Asset 14

The Broken Circle Breakdown

Didier (Johan Heldenbergh) speelt in een bluegrass-bandje en droomt over Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Wanneer hij tattoo-artiest Elise (Veerle Baetens) ontmoet, valt alles samen. Zij wordt zangeres van de band, Didier knapt een oud landhuis op en al snel wonen ze daar gelukkig met hun dochter, Maybelle. Dan slaat het noodlot toe: Maybelle krijgt leukemie en overlijdt. Het geloof en ongeloof van Didier en Elise wordt zwaar op de proef gesteld. Zal hun liefde overleven? In deze film van regisseur Felix van Groeningen (De Helaasheid Der Dingen) wordt het de kijker niet gemakkelijk gemaakt.

Meredith: Heeft er iemand een tissue?

Rutger: Heftig was het, hè? Hebben jullie allebei gehuild?

Brankele: Heel hard. Maar de jongen naast me troostte me niet eens. Misschien omdat ik het stiekem deed.

Rutger: Ik gaf je wel een aai over je bol bij de aftiteling! Toen zag ik pas hoe erg je er aan toe was.

Meredith: Willen jullie ook een koekje?

Brankele: Nee, doe maar een dubbele whiskey. Het leven is kut. En onverschillig.

Rutger: Dat vond ik wel een opvallend harde conclusie. Al het mooie valt uit elkaar en Elise zegt: “Ik had beter moeten weten, zo is het leven niet. Het leven pakt je alles af en lacht je in je gezicht uit.” Au. Is het waar? Ik denk dat ook wel eens, maar het is toch een taboe.

Meredith: Ik denk dat ook vaak, Rutger. En daar krijg ik dan pillen voor. Het is ook wel wat, twee uur lang het concept ‘happily ever after’ cinematografisch in elkaar knuppelen. De titel zegt genoeg: een verbroken kring, die dan ook nog eens in elkaar stort?

Rutger: Zij zit natuurlijk helemaal onderin de put als ze dat zegt. Maar een vriend van me zei ooit dat het moeilijk is om met depressieve mensen te discussiëren, omdat ze eigenlijk wel een beetje gelijk hebben.

Brankele: Ik denk dat je vooral moet accepteren dat het leven niet per definitie leuk is, maar wel kan zijn, en dat geluk niet je basisemotie is, maar je er wel naar moet streven. Dus ja, het leven is kut, maar de peren die je erbij krijgt zijn soms heerlijk gebakken.

Rutger: Geluk (of ongeluk) is natuurlijk ook maar een verhaaltje dat je jezelf vertelt, terwijl alles eigenlijk willekeurig is. Juist als kinderen doodgaan besef je dat het lot geen regels kent. Kijk maar naar wat er deze week in Connecticut gebeurde. Dat leek zelfs Obama op te breken.

Meredith: Er is wel een verschil tussen mensen die zonder reden ontzettend ongelukkig zijn, en mensen die gewoon een gigantische bak stront over zich heen gekieperd hebben gekregen. In sommige situaties zou het bijna absurd zijn als een mens niet depressief werd. Ik ken een man van tachtig wiens vrouw hem verlaten heeft. Wat ga je dan zeggen? 'Kop op, u heeft nog uw hele leven voor u'?

Brankele: Maar ook met dezelfde portie ongeluk gaan mensen heel anders om. Ik vond het wel interessant om te zien dat Elise, die religieuzer wordt, eigenlijk minder goed met het noodlot kan omgaan dan Didier, de nuchtere atheïst.

Rutger: Haha, dat zeg je alleen omdat je zelf een atheïst bent. Ik vond het juist opvallend dat hun kind opeens geloof nodig heeft als ze ziek is en de dood naderbij komt. En Didier, de ‘nuchtere atheïst’, had ook zo zijn eigen geloof: Amerika.

Brankele: Hij dondert heel hard van z’n geloof in het alle-dromen-worden-waar-land af. Met George W. Bush als president winnen de door hem gehate christenen terrein. Hij denkt dat door het tegenhouden van stamcelonderzoek zijn dochter onnodig is gestorven.

Rutger: Elise verwijt zichzelf dat ze gerookt en gedronken heeft tijdens het begin van de zwangerschap, en te kort borstvoeding gaf. Tja, ze hebben allebei een aanwijsbare oorzaak van hun ellende nodig. Zingeving. Maar die is er niet.

Meredith: Het ergste vond ik nog, dat terwijl al die dromen aan diggelen gaan, ze ook niet meer in elkaar geloven. Dat was eigenlijk hun grootste geloof, zij samen in dat opgeknapte huis met hun kindje. Hun liefde. Dat die uiteindelijk niet alles overwint, dat was voor mij het ‘verhaal’ dat het hardste met de grond gelijk werd gemaakt. De hele film leek wel een afrekening met de klassieke Amerikaanse cinemaromance.

Rutger: Het was ook mooi en hard dat de chronologie door elkaar liep, waardoor je bij gelukkige plaatjes wist dat het niet zo zou blijven. Zoals wanneer Didier aan zijn dochter uitlegt wat sterren zijn: “Je kijkt eigenlijk naar iets dat al verdwenen is.”

Brankele: Pfff… Ik weet het allemaal ook niet meer. Is het leven dan sowieso een bubbel die gedoemd is te barsten? Dat weiger ik te geloven. Ik ben een romanticus (romantica?), dus ik volhard stug in mijn ongegronde overtuiging dat het allemaal goed moet kunnen gaan. Of nee, dat het vast slecht zal gaan, maar dat er wel dingen overeind blijven. De liefde dan, op z’n minst.

Meredith: En in ieder geval de muziek. Zelfs als je de stekker uit je geliefde moet trekken zijn er vijf muzikanten die aan het ziekenhuisbed bluegrass spelen om het beter te maken.

Brankele: Mooie muziek zat er in de film! En fijn dat ze het zelf ook zingen, niet van die playback-onzin.

Rutger: Het was niet alleen maar ellende. Een mooie blonde vrouw in een Amerika-bikini is ook altijd fijn.

Meredith: Ik moest hard lachen om dat shot van Didier met z’n blote piemel naast de caravan.

Rutger: Ik verwijs graag naar wat Rob Wijnberg zei in een interview op deze site: “Het heeft geen zin om je af te vragen of het vooruit of achteruit gaat. Dat weet je niet. Je kunt er wel voor kiezen om optimistisch te zijn. Net zoals met vertrouwen, daar hoef je ook geen redenen voor te hebben. Het is meer een houding. Als ik moet kiezen, dan ga ik voor optimisme en vertrouwen. Niet omdat het te rechtvaardigen is, maar omdat het te prefereren is. En dat is een subtiel verschil.”

Brankele: Willen jullie bij mij op de bank whiskey drinken en koekjes eten? Dan kijken we een fijne Amerikaanse film waarbij mooie dingen gebeuren, het even mis lijkt te gaan, maar alles toch nog goed komt. Ik heb een kater, een bijwerking van het moois dat leven heet.

Rutger: Naïeveling! Maar ja, dat lijkt me wel fijn eigenlijk. Kunnen we dan ook een beetje knuffelen en elkaar veel complimenten geven?

Meredith: Kut-Belgen. Met hun levenswijsheden en sexy accenten. Doe mij ook maar een whiskey dan. Een dubbele, met een koekje ernaast.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer