Een tipje van de sluier van de roman van onze reisschrijver." /> Een tipje van de sluier van de roman van onze reisschrijver." />
Asset 14

Een rijk alleen

Niels Gerson Lohman schreef tussen april en oktober 2010 vreemde reisverhalen voor hard//hoofd. Het laatste deel verscheen nooit, omdat Lohman het land halsoverkop moest verlaten na een conflict met drie Joegoslavische casinohouders. Hij had daardoor wel de tijd om te werken aan zijn debuutroman, waar de reisverhalen ook in verwerkt zijn. Het boek zal 'Een rijk alleen' heten en komt in februari 2012 uit bij uitgeverij Nijgh & van Ditmar. Wij presenteren met gepaste trots een voorpublicatie uit dat werk. Vanavond zal Niels namens hard//hoofd voorlezen tijdens het Late Night Café in het Concertgebouw in Amsterdam (zie kader).

Context: Mos Lupin zit met zijn vader, Alexander Lupin, op het terras.

[...]

Alexander loopt naar zijn terras. Hij draagt een veel te grote paarse pullover, de rafelige mouwen hangen ver over zijn handen, waardoor het lijkt alsof de plastic tasjes met oude kranten die hij vasthoudt gigantische wanten zijn. Op de hoek van de Prinsenstraat en de Prinsengracht stopt hij en kijkt op. Een motor rijdt voorbij, die hij boos nakijkt. Alexander houdt niet van grote auto’s en motors. Er stond een keer een groot stuk van hem in de krant, waarin hij pleit voor kleinere autootjes. Op de foto zit hij sympathiek lachend op een amsterdammertje, in een pak met een flinterdun dasje, alsof er een briefopener om zijn nek hangt. Dat moet tien jaar geleden zijn.

Ik denk aan het kleine witte autootje. Het staat hier ergens op de grachten, al jaren. Soms leent iemand het, parkeert het een straatje verder en laat als bedankje een paar lege biertjes of een condoom op de achterbank achter. Ik wil dat autootje nog steeds een keer optillen.

Alexander steekt de straat over en ik zie dat hij pantoffels draagt. Voor het terras van de Twee Prinsen blijft hij staan. De mevrouw aan het eerste tafeltje zit de krant te lezen. Alexander zegt gedecideerd, maar luid, veel te luid: ‘Pardon mevrouw, dat is mijn krant’ en prikt met zijn wijsvinger in de krant. De mevrouw, die een toerist blijkt te zijn, geeft hem de krant. Alexander stopt de krant in één van zijn tasjes. Dan kijkt hij naar de tafeltjes op het terras en weer naar de mevrouw en zegt: ‘Pardon mevrouw. Dat is mijn tafeltje’. Ik besluit in te grijpen en wuif naar Alexander.

‘Vandaag zitten we hier, Alexander!’ Als hij zich eenmaal een weg heeft gebaand tussen de tafeltjes, kijkt hij nog even om naar de beledigde toerist en zegt verongelijkt tegen mij: ‘Maar normaal zit ik daar’.

We bestellen tomatensap, thee, ossenworst en een biertje.

Alexander mag hier alleen nog zitten als ik erbij ben en de rekening meteen betaal. In het eerste café, waar hij zo van hield, maar dat hij nu haat, mag hij niet meer komen. Niet zozeer omdat hij te vaak de rekening niet kon betalen, maar omdat hij elke dag de leestafel kwam bezetten. Er dronken journalisten met grijze pakken, kunstenaars en muzikanten. In het tweede café, aan de overkant van de straat, kwamen alleen toeristen, zoals hier. Daarom moest hij er weg: het tafeltje, waar hij de hele dag zat, bracht niet genoeg op. Eerst dronk hij genoeg biertjes, maar later dronk hij precies één biertje per uur en dat was niet genoeg om een krantengier van een tafeltje te voorzien. In dit café, waar ze aardiger zijn, gaat het ze vooral om de rekening, want die moet dagelijks betaald worden en dat vindt Alexander belachelijk. Ik vraag me af hoe lang hij hier zal mogen komen. In dit café zitten vreemde, vaak dezelfde mensen, zoals Anneke, het vriendinnetje van Alexander, die een proefschrift heeft geschreven en soms opeens hard moet huilen, of de nare man met een witte baard die op slippers langs schuifelt, bij het tafeltje van Alexander blijft staan en verwachtingsvol aan hem vraagt of het wel slecht met hem gaat.

Bij de thee komt een speculaasje, dat ik Alexander dankbaar overhandig. Hij knikt en bedankt mij beleefd. We zijn allebei gesteld op rituelen. We delen de ossenworst, waarbij chili-saus komt, want de mosterd is op, en vinden het maar niks. In details vieren we onze band.

Alexander geeft vanavond een verjaardagsfeest in een ruimte hier in de buurt. We gaan de boel eerst inspecteren. Ik ben al eens in die ruimte geweest voor een schoolfeest. Er hangen maskers aan die muur met kleine tralies op de plek waar de mond zou moeten zitten, maar dat lijkt Alexander niets uit te maken, want de ruimte is om de hoek en goedkoop, maar hij vindt vooral dat om de hoek al goed genoeg en geld begrijp hij al heel lang niet meer. Ik heb zijn oude platen en opnamen opgenomen en op een cd gebrand, want ik ga dj-en. In het dj-hokje staan allemaal trance-platen die ik ga proberen te mengen met de blues van Alexander. Hij wil geen cadeautjes, maar geld om het feest te kunnen betalen. Daarvoor zal ik een schoenendoos versieren met Laurel & Hardy plaatjes, de enige helden die hij nog herkent.

De grachten zijn alles voor Alexander. Het is alsof ‘de grachten’ een serie heertjes is waar Alexander zich bij heeft geschaard. Hij hoeft alleen nog de dingen aan hem voorbij te laten gaan, als een monument. Iedereen is welkom. Soms schuift er iemand bij hem aan, hij knikt ze beleefd toe. Het maakt niet uit of hij ze kent, want Alexander is altijd beleefd, hij geeft iedereen een handje. Zijn huis bestaat voornamelijk uit ongeopende brieven die tafels en kantoorstoelen begraven. Vroeger zat er iemand aan die tafels en op die stoelen, maar nu liggen er brieven te wachten tot iemand ze opent met de briefopener die Beer en ik als zwaard gebruikten. De brieven hebben inmiddels bonte kleuren, reclamepost, ze zijn allang niet belangrijk meer. Door het hele huis staan flesjes Odol mondverfrisser als kleine wachtertjes opgesteld, want Alexander koopt elke week een flesje. Volgens mij heeft hij nooit echt bij iemand gehoord, meer bij plekken. Als hij een feestje gaf, dan hoorde hij meer bij het feestje dan bij de gasten. Als er muziek was, dan speelde hij trompet. Hij heeft nooit in het publiek gestaan. Wanneer het feest groot genoeg was, dan maakte hij voor de gelegenheid een krant. Hij deed alles om erbij te horen, zonder mee te hoeven doen. Nu hij Alzheimer heeft, hoort hij bij de grachten.

Ik vraag Alexander wat hij zo fijn vindt aan de grachten. Hij knikt naar de bomen langs het water, alsof hij ze boom voor boom begroet. ‘Hier is alles. Iedereen weet me hier te vinden.’ Daar heeft hij gelijk in.

[...]

Entree

Gedurende het hele jaar zal hard//hoofd in het kader van zogenoemde Late Night Café's samenwerken met Entrée.

De zes edities van het Late Night Café zijn elk gekoppeld aan een eigen thema. Elke editie wordt aan twee van onze redactieleden de opdracht gegeven een bijdrage te leveren, geïnspireerd op het thema van de betreffende avond. Het resultaat hiervan verschijnt op onze website en zal op de Late Night's eveneens onderdeel uitmaken van het programma.

Op 17 juni, de laatste keer dit seizoen, is het thema 'En Route' en zullen redacteuren Niels Gerson Lohman en Rutger Lemm in een voorleeshoekje een 'verhaaltje voor het slapen gaan' vertellen.

 

 

Mail

Niels Gerson Lohman

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
het laatste
Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: filosoof Aldo Kempen reageert op de reflecties van filosoof Miriam Rasch. Lees meer

Tip: Blijf even kijken

Welkom in mijn raamkozijn

Terwijl de anderhalvemetersamenleving op gang komt, kruipt Iris Blaak nog even achter haar spreekwoordelijke geraniums. Ze ontdekt: het lijntje tussen voyeurisme en nieuwsgierige interesse is flinterdun. Een tip om in het voorbijgaan niet te snel weg te kijken. Lees meer

Alles vijf sterren: 29

Verhalen voor aan de keukentafel

Deze week worden we blij van een documentaire over een Braziliaanse fotograaf, een bundel met spookverhalen en een heuse keukentafelpodcastquiz. Lees meer

 Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Meerkoeten blijken hun nesten maar wat graag te bouwen met ons corona-afval. Dat heeft voor-, maar vooral veel nadelen. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Rueben Millenaar

“Excuses voor de slavernij? Moet ik me schuldig voelen?”

Overheidsexcuses zijn hét moment voor Nederland om het koloniale verleden eens recht in het gezicht aan te kijken, schrijft Lennart Bolwijn. Lees meer

 1

'Ik gebruik de toekomst, het verleden en het tijdloze'

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: illustrator Mans Weghorst reageert op de reflectie van animator Michael Dudok de Wit. Lees meer

TIP: Verander je perspectief

Verander je perspectief

De geschiedenis maar ook het heden lijken vaak een ver-van-ons-bed-show. Else Boer onderzoekt hoe je belangrijke gebeurtenissen pijnlijk dicht naar je toe haalt. Een tip om op zoek te gaan naar verhalen die je wereld- en zelfbeeld doen kantelen. Lees meer

 Vijftig jaar parade op de barricade

Vijftig jaar parade op de barricade

Vandaag precies vijftig jaar geleden liepen duizenden Amerikanen mee in de eerste Gay Pride Parade. Lees meer

 1

Met een liefdevolle blik

Deze week worden we blij van een documentaire over een Japanse oudtante, een datingshow op Netflix en een podcast over misdaad en alcohol. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 3)

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 3)

De tent die in 'A Show Off' hoog richting de hemel reikt, wankelt door overmoed. Als een stomme film waarbij de pianist in de zaal letterlijk de toon zette bij het filmbeeld, zo vallen beeld en geluid hier ook samen. Lees meer

Juist nu kan het straatbeeld anders 3

Juist nu kan het straatbeeld anders

In veertig tramhaltes verspreid over Den Haag is in plaats van reclame een kunstproject te zien van collectief Topp & Dubio. Lees meer

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Als iedereen zo graag met ‘homo’ wil schelden, laten we het dan ook als scheldwoord behandelen. Laten we voetbalwedstrijden stilleggen bij homofobe uitlatingen. Laten we druk uitoefenen op kranten die homofobe artikelen publiceren, schrijft Sebastiaan van der Lubbe. Lees meer

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Alex Philippa moet niks hebben van zij die het quarantaine-leven willen optimaliseren. Zelfisolatie is niet optimaal, maar onnatuurlijk en eenzaam. Lees Alex' tip over zelfbehoud in lockdown. Lees meer

Nieuws in Beeld: Hoe het bedrijfsleven demonstraties mogelijk maakt 10

Hoe het bedrijfsleven demonstraties mogelijk maakt

Fotograaf Ka-Tjun Hau bracht de 'achterkant' van de antiracismedemonstraties in beeld. Lees meer

Alles vijf sterren: 28

Breng ons naar zee

Deze week worden we blij van de documentaire Les plages d'Agnès, een boek over de midzomer en een recept voor veganistische zalm. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan