Asset 14

Snot

"Wat vervelend voor u," glimlacht de mevrouw van het burgerloket meewarig. Ik ben nummer 93 en wacht al vanaf nummer 75 om mijn huis en parkeervergunning over te zetten op naam van mijn ex. Voor dat soort handelingen moet je bewijzen dat je in ieder geval een half jaar geliefden bent geweest. Gelukkig niet door, zoals ik al paniekerig voor me zag, de berichtengeschiedenis in mijn telefoon uit te draaien, maar gewoon met bankafschriften van de en/of-rekening.
De afschriften van zes maanden terug geven een droog financieel verslag van onze vakantie op de Wadden. Brandts ijsco's, staat er. Vier euro vijfenzeventig. Strand Noord. Vijfentachtig euro. Dat was met die lekkere fles wijn (wat er later nog één werd). Het uitzicht was ansichtkaartmooi en het regende pijpenstelen. De watergeulen over de ruiten van de strandtent deden de gegrilde vis eigenlijk alleen nog maar beter smaken.

Ik slik een paar keer als ik kijk naar de flarden van wat mijn leven een tijdje geleden nog was en dan zegt de baliemedewerkster dus 'wat vervelend voor u'.
Het is niet eens zo dat ik spijt heb van mijn beslissing om te gaan, maar voor ik het weet barst ik aan het burgerloket, met minstens dertig wachtenden achter mij, in janken uit. En dan ook nog eens janken van het goorste soort, met hardop snikken en snot. De mevrouw, volgens haar naambordje heet ze Janice en ze heeft perfect gemanicuurde handen, weet niet zo goed wat ze met me aan moet en kijkt even om zich heen alsof ze iemand zoekt. Schuift me dan met veel spijt in haar ogen het nieuwe contract toe.

Beeld: Gabor Roozen.

Niet eens veel later gebeurt het me goddomme nog eens. Ik woon inmiddels net één dag in mijn nieuwe huis en word tegenover mijn ook nieuwe Albert Heijn aangereden door een andere fietser, die mij vervolgens - heel kort samengevat - een niet gering aantal keer kankerhoer noemt, mijn fiets nog tweemaal ramt met zijn voorwiel, me vol in mijn gezicht spuugt en weer wegrijdt. Voor ik er erg in heb is dit allemaal gebeurd zónder dat ik terug kon spugen of zelfs ook maar iets beledigends wist uit te brengen. Mijn fantasieën over Laura de Superheld, die in zulk soort situaties direct haar fiets neergooit om de belager zijn strot dicht te knijpen en plat op de grond tot excuses te dwingen, vervlogen even vlug als Superman verdwijnen kan.

Het enige wat ik nog kon doen, bedacht ik (vooral toen ik zag dat ik toevallig precies tegenover het politiebureau stond), was aangifte.

Achter de balie stond een verschrikkelijk aardige agent met roze wangen en blonde krullen.
“Was eerst maar even uw gezicht,” zei hij nadat ik de situatie uit de doeken had gedaan.
Driftig boende ik in het bezoekerstoilet van het politiebureau de rochel van mijn wang en uit mijn hals, spoelde de dikke klodder van mijn zonnebril. Met de TORK-rol die maar een klein stukje per keer kon worden uitgerold kreeg ik mijn gezicht net wel maar mijn hals net niet helemaal droog, maar goed.
Wilde ik een glas water? Ik knikte dankbaar. “Belangrijker nog, gaat het eigenlijk wel een beetje?” De agent met de lieve roze wangen keek meewarig naar me en daar kwam het dus weer. Een niet te verbijten huilbui. Voor de tweede keer ging ik naar het bezoekerstoilet, om opnieuw mijn gezicht te wassen en mijn neus te snuiten. Dik en grijzig snot, anders dan bij een huis-tuin-en-keuken-huilbui. Angstsnot? Zelfmedelijdensnot? Ontladingssnot? Alle-ellendesamengevatsnot. Afijn. De politieagent wist gelukkig wel heel goed hoe je met huilende mensen om moet gaan en ik had me redelijk snel weer herpakt. Gaf het signalement, liet mijn in elkaar geramde fiets zien en knikte mee bij de woorden straatterreur en mishandeling. Dit was mijn wraak, waarschijnlijk stond het toevallig ook nog allemaal op de beveiligingscamera van het bureau, zodat ze hem misschien nog zouden pakken ook. Ik voelde me lichter en kon weer lachen.
“Heb je thuis wel iemand waar je even mee kunt praten?” vroeg de agent toen ik opgemonterd het bureau uit wilde lopen. Ik zag mijn nieuwe woning voor me. De plek waar ik voor het eerst in vijf jaar alleen zou gaan wonen. Waar de dozen nog in stapels van zes hoog in de kale ruimte stonden. Nou goed, het laat zich raden. Voor de derde keer in een half uur bezocht ik het bezoekerstoilet van het politiebureau. TORK-rollen zouden echt verder uitrolbaar moeten zijn.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer