Asset 14

Snot

"Wat vervelend voor u," glimlacht de mevrouw van het burgerloket meewarig. Ik ben nummer 93 en wacht al vanaf nummer 75 om mijn huis en parkeervergunning over te zetten op naam van mijn ex. Voor dat soort handelingen moet je bewijzen dat je in ieder geval een half jaar geliefden bent geweest. Gelukkig niet door, zoals ik al paniekerig voor me zag, de berichtengeschiedenis in mijn telefoon uit te draaien, maar gewoon met bankafschriften van de en/of-rekening.
De afschriften van zes maanden terug geven een droog financieel verslag van onze vakantie op de Wadden. Brandts ijsco's, staat er. Vier euro vijfenzeventig. Strand Noord. Vijfentachtig euro. Dat was met die lekkere fles wijn (wat er later nog één werd). Het uitzicht was ansichtkaartmooi en het regende pijpenstelen. De watergeulen over de ruiten van de strandtent deden de gegrilde vis eigenlijk alleen nog maar beter smaken.

Ik slik een paar keer als ik kijk naar de flarden van wat mijn leven een tijdje geleden nog was en dan zegt de baliemedewerkster dus 'wat vervelend voor u'.
Het is niet eens zo dat ik spijt heb van mijn beslissing om te gaan, maar voor ik het weet barst ik aan het burgerloket, met minstens dertig wachtenden achter mij, in janken uit. En dan ook nog eens janken van het goorste soort, met hardop snikken en snot. De mevrouw, volgens haar naambordje heet ze Janice en ze heeft perfect gemanicuurde handen, weet niet zo goed wat ze met me aan moet en kijkt even om zich heen alsof ze iemand zoekt. Schuift me dan met veel spijt in haar ogen het nieuwe contract toe.

Beeld: Gabor Roozen.

Niet eens veel later gebeurt het me goddomme nog eens. Ik woon inmiddels net één dag in mijn nieuwe huis en word tegenover mijn ook nieuwe Albert Heijn aangereden door een andere fietser, die mij vervolgens - heel kort samengevat - een niet gering aantal keer kankerhoer noemt, mijn fiets nog tweemaal ramt met zijn voorwiel, me vol in mijn gezicht spuugt en weer wegrijdt. Voor ik er erg in heb is dit allemaal gebeurd zónder dat ik terug kon spugen of zelfs ook maar iets beledigends wist uit te brengen. Mijn fantasieën over Laura de Superheld, die in zulk soort situaties direct haar fiets neergooit om de belager zijn strot dicht te knijpen en plat op de grond tot excuses te dwingen, vervlogen even vlug als Superman verdwijnen kan.

Het enige wat ik nog kon doen, bedacht ik (vooral toen ik zag dat ik toevallig precies tegenover het politiebureau stond), was aangifte.

Achter de balie stond een verschrikkelijk aardige agent met roze wangen en blonde krullen.
“Was eerst maar even uw gezicht,” zei hij nadat ik de situatie uit de doeken had gedaan.
Driftig boende ik in het bezoekerstoilet van het politiebureau de rochel van mijn wang en uit mijn hals, spoelde de dikke klodder van mijn zonnebril. Met de TORK-rol die maar een klein stukje per keer kon worden uitgerold kreeg ik mijn gezicht net wel maar mijn hals net niet helemaal droog, maar goed.
Wilde ik een glas water? Ik knikte dankbaar. “Belangrijker nog, gaat het eigenlijk wel een beetje?” De agent met de lieve roze wangen keek meewarig naar me en daar kwam het dus weer. Een niet te verbijten huilbui. Voor de tweede keer ging ik naar het bezoekerstoilet, om opnieuw mijn gezicht te wassen en mijn neus te snuiten. Dik en grijzig snot, anders dan bij een huis-tuin-en-keuken-huilbui. Angstsnot? Zelfmedelijdensnot? Ontladingssnot? Alle-ellendesamengevatsnot. Afijn. De politieagent wist gelukkig wel heel goed hoe je met huilende mensen om moet gaan en ik had me redelijk snel weer herpakt. Gaf het signalement, liet mijn in elkaar geramde fiets zien en knikte mee bij de woorden straatterreur en mishandeling. Dit was mijn wraak, waarschijnlijk stond het toevallig ook nog allemaal op de beveiligingscamera van het bureau, zodat ze hem misschien nog zouden pakken ook. Ik voelde me lichter en kon weer lachen.
“Heb je thuis wel iemand waar je even mee kunt praten?” vroeg de agent toen ik opgemonterd het bureau uit wilde lopen. Ik zag mijn nieuwe woning voor me. De plek waar ik voor het eerst in vijf jaar alleen zou gaan wonen. Waar de dozen nog in stapels van zes hoog in de kale ruimte stonden. Nou goed, het laat zich raden. Voor de derde keer in een half uur bezocht ik het bezoekerstoilet van het politiebureau. TORK-rollen zouden echt verder uitrolbaar moeten zijn.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #2 - Fictie en werkelijkheid

Waar ligt de grens tussen fictie en werkelijkheid, en hoe zet je die grens op spanning, zonder dat het saai of aanstellerig wordt? Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer