Asset 14

The Broken Circle Breakdown

Didier (Johan Heldenbergh) speelt in een bluegrass-bandje en droomt over Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Wanneer hij tattoo-artiest Elise (Veerle Baetens) ontmoet, valt alles samen. Zij wordt zangeres van de band, Didier knapt een oud landhuis op en al snel wonen ze daar gelukkig met hun dochter, Maybelle. Dan slaat het noodlot toe: Maybelle krijgt leukemie en overlijdt. Het geloof en ongeloof van Didier en Elise wordt zwaar op de proef gesteld. Zal hun liefde overleven? In deze film van regisseur Felix van Groeningen (De Helaasheid Der Dingen) wordt het de kijker niet gemakkelijk gemaakt.

Meredith: Heeft er iemand een tissue?

Rutger: Heftig was het, hè? Hebben jullie allebei gehuild?

Brankele: Heel hard. Maar de jongen naast me troostte me niet eens. Misschien omdat ik het stiekem deed.

Rutger: Ik gaf je wel een aai over je bol bij de aftiteling! Toen zag ik pas hoe erg je er aan toe was.

Meredith: Willen jullie ook een koekje?

Brankele: Nee, doe maar een dubbele whiskey. Het leven is kut. En onverschillig.

Rutger: Dat vond ik wel een opvallend harde conclusie. Al het mooie valt uit elkaar en Elise zegt: “Ik had beter moeten weten, zo is het leven niet. Het leven pakt je alles af en lacht je in je gezicht uit.” Au. Is het waar? Ik denk dat ook wel eens, maar het is toch een taboe.

Meredith: Ik denk dat ook vaak, Rutger. En daar krijg ik dan pillen voor. Het is ook wel wat, twee uur lang het concept ‘happily ever after’ cinematografisch in elkaar knuppelen. De titel zegt genoeg: een verbroken kring, die dan ook nog eens in elkaar stort?

Rutger: Zij zit natuurlijk helemaal onderin de put als ze dat zegt. Maar een vriend van me zei ooit dat het moeilijk is om met depressieve mensen te discussiëren, omdat ze eigenlijk wel een beetje gelijk hebben.

Brankele: Ik denk dat je vooral moet accepteren dat het leven niet per definitie leuk is, maar wel kan zijn, en dat geluk niet je basisemotie is, maar je er wel naar moet streven. Dus ja, het leven is kut, maar de peren die je erbij krijgt zijn soms heerlijk gebakken.

Rutger: Geluk (of ongeluk) is natuurlijk ook maar een verhaaltje dat je jezelf vertelt, terwijl alles eigenlijk willekeurig is. Juist als kinderen doodgaan besef je dat het lot geen regels kent. Kijk maar naar wat er deze week in Connecticut gebeurde. Dat leek zelfs Obama op te breken.

Meredith: Er is wel een verschil tussen mensen die zonder reden ontzettend ongelukkig zijn, en mensen die gewoon een gigantische bak stront over zich heen gekieperd hebben gekregen. In sommige situaties zou het bijna absurd zijn als een mens niet depressief werd. Ik ken een man van tachtig wiens vrouw hem verlaten heeft. Wat ga je dan zeggen? 'Kop op, u heeft nog uw hele leven voor u'?

Brankele: Maar ook met dezelfde portie ongeluk gaan mensen heel anders om. Ik vond het wel interessant om te zien dat Elise, die religieuzer wordt, eigenlijk minder goed met het noodlot kan omgaan dan Didier, de nuchtere atheïst.

Rutger: Haha, dat zeg je alleen omdat je zelf een atheïst bent. Ik vond het juist opvallend dat hun kind opeens geloof nodig heeft als ze ziek is en de dood naderbij komt. En Didier, de ‘nuchtere atheïst’, had ook zo zijn eigen geloof: Amerika.

Brankele: Hij dondert heel hard van z’n geloof in het alle-dromen-worden-waar-land af. Met George W. Bush als president winnen de door hem gehate christenen terrein. Hij denkt dat door het tegenhouden van stamcelonderzoek zijn dochter onnodig is gestorven.

Rutger: Elise verwijt zichzelf dat ze gerookt en gedronken heeft tijdens het begin van de zwangerschap, en te kort borstvoeding gaf. Tja, ze hebben allebei een aanwijsbare oorzaak van hun ellende nodig. Zingeving. Maar die is er niet.

Meredith: Het ergste vond ik nog, dat terwijl al die dromen aan diggelen gaan, ze ook niet meer in elkaar geloven. Dat was eigenlijk hun grootste geloof, zij samen in dat opgeknapte huis met hun kindje. Hun liefde. Dat die uiteindelijk niet alles overwint, dat was voor mij het ‘verhaal’ dat het hardste met de grond gelijk werd gemaakt. De hele film leek wel een afrekening met de klassieke Amerikaanse cinemaromance.

Rutger: Het was ook mooi en hard dat de chronologie door elkaar liep, waardoor je bij gelukkige plaatjes wist dat het niet zo zou blijven. Zoals wanneer Didier aan zijn dochter uitlegt wat sterren zijn: “Je kijkt eigenlijk naar iets dat al verdwenen is.”

Brankele: Pfff… Ik weet het allemaal ook niet meer. Is het leven dan sowieso een bubbel die gedoemd is te barsten? Dat weiger ik te geloven. Ik ben een romanticus (romantica?), dus ik volhard stug in mijn ongegronde overtuiging dat het allemaal goed moet kunnen gaan. Of nee, dat het vast slecht zal gaan, maar dat er wel dingen overeind blijven. De liefde dan, op z’n minst.

Meredith: En in ieder geval de muziek. Zelfs als je de stekker uit je geliefde moet trekken zijn er vijf muzikanten die aan het ziekenhuisbed bluegrass spelen om het beter te maken.

Brankele: Mooie muziek zat er in de film! En fijn dat ze het zelf ook zingen, niet van die playback-onzin.

Rutger: Het was niet alleen maar ellende. Een mooie blonde vrouw in een Amerika-bikini is ook altijd fijn.

Meredith: Ik moest hard lachen om dat shot van Didier met z’n blote piemel naast de caravan.

Rutger: Ik verwijs graag naar wat Rob Wijnberg zei in een interview op deze site: “Het heeft geen zin om je af te vragen of het vooruit of achteruit gaat. Dat weet je niet. Je kunt er wel voor kiezen om optimistisch te zijn. Net zoals met vertrouwen, daar hoef je ook geen redenen voor te hebben. Het is meer een houding. Als ik moet kiezen, dan ga ik voor optimisme en vertrouwen. Niet omdat het te rechtvaardigen is, maar omdat het te prefereren is. En dat is een subtiel verschil.”

Brankele: Willen jullie bij mij op de bank whiskey drinken en koekjes eten? Dan kijken we een fijne Amerikaanse film waarbij mooie dingen gebeuren, het even mis lijkt te gaan, maar alles toch nog goed komt. Ik heb een kater, een bijwerking van het moois dat leven heet.

Rutger: Naïeveling! Maar ja, dat lijkt me wel fijn eigenlijk. Kunnen we dan ook een beetje knuffelen en elkaar veel complimenten geven?

Meredith: Kut-Belgen. Met hun levenswijsheden en sexy accenten. Doe mij ook maar een whiskey dan. Een dubbele, met een koekje ernaast.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer