Achter de saaie titel gaat een oprechte en ongemakkelijke film over liefde en relaties schuil." /> Achter de saaie titel gaat een oprechte en ongemakkelijke film over liefde en relaties schuil." />
Asset 14

Take this Waltz

Je hebt een lieve man die Lou heet en kookboeken schrijft over kip (Seth Rogen), maar valt tijdens een korte reis voor de charmes van een ander. Die ander is knapper, en, zo blijkt bij thuiskomst, je nieuwe buurman. Dilemma dus. Margot (Michelle Williams) schittert in een op het eerste oog mierzoet, maar gelukkig onconventioneel verteld liefdesdrama van Sarah Polley ('Away with Her'). Naast Rogen doet ook collegacomedian Sarah Silverman een verdienstelijke acteerduit in het zakje. Over haar rol als aan alcohol verslaafde schoonzus lees je in het onderstaande gesprek echter niets.

Noor: Dit is het meest onsexy huwelijk dat ik ooit heb gezien.

Brankele: Gelukkig wordt de sleur wel op een ontzettend lieve in plaats van saaie manier weergegeven.

Noor: Zou het over zijn met de onrealistische romantische liefde in filmland? Krijgen we nu eindelijk te zien dat liefde in het echt vaak juist ongemakkelijk en zelfs vervelend is? Of in ieder geval niet met vuurwerk en strijkkwartetten, maar gewoon normaal?

Brankele: Misschien. Deze film laat in elk geval goed zien dat ook jonge geliefden verstrikt kunnen raken in het vertrouwen dat je opbouwt in een relatie. Samen pissen in de badkamer bijvoorbeeld (do-de-lijk). En ze deden allemaal stelletjes-spelletjes. Maar dan hele weirde. Zoals “ik hou zoveel van je dat ik je milt door m’n papiershredder wil halen”, “maar ik hou zoveel van jou dat ik je zou willen verkrachten met een schaar!” “Oh you win...

Boy: Dat stelletjesgedrag van Margot en Lou was zo ongemakkelijk. Sowieso zat de film vol met ongemakkelijke situaties. Dat maakte ‘m voor mij vermakelijker en interessanter dan ik had verwacht. Zoals die douchescène na de sessie wateraerobics in het zwembad. Dik, dun, donker, licht, alle vrouwen zepen zich ongegeneerd in terwijl ze lekker aan het keuvelen zijn. Minutenlang. Naakt, zoals dat hoort onder de douche.

Noor: Eerlijkheid is duidelijk een thema in de film. Van Michelle Williams haar schoonheid was weinig over, waardoor ze juist mooi was, op een doorsnee manier. En die naakte vrouwen in de douche, zo niet-geil, dat zie je echt weinig.

Brankele: Ik vond het wel een beetje een Dove-reclame.

Boy: Daarin vliegt het keurig gekapte schaamhaar je anders niet om de oren hoor.

Brankele: Klopt, het was inderdaad allemaal verdacht goed gemanaged. Iedereen had hetzelfde figuurtje. Misschien dezelfde setdresser? In ieder geval maakte de soms langdurige ongemakkelijkheid het wat minder Amerikaans.

Noor: Af en toe vloog de film ook uit de bocht. Zoals wanneer Margot in het bed van haar buurman gaat zitten en hem vertelt verliefd te zijn, maar moet huilen omdat ze haar man geen pijn kan doen. Gelukkig werd dat moment toch nog grappig, omdat iemand voor ons net iets te hard “jeeeezus, wat irritant!” zei.

Boy: Wie vonden jullie eigenlijk het meest aantrekkelijk, goedzak Lou of die moeilijk kijkende buurman? Zelf vond ik die laatste maar een oppervlakkige pseudo-creatieve gladjakker. Met z’n creepy tekeningen en z’n riksja.

Brankele: De buurman, sowieso! Behalve z’n driekwartbroek dan. Seth Rogen, die Lou speelt, is een soort megaknuffelbeer met een raar gebit, dat is toch niet geil?

Noor: De buurman, in eerste instantie althans. Hoe sexy was het toen hij Margot uitgebreid ging vertellen “wat hij allemaal met haar zou doen”. Mooie, bijna erotische scène zonder dat ze elkaar met een vinger aanraken.

Brankele: En Margot dan Boy, kon je daar wat mee?

Boy: Wie kan die bambi-ogen weerstaan? Misschien keek ze net iets te vaak gezapig of zelfs licht zwakzinnig, maar stiekem wordt ze daar alleen maar schattiger van. Sowieso draagt Michelle Williams deze film met haar vertolking van Margot. Indrukwekkend hoe zij de laatste jaren een plekje aan het firmament van Amerikaanse topactrices heeft veroverd.

Brankele: Ze verbeeldde de seksuele frustratie vooral goed, met die neurotische gezichtstrekjes van ‘r. Fijn ook dat vrouwen ‘ns niet als lusteloze wezens werden afgeschilderd maar als mensen die zelf ook best een libidootje hebben hier en daar. Ik vond het ook een ontwapenende les: geef je vrouw seks als ze erom vraagt, anders is ze zo weg.

Noor: Maar jongens, is de conclusie dat elke relatie sowieso gedoemd is tot sleur?

Boy: Ik denk niet dat die sleur op zich het echte gevaar is. Eerder de angst ervoor, het ergeren aan de herhaling in plaats van de herhaling zelf.

Brankele: De angst voor het bang zijn. Je moet de sleur niet vrezen maar juist omarmen! Lang leve de sleur! Laten we sleurfeestjes organiseren! “Ank en Henk, nu al twintig jaar een en al sleur.”

Noor: Inderdaad, in een geslaagde relatie gaat het er om het bekende, vertrouwde niet te zien als gevaar. Je moet het anders 'framen'. Dat deze film dat laat zien, vind ik eerlijk en vernieuwend.

Brankele: Maar een nieuw begin maken, dat is ook leuk toch? Met trio’s enzo, zoals hier. (Allebei de vormen ook, wederom on-Amerikaans.)

Boy: Natuurlijk is dat leuk, voor zo lang die spanning er is in ieder geval. Verder is het vooral jezelf wijsmaken dat je een ander pad bewandelt, terwijl je uiteindelijk op iets vergelijkbaars uit zult komen. Of ben ik nu te cynisch? In ieder geval is het geen toeval dat Lou kookboeken over kip schrijft. Wanneer zij in onbegrijpelijke bewoordingen over haar gevoelens praat, zegt hij: “What the fuck are you talkin’ about, I’m just making chicken!” “You’re always making chicken.” Kip als metafoor voor burgerlijkheid en herhaling.

Sponsored content: Kip, het meest veelzijdige stukje vlees. KIP!

Brankele: Elke dag iets anders met hetzelfde. Dat kan natuurlijk ook nog met je partner na veertig jaar samenzijn, maar dat is wel een kunst. Elke dag Kip Teriyaki gaat je de keel uithangen, hoe lekker je het eerst ook vond. Zoals in die douchescène wordt gezegd: “All new things get old.” De ontmaskering van de illusie dat liefde of een relatie zo spannend en opzwepend blijft als in het begin.

Noor: Over spannend en opzwepend gesproken, er ligt een scharrel in m’n bed.

Brankele: En daar wil je als de kippen bij zijn?

Noor: Zeker weten, hier is nog geen grammetje sleur te bekennen.

Boy: Laat ik dan afsluiten met de diepe basstem van Leonard Cohen. Ideale begeleidingsmuziek voor die stomende actie straks:

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer