Een behoorlijke portie grof Indonesisch geweld. Met extra sambal." /> Een behoorlijke portie grof Indonesisch geweld. Met extra sambal." />
Asset 14

The Raid

De jonge Indonesische politieagent Rama is lid van een onervaren SWAT-team dat wordt ingezet om een flatgebouw van dertig verdiepingen schoon te vegen. Het gebouw wordt verhuurd aan ondergedoken criminelen en beheerd door Tama Riyadi, de grootste maffiabaas van Jakarta, bijgestaan door zijn twee lijfwachten Mad Dog en Andi. Al snel blijkt dat de politietroepen geen schijn van kans maken in deze hel. In deze anarchie grijpt Rama zijn kans om te laten zien wat hij in huis heeft...

Zara: Apa film pantat buruk!

Rutger: Itu fantastis, Bung.

Zara: Stoere taal, dat Indonesisch.

Rutger: Japans en Chinees zijn toch altijd ook een beetje grappig, dit was echt harde straattaal. Ik dacht dat Indonesiërs zo lief waren! Niet dus.

Zara: Nee, ze zijn echt heel lief! Maar als je je bapaotje op hebt, moet je wel oppassen dat ze je niet op brute wijze vermoorden. Blijkbaar.

Stephane: Ik dacht tijdens het kijken van de film: hebben we nu alle manieren waarop je iemand met je blote handen kunt vermoorden gehad? Maar toen bleek er inderdaad nog een andere manier te zijn. Het verbaasde me ook hoeveel je nog kunt doen met een stuk hout in je nek.

Zara: Wat ik heel vet vond aan de film, was dat het een soort game was. De hoofdpersoon moet zich door een aantal levels werken (in de vorm van verdiepingen). Eerst opwarmen met mitrailleurs, dan door een extreem messengevecht, daarna man tegen man en uiteindelijk uitkomen bij een eindbaas. En het draait allemaal om twee broers. Een soort Mario Bros., maar dan met iets meer bloed.

Rutger: Die Mad Dog was echt niet stuk te krijgen. Maar op een heel realistische manier, niet als een of andere overdreven reus die je normaal in actiefilms ziet.

Zara: Nee meer een overdreven dwergje. Het was de meest rauwe actiefilm die ik ooit heb gezien.

Stephane: Ja, die documentaire-manier van draaien werkt als een trein. Er was geen gebruik gemaakt van special effects en als je naar de making of kijkt, zie je maar twee lampen staan. Ik heb ook ergens gelezen dat er vijftien dokters op de set aanwezig waren.

Zara: Jezus, dat shot waarbij de camera gewoon achter een vechtmannetje aan een gat in springt.

Rutger: Hier zie je hoe ze dat filmden. Ze geven de camera gewoon over. Ik heb nog nooit zoiets gezien.

Stephane: Dat gebeurde wel al vaker. Orson Welles deed het in 1958 al met Touch of Evil.

Rutger: Actiefilms zijn vaak meer rechttoe rechtaan gefilmd, met lekker veel explosies, of veel kung fu-geschreeuw. Hier werd ook echt goed geacteerd, het verhaal was een bijzaak, maar zeker niet slecht, en de soundtrack was heel sterk. Is dit de geboorte van de art house actiefilm?

Zara: Ik lees hier de manier waarop ze vechten met messen in de film een traditionele Indonesische vechtsport is, genaamd Silat. Het was ook te perfect gechoreografeerd om zomaar bedacht te zijn. Wat een bruut geweld. Ik heb even geteld en ik heb wel 78 kelen doorgesneden zien worden.

Rutger: Ik zat alleen maar ‘ooooooohhhh!’ te roepen. Er ontstond een soort saamhorigheid in de zaal. We hadden zoveel plezier met z’n allen.

Stephane: Ik heb ook veel buiken opengereten zien worden. Of nekken omgedraaid. Dat gaat maar door. Je moet wel kunnen genieten van de verschillende manieren waarop mensen elkaar afslachten als je deze film kijkt.

Zara: Ja, je moet zin hebben in een behoorlijke portie grof geweld met extra sambal. Maar het is niet alleen voor mannen. Ik vond het in ieder geval geweldig.

Stephane: Maar is dit niet eigenlijk dezelfde kijkervaring als kijken naar een stieren- of gladiatorengevecht? Maakt ons dat niet tot barbaren?

Zara: Nee, dat is niet hetzelfde. Dit is fictie. Dat is echt. Dit is nepbloed en handige trucs. Dat is echt bloed, zweet en tranen. Toch?

Rutger: Op een gegeven moment moet je er gewoon om lachen. Het Tarantino-effect. Wat zijn we toch een afgestompte generatie, jongens. Oh, oh, oh.

Zara: Ja. En ik vind het heerlijk. Iemand nog wat popcorn?

Rutger: Toen die gast die andere gast pakte en achteruit sprong, waardoor hij zijn nek brak op die doorgebeukte deur!

Stephane: Jaaaaaa!

Zara: Wel heel opmerkelijk dat dit de eerste Indonesische film is die ik ooit heb gezien. En dan meteen zo’n harde. En goede! Je zou verwachten dat het gemaakt is door een stel Amerikanen die in Hollywood niet aan de bak kwamen en zich toen in Indonesië toch ontpopten. Maar het is echt een Indonesische productie. Alleen de regisseur is Welsh, dat dan weer wel.

Stephane: Die hoofdrolspeler had een baantje als telemarketeer. Mooie manier van carrière-plannen.

Zara: Dit is ook een low-budget film: hij kostte een miljoen dollar. Voor zo’n geniale actiefilm is dat echt een schijntje. Hij bracht al het viervoudige op!

Rutger: Grappig, dat je als kleine Welshman op je kamertje zit, terwijl het buiten regent en je moeder in de keuken een of andere schapenbuik aan het vullen is, en je je bedenkt: ik wil later films regisseren waarin Aziaten elkaar tot pulp slaan. En dat het nog lukt ook.

Stephane: Rutger, hoe zouden wij het doen in dat gebouw?

Rutger: Ik heb nog nooit gevochten. Ben een keer op mijn neus geslagen door een jongetje bij straatvoetbal. Ik denk dat veel beschaafde types als ik erover fantaseren om één keer iemand goed op zijn bek te slaan. Iemand die het verdient. En dat de omstanders dan langzaam beginnen te applaudisseren terwijl ik stoïcijns wegloop.

Stephane: Ik heb ook nog nooit gevochten. Een ex-militair heeft me wel eens een paar klappen verkocht omdat ik op zijn boot mijn eindexamenfeest aan het vieren was. Ik heb mijn vrienden nog nooit zo snel zien wegrennen. In mijn dromen sla ik wel heel veel mensen in elkaar inderdaad. Misschien dat ik daarom ook zo van dit soort films kan genieten.

Rutger: Maar tegelijk drukt zo'n rauwe film me met de neus op de feiten: ik zou het geen seconde in een achtersteegje volhouden. Als de eurocrisis zijn hoogtepunt bereikt en de pleuris echt uitbreekt, zou ik binnen een kwartier vol steekwonden uit een raam worden gegooid.

Stephane: Joe! En ik daar achteraan. Met mijn darmen uit mijn buik bungelend.

Zara: Volgens mij heb ik meer gevochten dan jullie twee bij elkaar. Ik zou denk ik als Mad Dog zijn. Klein en gestoord. En een beetje dodelijk natuurlijk.

Stephane: Volgens mij moeten Rutger en ik op Silat-les.

Rutger: Ik ben al bang voor mijn eigen keukenmes. Maar misschien is het nog niet te laat.

Zara: KAPOW!

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer