. Tot slot moet in gesprekken over diversiteit en inclusiviteit in de cultuursector de stelling dat jongeren met een biculturele achtergrond niet cultureel actief zijn worden herschreven naar de stelling dat het juist de jongeren met een biculturele identiteit lukt om divers en inclusief cultuuraanbod te creëren.



Mail

Gatool Katawazi (1994) woont en werkt in Amsterdam. Ze vermaakt zich met kunst en cultuur en schrijft graag over maatschappelijke kwesties.

Kasper Tinus (1991) is een storyteller, beeldmaker maar misschien nog wel belangrijker een mens. In zijn werk is hij op zoek naar een combinatie tussen fantasie en realiteit. Hiervoor maakt hij referenties naar kunstgeschiedenis en de straatcultuur van zijn thuishaven Rotterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer