Asset 14

Olympisch gezien

Column: Skaten is overleven

Mijn broertje belt op, dolblij. ‘Idoen Idoen Idoen,’ zegt hij. ‘Ik moet je iets geweldigs vertellen.’ Ik sta op het punt in bed te stappen, zijn timing was al nooit fantastisch en eigenlijk heb ik geen zin om met hem te praten. Ik ben nog steeds een beetje boos. Maar voor ik iets kan zeggen, davert hij door. ‘Dit is het beste nieuws ooit. Wait for it…’ In de korte stilte neemt zijn stem een aanloop voor een sprong. ‘In 2021 wordt skateboarden een olympische sport!!’

Ik sta op van mijn bed, trek dikke sokken aan en loop naar de woonkamer. Het is al even geleden dat ik met mijn broertje belde, onze stevige broer-zus-relatie heeft de afgelopen tijd wat onderkoeld in een tochtige schuur gestaan. Dat komt omdat hij aan het einde van de zomer niet verscheen op de begrafenis van een ver familielid. De vrouw was op 97-jarige leeftijd vredig in haar slaap overleden, reden voor hem om ervan uit te gaan dat zijn komst niet vereist was. Hij ging die dag met vrienden skaten. ‘Dat heb ik even nodig,’ zei hij. ‘En ze is toch al dood.’
‘Je komt ook niet voor jezelf naar een begrafenis hè? Of voor de overledene,’ zei ik. ‘Je komt voor de nabestaanden. Om mee te leven. Maar ik snap dat dat gegeven jou onbekend in de oren klinkt.’
Na die opmerking had hij niets meer van zich laten horen.

Mijn moeder stond aan zijn kant. ‘Iduna,’ zei ze, ‘laat hem dat nou zelf bepalen.’ Daarvan werd ik nog razender. Deze jongen had geen idee van begrafenisetiquette, en zijn moeder liet het zomaar gebeuren. Ik zei dat ik de opvoedrol dan wel weer op me zou nemen, zij zei: ‘Het opvoeden is gedaan, Idoen. Hij is vijfentwintig. En daarbij: opvoeden was al nooit jouw taak. Jouw normen hoeven niet de normen van iedereen te zijn.’ Nou, toen kon zij ook wel inpakken.

Het werd herfst, langzaam besefte ik dat ik misschien wel wat juffig was geweest. Maar ik belde mijn broertje niet, ik vond dat hij de eerste stap moest zetten. Na een paar weken appte ik hem toch: ‘Hoe bevalt je nieuwe baan?’
‘Supergoed!’ kreeg ik terug. ‘Hoe issie met jou?’
Blijkbaar was de orde hersteld, maar de schuur tochtte nog steeds.

Ik ben in de woonkamer op de bank gaan zitten. ‘Inderdaad prachtig nieuws lievie,’ zeg ik. ‘Ik vind het te gek dat je ambities hebt voor 2021. Als je wordt uitgenodigd zal ik erbij zijn met een spandoek.’
‘Je snapt het niet,’ zegt mijn broertje. ‘Het gaat er niet om dat ik olympisch skater wil worden. Dat gaat niet meer gebeuren. Het gaat om het grotere plaatje, de evolutie.’
‘De evolutie?’
‘Révolutie,’ zegt hij. ‘Erkenning, eindelijk erkenning!’

Laatst zag ik op het IDFA de indrukwekkende documentaire Minding the gap. De film volgt vier tienerjongens in een van armoede, werkeloosheid en huiselijk geweld doortrokken stad in de Amerikaanse staat Illinois. De vrienden hebben rotbaantjes, schulden, alcoholproblemen, krijgen te vroeg kinderen, dreigen de losse handjes van hun vaders te erven. Eén ding houdt ze samen en overeind: skateboarden. ‘Skaten is geen straathobby, zoals veel mensen denken,’ heeft mijn broertje eens gezegd. ‘Skaten is een overlevingstactiek.’

‘Revolutie,’ zeg ik, ‘ik denk dat ik het snap. Het is inderdaad bijzonder. Ga het maar goed vieren. Maar nu wil ik eigenlijk gaan slapen, oké?’
‘Ja,’ zegt mijn broertje. Hij is even stil, ik wandel terug naar bed.
‘Idoen?’ zegt hij.
‘Hm?’
‘Ik had moeten komen. Naar die begrafenis. Dat weet ik heus wel, hoor.’
‘Oh?’
‘Ja.’
‘Echt?’
‘Ja. Ik dacht toen een beetje aan mezelf.’
‘Ik dacht geloof ik ook een beetje aan mezelf,’ zeg ik.
‘Oh?’ zegt mijn broertje.
‘Ja,’ zeg ik.
‘Echt?’
‘Ja.’
We zwijgen.
‘Maar Idoen,’ zegt hij dan, aarzelend. ‘Nog één ding. Denk je dat ik misschien toch ooit mee zou kunnen doen? Ik bedoel, olympisch gezien?’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer