Asset 14

De tomatigheid van mijn gezicht

De tomatigheid van mijn gezicht

Wat gebeurt er als je geïnterviewd wordt door twee van je leerlingen, maar je geconfronteerd blijkt te worden met gênante wetenswaardigheden over jezelf? Voor je het weet biecht je je eigenlijke motieven en ideeën op, zonder dat je dat van plan was. In het kader van de biechtweek: Iduna Paalmans zelfinterview over blozen, schrijven en geld verdienen.

Ieder kind is een kunstenaar, schreef Pablo Picasso. De moeilijkheid is er één te blijven als je groot bent. Wij zijn het daar helemaal mee eens. Als wij om ons heen kijken, zien wij eigenlijk alleen maar kunstenaars, en een heleboel volwassenen die jaloers op ons zijn. Wij vinden dit een heel interessant fenomeen en zeiden dan ook volmondig ja tegen deze interviewopdracht.

Wij zijn twee leerlingen (13 en 14 jaar) van Iduna Paalman. Onze namen zijn bij de redactie bekend. Wij bekijken Iduna nu al een tijdje vanaf onze plek in de klas, en vragen ons een paar dingen over haar af. Als kernvraag hebben wij waarom ze in hemelsnaam is gaan lesgeven op een middelbare school, terwijl ze in feite zo graag schrijver wil worden. Maar we weten dat we die vraag goed moeten opbouwen; we willen haar niet afschrikken. Wij spreken haar op een zaterdagochtend bij haar thuis. De winterzon schijnt door de ruiten, de duivenkak op haar balkon straalt in het waterige licht. Ze biedt ons koffie aan.

Dat drinken wij nog niet.
God ja dat is waar ook. Een wijntje dan? Grapje.

Iduna lacht schril. Wij kijken elkaar aan.

Waar bent u vandaag mee bezig?
Ik ben een column aan het schrijven en een les aan het voorbereiden. En ik werk al een tijdje aan een gedicht, maar ik ben nog helemaal niet tevreden met de laatste twee strofes.

Al die dingen tegelijkertijd?
Nou ja, een beetje om en om. Zaterdag is altijd een erg slordige dag, dan kan ik in een kwartier zowel bezig zijn met het schrijven van een alinea van een kort verhaal, als met het nakijken van een toets, als met het stofzuigen van de keuken.

Hm, wij dachten dat u meer gestructureerd was. Komen wij wel eens voor in uw columns of verhalen?
Bijna nooit. Ik probeer die werelden een beetje gescheiden te houden, hoewel dat soms niet helemaal lukt. Ach kom, nu niet sip kijken. Er gaat echt genoeg van mijn energie en levensgeluk naar jullie.

Hoe bedoelt u dat?
Dat jullie veel vragen van mij, ik vind lesgeven nog steeds best heel spannend. Ik lig me heel vaak af te vragen of ik het wel goed heb aangepakt, met jullie, in die lessen van mij.

U vindt het moeilijk om boos te worden.
Kijk daar ga je al.

Als u boos wordt, wordt u soms ineens helemaal rood. U verandert zeg maar binnen zes seconden in een soort overrijpe tomaat. Bent u zich hiervan bewust?
Iduna wordt rood. Ik heb nooit echt goed boos kunnen worden. Ik heb het eigenlijk nooit geleerd, ik kropte alles op. Als ik als kind eens boos was verstopte ik me op mijn kamer en schreef ik heel nare brieven aan de mensen die mij verdrietig of kwaad hadden gemaakt. Dan werkte ik uren aan een enorm epistel voor mijn vader, heel secuur gecomponeerd en beargumenteerd schreef ik waarom hij fout zat en een lul was. Dan dacht ik: hier zal je ‘m krijgen, en dan was ik van plan die brief onder de deur van zijn werkkamer door te schuiven. Maar dat deed ik nooit.

Waarom niet?
Dat durfde ik niet. Ik vond het idee dat er mensen boos op mij waren, en ik op hen, heel beangstigend. Nu heb ik dat veel minder, maar nog wel een beetje. En dat kleine beetje hoopt zich op in die tomatigheid van mijn gezicht.

Wilt u het gedicht waar u aan werkt aan ons voorlezen? Misschien kunnen wij u helpen.
Dat durf ik ook niet.

Hoezo? Wij zijn het maar hoor.
Oké dan. Iduna leest de eerste twee strofes voor van het gedicht waar ze aan werkt. Wij kijken elkaar zo nu en dan aan. Als ze klaar is valt er een stilte. Best wel een beetje awkward.

Wij begrijpen het niet helemaal.
Dat is niet erg. Dat hoeft ook niet, jullie hoeven me niet te helpen.

U wilt liever schrijven dan ons lesgeven.
Wat? Natuurlijk niet! Jeetje, dat klinkt wel heel rigide. Ik vind jullie superleuk. Hoe weten jullie dit trouwens?

Dat voelen wij aan u.
Niet.

Wel.
Brutale kutkinderen.

Wát zegt u?!
Dat zei ik niet. Dat zei ik niet, please jongens ga hiermee niet naar de afdelingsleider, ik wil nog een tijdje jullie docent blijven.

Oké, u wilt nog een tijdje onze docent blijven. Maar u wilt ook liever schrijven dan ons lesgeven. Wij snappen het niet meer.
Ik denk dat ik jullie nodig heb. Ik heb jullie een paar dagen in de week nodig om te kunnen voelen hoe graag ik wil schrijven. Snappen jullie dat?

Dat snappen wij niet helemaal. Wat is dan onze meerwaarde? (Wij hopen nu dat ze iets zegt als ‘Ik heb jullie nodig omdat ik jullie zo waanzinnig inspirerend en lief vind.’ Maar dat zeggen wij natuurlijk niet hardop. Onze behoefte aan liefde en bevestiging uiten wij niet vaak zo letterlijk.)
Stilte.

Als u nu gaat zeggen: ‘Het geld dat ik met jullie verdien,’ dan gaan wij er persoonlijk voor zorgen dat de komende weken in de klas voor u geen pretje zullen zijn.
Korte stilte.
Het geld dat ik met jullie verdien.

Wij maken een geluid dat een combinatie is tussen grommen en gillen, en schuiven Iduna’s koffie van de tafel. Dan begint Iduna te huilen, wat ook echt heel awkward is. Daarna wordt het interview voor onbepaalde tijd gestaakt.

Wij hebben veel geleerd van deze opdracht en snappen nu nog beter wat Pablo Picasso bedoelt. Wij hopen dat we een hoog cijfer krijgen.

Dit stuk verscheen in 'De beste vragen zijn woordenloos' van Stichting ABCYourself. In deze bundel werden 'zelfinterviews' opgenomen van alle schrijvers die voor het schrijfproject ABCYourself schreven. De bundel is verkrijgbaar via bovenstaande link.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Bram Dirven oordeelt, maakt en bepaalt over illustraties en is hiermee de illustratordictator bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer