In de nieuwe film van Andrew Dominik (The Assasination of Jesse James by the coward Robert Ford) huurt een stomerij-eigenaar twee junks in om een illegale pokeravond te overvallen. Hun daad is het begin van een domino-effect van wegvallend vertrouwen, dat door huurmoordenaar Jackie Cogan (Brad Pitt) met hulp van 'New York' Mickey (James Gandolfini) en in opdracht van een schimmige zakenman (Richard Jenkins) opgelost dient te worden.
Emy: Ik zag Killing Them Softly een week geleden, bij een whiskey-filmavond. Op weg ernaartoe vroeg de taxichauffeur “Waar gaan jullie heen?” Wij: “Een actiefilm met Brad Pitt, met veel geweld.” Taxichauffeur: “Oh bah, ik heb zo’n hekel aan gewelddadige films.” Maar nog geen tien minuten later vertelde hij hoe vaak hij dronken over straat fietst, en dat hem dat de laatste keer bijna fataal was geworden. Hij wilde ons ook drugs verkopen. Toen we aankwamen bij de Westergasfabriek, zagen we dat de taxi achter ons werd aangehouden door de politie.
Boy: Je zat meteen in de sfeer van de film.
Emy: Ja, en tel daar een voormalig industrieterrein en gratis whiskey bij op. Ik had er zin in.
Rutger: De film was duidelijk geinspireerd door The Wire. Andrew Dominik wilde met rauwe personages en een deprimerend verhaal over de Amerikaanse onderklasse de ware ziel van het land laten zien. The American Dream is een illusie.
Emy: Vond je het echt rauw? Het was wat groezelig, maar het geweld was heel gestileerd en Brad was (bijna tot aan het eind) een superstoere karikatuur. Wat wilden ze nou? Tegelijk een Tarantinofilm maken en een politieke boodschap overbrengen? Maar welke politieke boodschap?
Rutger: Ja, je laat me ook niet uitpraten Emy! De rauwheid werd een soort gimmick, waardoor het niet rauw was. Beetje Lock, Stock and Two Smoking Barrels, maar dan zonder humor. Of Drive zonder spanningsboog (en zonder Ryan Gosling ♥).
Boy: Deze film heeft m’n ogen geopend. Iedereen wordt geraakt door de crisis. Zelfs criminelen. Dit is geen makkelijke tijd en dat gaat net zo goed op voor hen. Dat mogen we niet vergeten. Krijg je ineens tienduizend in plaats van vijftienduizend voor het omleggen van een gozer. Wat moet dat wel niet met je eigenwaarde doen?
Rutger: Haha. Ik hoopte van tevoren nog dat hij zou gaan over de wraak van Lauryn Hill.
Emy: Begin nou niet over dat verschrikkelijke nummer.
Rutger: Wow. Heiligschennis. Maar goed, de titel bleek dus te slaan op het feit dat de regisseur ons als publiek langzaam doodmaakt met zijn film. Die eindeloze scènes met oninteressante dialogen... Het zal wel een protest zijn tegen de flitsende orkanen van beeld en geluid die Hollywood nu voornamelijk voortbrengt (voor aanvang van de film zagen we de belachelijk bombastische trailers van onder andere Looper en Skyfall, waar je bijna spontaan epilepsie van oploopt), maar dan moet je wel ijzersterke schrijvers in huis halen. Ik zakte steeds dieper weg in het pluche van mijn stoel.
Boy: Deze film nam zichzelf sowieso veel te serieus en verloor daardoor alle subtiliteit. Die politieke speeches uit 2008 van Bush en Obama die je voortdurend op de achtergrond op TV’s en radio’s hoort, de letterlijke soundtrack (When The Man Comes Around van Johnny Cash als Brad Pitt voor het eerst in beeld komt, Heroin van The Velvet Underground als ze heroïne spuiten)... Aarrrgghh.
Rutger: Ik vond de opening met die versnipperde speech van Obama heel vet. Toen dacht ik echt: wat gaat hier gebeuren? Dat moment in november 2008, toen het grote optimisme van Obama samenviel met de laatste dagen van Bush en het uitbreken van de crisis, is heel interessant. Maar er werd daar niets origineels mee gedaan, en dat trucje met die speeches werd eindeloos herhaald. Dat kreeg iets drammerigs.
Emy: Maar wat was de moraal dan? Ik snapte wel dat het verhaal een bepaald soort allegorie voor de kredietcrisis was, met die domme criminelen die een gok wagen door andere gokkers te overvallen, waardoor het systeem ineenzakt. En Brad Pitt als een soort cynische oplosser die zelf weer in opdracht staat van vage, onzichtbare zakenmensen. Maar wat was de les?
Boy: Dat Amerikanen niet moeten denken dat ze geweldig zijn, met hun idealen. En dat vertrouwen van het grootste belang is. Bij gebrek daaraan loopt het systeem vast en dat gaat op voor zowel de criminele als de financiële wereld. Termen als rechtvaardigheid en waardigheid zijn illusies, maar wel essentiële illusies. Als die wegvallen, moet iemand ontslagen/vermoord worden. Ofwel: same difference.
Rutger: Je zat inderdaad de hele film te denken: wat is nu de moraal? Tot op het einde Brad Pitt het allemaal veel te goed en duidelijk uitlegde. Als aan het einde van The Jerry Springer Show: “What have we learned today...” Hij keek nog net niet recht de camera in.
Emy: Ik las een interview met Brad Pitt waarin hij het ook heel serieus vertelde: “Andrew Dominik wilde het over Amerika hebben - en Amerika als bedrijf - maar hij wilde het verstoppen in een criminele dramafilm over de onderklasse. We hebben in Amerika veel grote idealen, maar vaak worden ze gebruikt voor marketing. In zekere zin is het een pleidooi voor een verantwoordelijker soort kapitalisme.” Ja, dat klinkt allemaal erg mooi...
Rutger: Als je een grap moet uitleggen, is het een slechte grap. Dat geldt blijkbaar ook voor films.
Emy: Brad doet ook al een tijdje niet echt stoer meer. Dat is echt jammer.
Boy: Helemaal waar. De filmposter was misleidend: hij schiet maar één keer met een shotgun! Ik denk met warme gevoelens terug aan Fight Club en Snatch. Deze week betekende het definitieve failliet van zijn coolheidsfactor. Eerst die tenenkrommende Chanel-reclame, nu dit.
Emy: Ja! Hij zegt in die reclame dat je niet aan Chanel kunt ontsnappen en het dus maar moet opspuiten. Een soort antireclame. Net als Killing Them Softly een soort antigangsterfilm was.
Rutger: Toch was het ook een ode aan het genre, met al die acteurs uit The Sopranos en Ray Liotta (dik en gefacelift) uit Goodfellas. James Gandolfini mocht proberen te bewijzen dat hij meer dan Tony Soprano is. Dat lukte niet, maar toch, altijd leuk om Tony agressief door zijn platgeslagen varkensneus te zien snuiven.
Emy: Hij kwam opdraven, neukte met hoeren, en ging weer weg.
Rutger: Het was niet alleen maar kommer en kwel, jongens! Er werd wellustig geëxperimenteerd door de regisseur, en dan is het hit and miss. Een heel lang shot, een kijkje in iemands hersenen, een camera die op de openslaande autodeur bevestigd zit... Sommige dingen werkten wel vond ik, zoals die intense in-elkaar-beuk-scène, maar heel veel ook niet...
Emy: Oh gatver, die hersenen, dat gebeuk. Ik dacht tijdens het kijken echt: ik word oud, ik kan dit allemaal niet meer aan. De taxichauffeur had gelijk.
Boy: Misschien moet je het hem vertellen, in een brief. Heeft hij wat te lezen in de nor.
Rutger: Als daar maar geen film van komt!
