Asset 14

Sletvrees

Documentairemaakster Sunny Bergman onderzocht de hardnekkige dubbele moraal achter onze opvatting van seksualiteit: vrouwen zijn sletten, mannen doen maar lekker.

Rutger: Wat was jullie favoriete moment in de film?

Noor: Ik had vooral favoriete personages, zoals de vriendin van Sunny met die enorme banga-lijst. Zij is de belichaming van het hogere ideaal van deze film: échte seksuele vrijheid voor vrouwen. Het gaat daarbij niet om de aantallen, maar over het idee dat je niet wordt aangekeken of aangesproken op hoe je als vrouw je seksleven inricht. Of in ieder geval, dat je je daar niks van aantrekt.

Meredith: Ja, ik vond de lijstjes-vrouw ook fantastisch, ze deed me denken aan mijn eigen beste vriendinnen. Wat een geluk heb ik gehad met een vriendinnengroep die immuun is voor slut shaming. Geenstijl schreef gelijk een artikel over haar, onder de titel Brandstichtende vrouw neukt 143 mannen. Maakt gelijk het punt van de film duidelijk.

Rutger: Wat een schande inderdaad. Eerst brand stichten en daarna 143 mannen neuken, waar haalt ze het lef vandaan! En de tijd. En het uithoudingsvermogen. De vrijgevochten dame deed mij denken aan Marina Abramović, ook zo’n stoere, sexy VROUW. Het mooie was dat ze Sunny’s vragen over mannelijke en vrouwelijke seksualiteit niet eens begreep. Ze schaamde zich niet voor haar veroveringsdrang, omdat ze gewoon deed wat ze wilde. Sunny: “Is my brother on there?” Zij: “Of course. Number... 90.”

Noor: Iets wat we natuurlijk allang weten, maar wat echt heel vreemd blijft, is dat het woord ‘slet’ een inherent vrouwelijke term is. Dat is toch schokkend?! En er bestaat geen mannelijk equivalent van. Want de connotaties van begrippen als ‘pimp’ of ‘hosselaar’ zijn veel positiever.

Rutger: Nog schokkender vind ik dat dat ook voor ‘nymfomaan’ geldt.

Meredith: Ja, die lange geschiedenis van het medicaliseren van vrouwelijke seksualiteit als ziekte is echt bizar. Helemaal als je ziet hoeveel daar nog steeds van doorsluimert in 2013. Daarom was het ook zo nodig dat deze documentaire gemaakt werd. Niet op een schreeuwerige boze-vrouwen-manier, maar heel respectvol, grappig en onderzoekend. Sunny is wel een beetje een held van me.

Noor: Ze is van huis uit filosofe, dat zie je terug in al haar films. Ze stelt belangrijke vragen. Haar films zijn bijna wetenschappelijke onderzoeken en daardoor meer dan een persoonlijk verhaal. Maar Rutger, als echte man in ons midden, wat vond jij bijvoorbeeld van de scènes op de pornobeurs? Waarin de boze pornoproducent vertelt dat hij vooral films maakt waarbij vrouwen liters en liters en liters sperma moeten slikken?

Rutger: Het vreemde was dat ik me vaak helemaal niet herkende in het ‘mannelijke’ verhaal en juist veel meer in het ‘vrouwelijke’. Dat vrouwen vooral geil worden van hun zelfbeeld, bijvoorbeeld. Mijn libido is ook lager als ik een periode minder zelfvertrouwen heb; ik ben helemaal niet zo’n 24uurs-neukkonijn zoals de ‘typische man’ voorgesteld wordt. En die pornoproducent… Tja, domme viezeriken heb je altijd. Seks gaat over macht, en die ligt nu te vaak in de handen van mannen. Maar in iedereen zit een sadist, hoor.

Meredith: Ja, of een masochist. Die spermapornoman maakt een product waar vraag naar is. Het punt is denk ik niet zozeer van welke kant van het machtsspelletje je geil wordt, maar dat het niet oké wordt gevonden om daar zelf actief achteraan te gaan als je een vrouw bent. Ik denk dat een bewuste keuze voor een public disgrace veel feministischer is dan ‘respectvolle’ seks omdat je denkt dat dat zo hoort.

Rutger: Een heel goed punt! De vraag is wat de rotsvaste biologische feiten zijn – mannen gaan ergens in, vrouwen worden betreden – en wat sociaal-culturele rolpatronen zijn die wél veranderd kunnen worden. Daar bestaan echt nog veel misverstanden over. Ik ben niet helemaal voor het ‘beide geslachten zijn hetzelfde’-principe: de verschillen zijn ook leuk en maken onderdeel uit van het Grote Spel. Maar veel van wat als ‘vrouwelijk’ of ‘mannelijk’ gezien wordt is gewoon menselijk. Iedereen kan een keuze maken tussen die harde of zachte kant. Of nog beter: ga voor een lekker tegenstrijdige combinatie.

Meredith: Staande ovatie voor Rutger, alsjeblieft.

Noor: Rutger, jij bent natuurlijk een man naar ons feministisch hart. Mannen als die vreselijke John Gray (Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus), die het heeft over de ‘wezenlijke’ verschillen tussen mannen en vrouwen in relatie tot seksbeleving, dat zijn de engerds op deze wereld. Bij dat soort types vraag ik me altijd af wat voor seksleven zo iemand zelf heeft.

Rutger: Ook mooi dat hij zo’n beetje recht in de zwalkende camera oreerde tijdens zijn interview. Daar werd hij niet sympathieker van. Die Gray maakte me vet onzeker over mijn erecties; volgens hem moet je er elke ochtend een hebben.

Meredith: Rutgers erecties terzijde, nu raken we precies mijn enige kritiek op deze film. In de documentaire waren alleen mannen aan het woord waar je boos op kon worden, of die met handen in de lucht riepen: “Wij snappen het allemaal ook niet meer!”. Ik denk dat er veel mannen zijn die precies snappen hoe het zit, maar er voor kiezen om zich niet te mengen in de discussie. Lekker makkelijk.

Noor: Ik werd alleen boos op Gray. De scène met de (sympathieke) Engelse jongens, die discussiëren over of Sunny wel of geen slet is met haar 35 bedpartners, vond ik illustratief voor de vraag die de film stelt.

Meredith: Feminisme en vrouwelijkheid in het algemeen blijven dingen waarover vooral vrouwen debatteren en ruziemaken. Ook deze film is door en voor vrouwen gemaakt. Het is preken voor eigen parochie. Daarom was dat stuk van Willem Bosch in de Volkskrant laatst zo verfrissend. Omdat er eindelijk een man opstond om te zeggen: “Ich bin ein Feminist”. Deze discussie raakt toch zeker iedereen?

Noor: En naar een man wordt nu eenmaal beter geluisterd.

Rutger: Maar hoe doe je dat, je parochie uitbreiden?

Noor: Vrouwen zijn de helft van de wereldbevolking, de parochie is enorm! Het idee is: zodra iets door vrouwen wordt gemaakt, is het gelijk ook voor vrouwen, dat vind ik zo een misvatting. Ouders nemen hun dochter wel mee naar een kinderfilm met een mannelijke hoofdrolspeler, maar hun zoon niet naar een film met een heldin als protagonist. Trouwens, Rutger voelt zich ook aangesproken door deze film, misschien is hij het begin van de uitbreiding.

Rutger: Excuus, wat zei je? Ik was even naar een man aan het luisteren. Hij had een imposante erectie dus wat hij zei moest wel interessant zijn. Iets anders: tot mijn verrassing herkende ik een van de porno-actrices op die pornobeurs. Van porno. Van mijn zelfbevrediging. Slechtste openingszin ooit: “Hee, ken ik jou niet van mijn zelfbevrediging?” Little Caprice heet ze. Ze doet het alleen maar met haar lelijke vriend, dus ik ben afgehaakt op een gegeven moment.

Meredith: Moeten we het nog over onze eigen aantallen hebben? En het dan met een hashtag op Twitter zetten?

Noor: Goed dat je erover begint. Ik heb mijn lijst sinds mijn relatie is verbroken nog niet geüpdatet, laat ik dat gelijk even doen. Ha, ik zie dat ik ook de categorie ‘Niet helemaal’ op mijn lijst heb staan! ‘Emiliano, Ambrosius, Tijmen, Gideon’. Dit gaat dus over het gebrek aan penetratie hè, een lijst met ‘niet klaargekomen’ zou natuurlijk veel langer zijn.

Rutger: Haha! Ik heb ook een lijstje. Best jammer, want het was vroeger altijd leuk om op bepaalde momenten samen met vrienden te proberen je alles te herinneren. Vaak wisten we het beter van de ander. En het was ook een goede manier om in slaap te vallen, die opsomming: je vergeet er altijd een paar. “Elvira, Parvati… Wie kwam er na Parvati? Was het Groesjenka? Zzzzzz.” Een soort schaapjes tellen. Sletjes tellen. Nee hoor, het waren allemaal kuise meisjes. Vrijgevochten vrouwen. Wel een beetje triest detail is trouwens dat ik op een gegeven moment zo met mijn totaalscore bezig was dat ik soms, als ik erin ging, dacht: yes, nummer zoveel.

Meredith: Jezus! Noor, heb jij het gehoord van Rutger? Die gaat ook over iedereen heen. Gatver.

Noor: Wat! Een! Slet!

Sletvrees wordt op 14 november om 20.55 uitgezonden op Nederland 3.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer