Asset 14

Killing Them Softly

In de nieuwe film van Andrew Dominik (The Assasination of Jesse James by the coward Robert Ford) huurt een stomerij-eigenaar twee junks in om een illegale pokeravond te overvallen. Hun daad is het begin van een domino-effect van wegvallend vertrouwen, dat door huurmoordenaar Jackie Cogan (Brad Pitt) met hulp van 'New York' Mickey (James Gandolfini) en in opdracht van een schimmige zakenman (Richard Jenkins) opgelost dient te worden.

Emy: Ik zag Killing Them Softly een week geleden, bij een whiskey-filmavond. Op weg ernaartoe vroeg de taxichauffeur “Waar gaan jullie heen?” Wij: “Een actiefilm met Brad Pitt, met veel geweld.” Taxichauffeur: “Oh bah, ik heb zo’n hekel aan gewelddadige films.” Maar nog geen tien minuten later vertelde hij hoe vaak hij dronken over straat fietst, en dat hem dat de laatste keer bijna fataal was geworden. Hij wilde ons ook drugs verkopen. Toen we aankwamen bij de Westergasfabriek, zagen we dat de taxi achter ons werd aangehouden door de politie.

Boy: Je zat meteen in de sfeer van de film.

Emy: Ja, en tel daar een voormalig industrieterrein en gratis whiskey bij op. Ik had er zin in.

Rutger: De film was duidelijk geinspireerd door The Wire. Andrew Dominik wilde met rauwe personages en een deprimerend verhaal over de Amerikaanse onderklasse de ware ziel van het land laten zien. The American Dream is een illusie.

Emy: Vond je het echt rauw? Het was wat groezelig, maar het geweld was heel gestileerd en Brad was (bijna tot aan het eind) een superstoere karikatuur. Wat wilden ze nou? Tegelijk een Tarantinofilm maken en een politieke boodschap overbrengen? Maar welke politieke boodschap?

Rutger: Ja, je laat me ook niet uitpraten Emy! De rauwheid werd een soort gimmick, waardoor het niet rauw was. Beetje Lock, Stock and Two Smoking Barrels, maar dan zonder humor. Of Drive zonder spanningsboog (en zonder Ryan Gosling ♥).

Boy: Deze film heeft m’n ogen geopend. Iedereen wordt geraakt door de crisis. Zelfs criminelen. Dit is geen makkelijke tijd en dat gaat net zo goed op voor hen. Dat mogen we niet vergeten. Krijg je ineens tienduizend in plaats van vijftienduizend voor het omleggen van een gozer. Wat moet dat wel niet met je eigenwaarde doen?

Rutger: Haha. Ik hoopte van tevoren nog dat hij zou gaan over de wraak van Lauryn Hill.

Emy: Begin nou niet over dat verschrikkelijke nummer.

Rutger: Wow. Heiligschennis. Maar goed, de titel bleek dus te slaan op het feit dat de regisseur ons als publiek langzaam doodmaakt met zijn film. Die eindeloze scènes met oninteressante dialogen... Het zal wel een protest zijn tegen de flitsende orkanen van beeld en geluid die Hollywood nu voornamelijk voortbrengt (voor aanvang van de film zagen we de belachelijk bombastische trailers van onder andere Looper en Skyfall, waar je bijna spontaan epilepsie van oploopt), maar dan moet je wel ijzersterke schrijvers in huis halen. Ik zakte steeds dieper weg in het pluche van mijn stoel.

Boy: Deze film nam zichzelf sowieso veel te serieus en verloor daardoor alle subtiliteit. Die politieke speeches uit 2008 van Bush en Obama die je voortdurend op de achtergrond op TV’s en radio’s hoort, de letterlijke soundtrack (When The Man Comes Around van Johnny Cash als Brad Pitt voor het eerst in beeld komt, Heroin van The Velvet Underground als ze heroïne spuiten)... Aarrrgghh.

Rutger: Ik vond de opening met die versnipperde speech van Obama heel vet. Toen dacht ik echt: wat gaat hier gebeuren? Dat moment in november 2008, toen het grote optimisme van Obama samenviel met de laatste dagen van Bush en het uitbreken van de crisis, is heel interessant. Maar er werd daar niets origineels mee gedaan, en dat trucje met die speeches werd eindeloos herhaald. Dat kreeg iets drammerigs.

Emy: Maar wat was de moraal dan? Ik snapte wel dat het verhaal een bepaald soort allegorie voor de kredietcrisis was, met die domme criminelen die een gok wagen door andere gokkers te overvallen, waardoor het systeem ineenzakt. En Brad Pitt als een soort cynische oplosser die zelf weer in opdracht staat van vage, onzichtbare zakenmensen. Maar wat was de les?

Boy: Dat Amerikanen niet moeten denken dat ze geweldig zijn, met hun idealen. En dat vertrouwen van het grootste belang is. Bij gebrek daaraan loopt het systeem vast en dat gaat op voor zowel de criminele als de financiële wereld. Termen als rechtvaardigheid en waardigheid zijn illusies, maar wel essentiële illusies. Als die wegvallen, moet iemand ontslagen/vermoord worden. Ofwel: same difference.

Rutger:
Je zat inderdaad de hele film te denken: wat is nu de moraal? Tot op het einde Brad Pitt het allemaal veel te goed en duidelijk uitlegde. Als aan het einde van The Jerry Springer Show: “What have we learned today...” Hij keek nog net niet recht de camera in.

Emy: Ik las een interview met Brad Pitt waarin hij het ook heel serieus vertelde: “Andrew Dominik wilde het over Amerika hebben - en Amerika als bedrijf - maar hij wilde het verstoppen in een criminele dramafilm over de onderklasse. We hebben in Amerika veel grote idealen, maar vaak worden ze gebruikt voor marketing. In zekere zin is het een pleidooi voor een verantwoordelijker soort kapitalisme.” Ja, dat klinkt allemaal erg mooi...

Rutger: Als je een grap moet uitleggen, is het een slechte grap. Dat geldt blijkbaar ook voor films.

Emy: Brad doet ook al een tijdje niet echt stoer meer. Dat is echt jammer.

Boy: Helemaal waar. De filmposter was misleidend: hij schiet maar één keer met een shotgun! Ik denk met warme gevoelens terug aan Fight Club en Snatch. Deze week betekende het definitieve failliet van zijn coolheidsfactor. Eerst die tenenkrommende Chanel-reclame, nu dit.

Emy: Ja! Hij zegt in die reclame dat je niet aan Chanel kunt ontsnappen en het dus maar moet opspuiten. Een soort antireclame. Net als Killing Them Softly een soort antigangsterfilm was.

Rutger: Toch was het ook een ode aan het genre, met al die acteurs uit The Sopranos en Ray Liotta (dik en gefacelift) uit Goodfellas. James Gandolfini mocht proberen te bewijzen dat hij meer dan Tony Soprano is. Dat lukte niet, maar toch, altijd leuk om Tony agressief door zijn platgeslagen varkensneus te zien snuiven.

Emy: Hij kwam opdraven, neukte met hoeren, en ging weer weg.

Rutger: Het was niet alleen maar kommer en kwel, jongens! Er werd wellustig geëxperimenteerd door de regisseur, en dan is het hit and miss. Een heel lang shot, een kijkje in iemands hersenen, een camera die op de openslaande autodeur bevestigd zit... Sommige dingen werkten wel vond ik, zoals die intense in-elkaar-beuk-scène, maar heel veel ook niet...

Emy: Oh gatver, die hersenen, dat gebeuk. Ik dacht tijdens het kijken echt: ik word oud, ik kan dit allemaal niet meer aan. De taxichauffeur had gelijk.

Boy: Misschien moet je het hem vertellen, in een brief. Heeft hij wat te lezen in de nor.

Rutger: Als daar maar geen film van komt!

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 'Zijn we al thuis?' vragen 14.000 vluchtelingen in Nederland

'Zijn we al thuis?' vragen 14.000 vluchtelingen in Nederland

Maar liefst 14.000 asielaanvragen zouden nog voor het eind van 2020 behandeld moeten zijn, zo is de doelstelling van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Lees meer

Nostalgische saus

Nostalgische saus

Onze maatschappij kent momenteel veel nostalgische oplevingen. Kunstenaar Sandra Mackus betrapt zichzelf erop dat ze in haar werk ook met het verlangen naar vroeger speelt. Hoe blijft ze authentiek en oprecht? Haar recept is verbluffend simpel. Lees meer

Heimwee in het Heilig Land - een triptiek 1

Heimwee in het Heilig Land

Lies Defever passeerde de muur tussen Israël en Palestina, en ontmoette twee volken met heimwee naar de toekomst. Lees meer

Over nostalgie en camp - smijt je waardeloze parels uit het raam

Over nostalgie en camp - smijt je waardeloze parels uit het raam

Wat hebben nostalgie en camp met elkaar van doen? Rijk Kistemaker kwam erachter dat deze twee fenomenen nauwer verbonden zijn dan we in eerste instantie misschien denken. Een essay over de troost van het abjecte en de overdaad, van schorseneren en Meryl Streep, van de glitters en parels in een gezamenlijke queercultuur. Lees meer

Automatische concepten 44

Op weg naar andere relatie- en woonvormen

Een romantische relatie die niet wordt getypeerd door exclusiviteit of samenwonen, wordt opeens een vrije ruimte om op onderzoek te gaan en zelf te creëren, aldus Babet te Winkel. Lees meer

Filmtrialoog: De Beentjes van Sint Hildegaard

De Beentjes van Sint Hildegard

Onze redacteurs zagen het speelfilmdebuut van Herman Finkers als acteur en scenarist, een sympathiek liefdesverhaal dat desalniettemin de nodige pijn niet schuwt. Lees meer

 Eet je bord leeg!

Eet je bord leeg!

De Chinese president Xi Jinping heeft de aanval geopend op voedselverspilling in zijn land. Lees meer

 Geef mij mijn (waan)zin

Geef mij mijn (waan)zin

Illustrator Rueben Millenaar ziet het kookpunt van de onvrede om de coronamaatregelen steeds dichterbij komen. Lees meer

Tempo Doeloe -

Tempo Doeloe - Verbonden met een omstreden verleden

De jaarlijkse herdenking van de capitulatie van Japan in 1945 roept bij Vivian Mac Gillavry gemengde gevoelens op. Als tweede generatie oorlogsslachtoffer groeide ze op met nostalgische verhalen over Tempo Doeloe, maar vindt ze de steeds luider klinkende kritiek op het koloniale verleden terecht. Een essay over het omgaan met een koloniaal verleden in je familie, verbintenis voelen en je eigen gedachten daarover vormen. Lees meer

 Eén televisiedoorbraak, alstublieft

Eén televisiedoorbraak, alstublieft

Realityknaller Big Brother komt terug, en er is beslist geen tekort aan aanmeldingen. Lees meer

Filmtrialoog: Der Fall Collini

Der Fall Collini

Redacteurs Ruby Sanders, Rosanna Baas en Oscar Spaans togen naar de bioscoop om Der Fall Collini te zien, een rechtbankthriller met een verrassende inkijk op een onderbelicht stukje naoorlogse geschiedenis. Lees meer

Op de corona-top waande Rutte zich in zijn eigen sprookje

Op de corona-top geloofde alleen Rutte zijn eigen sprookje

Onder het mom van solidariteit probeerde onze premier destructief neoliberalisme te exporteren. Daarmee schiet hij Nederland alleen maar in de voet. Lees meer

 Flierefluiters op tournee

Flierefluiters op tournee

Waarschijnlijk pikten de vogeltjes het lied op tijdens het overwinteren in nabijheid van hun soortgenoten uit het westen. Maar waarom nou juist déze hit het goed doet? Dat blijft voorlopig waarschijnlijk een raadsel. Lees meer

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Als we gisteravond íets van Nazmiye Oral leerden, dan is het wel hoe belangrijk het is om de ruimte die we hebben gewonnen aan anderen door te geven. Lees meer

 Een kosmische estafette

Een kosmische estafette

Maar liefst vier verschillende robots zullen de buisjes als een estafette op tientallen miljoenen kilometers van de aarde aan elkaar doorgeven. Lees meer

Micha's Muur

Micha's Muur

Gijs van Maanen bezocht Micha Wertheims voorstelling 'Voor alle duidelijkheid' en constateerde dat die stond als een huis. Maar juist een scheurtje in een van de muren had de verbeelding van het publiek kunnen prikkelen, betoogt hij. Lees meer

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Inez Weski bleek een intelligente, doordachte gast die uitspraken doet over de condition humaine, maar ook wantrouwig is tegenover de mensheid. Lees meer

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Typhoon bleek een meer dan vriendelijke eerste Zomergast; vrolijk en inspirerend genoeg om Janine Abbring een lesje ‘wokeness voor beginners’ te geven. Maar vliegt de tijd voorbij terwijl je kijkt? Dat niet. Lees meer

 Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

"Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan", ondertekenden onder anderen Zihni Özdil, Jan Roos en Geerten Waling. Ook de namen van niet minder dan twaalf Forum-vertegenwoordigers staan onder de brief. Lees meer

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers 1

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers

Wanneer een bezoeker in een museum bij een kunstwerk net wat langer dan de gemiddelde dertig seconden blijft staan, zou Vivian Mac Gillavry diegene het liefst het hemd van het lijf vragen. Om zo min mogelijk mensen lastig te vallen, bedacht ze een undercoveroperatie. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan