Asset 14

Alleen maar nette mensen

Eindelijk! Het boek van Robert Vuijsje over de zoektocht van een nette joodse jongen uit Oud-Zuid naar een mooie zwarte heftige vriendin in de Bijlmer is verfilmd. Géza Weisz speelt de joodse jongen en Immanuele Grives (15 kilo aangekomen voor haar rol) de volvette Rowanda.

Sanne: Dit was een vrolijk, licht filmpje, en af en toe ook nog echt grappig. Best bijzonder voor een Nederlandse film.

Stephane: Ik vond ‘m in ieder geval leuker dan de trailer. Ik ging er met lage verwachtingen naar toe.

Emma: Wat ook niet helpt, is die poster die ze overal in de stad hebben opgehangen. Dat meisje uit de Bijlmer ziet er, te midden van al dat paars, angstaanjagend uit. Vooral 's nachts als het tl haar ogen wit doet oplichten.

Sanne: Het kwam ook door het boek, dat vond ik ontzettend lomp en irritant. Maar de film is leuker dan het boek!

Emma: De regisseur heeft inderdaad flink ingegrepen. Ik hoorde in een interview dat hij het boek wel erg expliciet (pornografisch) vond, hij heeft er heel veel uitgehaald en afgezwakt. Hij zei trouwens ook dat Nederlandse vrouwen lelijke konten hebben.

Stephane: Ik had het boek niet gelezen, maar ik hou altijd wel van films waarin mensen uit hun sociale klasse stappen. Normaal gesproken is dat dan de rijke kant op, maar hier was dat andersom. Een soort omgekeerde Madame Bovary.

Emma: Ja! Het is een superfijn genre. Lekker met vooroordelen smijten.

Sanne: De sterkste grappen in de film gaan ook over die verschillen. Die kak-moeder in de flat in Zuidoost, die zegt 'Oh, is dat een Surinaamse gewoonte, op de bank eten?’. En David die steeds wordt aangezien voor een Marokkaan, zowel in Oud-Zuid als in de Bijlmer. Alles gaat over stereotypen, aannames. Dat betekent ook dat de verschillen tussen David’s situatie – intellectueel joods gezin in Oud-Zuid – en die van Rowanda – een Surinaamse tienermoeder uit de Bijlmer met dikke billen en een gouden tand – totaal worden gekarikaturiseerd. Vooral het personage van Rowanda is over the top, maar op de een of andere manier komen de makers er wel mee weg.

Stephane: Ja die karikaturen werken wel. En soms worden die ook op scherp gezet, zoals wanneer er gezegd wordt dat alle Surinamers "elke dag aan de slavernij denken" en "joden iedere dag aan de Holocaust".

Emma: Robert Vuijsje heeft indertijd heel veel kritiek gekregen op de manier waarop hij over Surinamers en Surinaamse vrouwen schreef. Vonden jullie dat voor de verfilming ook terecht?

Stephane: Ik zat achter een heel hard lachende Surinamer, die zich duidelijk herkende in de karikaturen. Naast me zaten blanke mensen die op andere momenten moesten lachen.

Sanne: Ja! Ik zat ‘s middags in de bioscoop, met een hele schoolklas voornamelijk Surinaamse kinderen. Die zaten te gieren van het lachen, vooral om de seksscènes natuurlijk.

Stephane: Die luidruchtige seksscène met Rowanda was duidelijk geïnspireerd op de seksscène in Delicatessen trouwens.

Emma: Eh, dat heet dus ploppen, mind you. Ik zou die term nog wel eens willen gebruiken, maar dan zal ik altijd een overenthousiaste Hollandse tuthola zijn, die ook eens iets probeert. Wij kunnen alleen de ballentermen lenen. Jammer.

Sanne: Op een gegeven moment probeert de film een serieuze kant op te gaan, en dat werkt veel minder goed. Het ene moment zit je te grinniken omdat David – terecht – door Rowanda in elkaar wordt geslagen, het volgende moment is er opeens een gangbang gaande met een minderjarig meisje, en laat hij zich pijpen in een kelderbox. JEZUS.

Emma: Precies! Daar werd het ongeloofwaardig. David werd door zijn vader het huis uitgezet en toen hij bloedend voor de deur stond, wilde zijn moeder hem niet meer binnenlaten. Zo zijn ouders gewoon niet. Ook niet zogenaamd bekakte.

Sanne: Ik vond die Imanuelle Grives trouwens geweldig. Ze weet het personage van Rowanda, dat voornamelijk bestaat uit stereotyperingen, op een waardige en hilarische manier neer te zetten.

Stephane: Bij Cineville vroegen ze zich al af wanneer het eerste Gouden Kalf naar een Surinaamse actrice zou gaan, zodat we hier ook een Halle Berry-moment konden krijgen.

Sanne: Oh, dat is nog nooit gebeurd?

Stephane: Nee. Kalveren waren tot nu toe alleen maar voor Nette Mensen.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer