Asset 14

Hoera?

Column: Hoera?

Ook in de supermarkt is het heerlijk avondje gekomen. Hoor wie klopt daar kinderen in plaats van Sky radio, de kassajongens en -meisjes dragen een fluwelen muts met veer. De rij komt tot de vriesvakken, zo veel mensen die nog snel iets moeten kopen. In mijn hoofd schiet een scène voorbij uit een bekende sinterklaasfilm, waarin een vader een cadeautje voor zijn kind haastig en bij gebrek aan inpakpapier met aluminiumfolie omwikkelt. Wat doen we onszelf aan, denk ik.
‘Kijk eens, kijk eens,’ mompelt de man voor mij in de rij ineens. Hij wijst naar een schap met knuffelpietjes. De pietjes hebben gekleurde gezichtjes. ‘Die koppen, wat een circus hè? Nu zijn ze geel en paars. Hoera.’

Even ben ik in de war. Is deze man echt blij? Is zijn opmerking spottend bedoeld? Is dit verstopte boosheid? Ik besluit van het meest hoopvolle uit te gaan en antwoord: ‘Ja, fijn hè? Ik ben heel blij dat de verandering steeds zichtbaarder wordt. Ik vind ze superleuk, die gele en paarse pietjes.’ Ik lach er breed bij. Daar raakt de man weer van in de war. Ik zie hem denken: meent ze dit? Of bedoelt ze dit spottend?

Als ik thuiskom heb ik spijt dat ik niet met de man in gesprek ben gegaan. Dat we niet duidelijker tegen elkaar hebben gezegd wat we vonden. Want ik kom het vaker tegen: mensen die hun gevoelens onder zo’n dikke laag vrolijk-vage spot verstoppen dat je nauwelijks meer kunt horen wat ze écht bedoelen.

Als mensen wel oprecht en onverbloemd zeggen wat ze vinden, is mijn reactie dan ook vaak schrikachtig. Alsof ik dat niet meer gewend ben. Ik moet denken aan een recente Facebookpost van iemand die ik graag mag. Hij deelde een artikel met de titel: Sinterklaasfeest is een groot volkstoneel en gaat niet over een katholieke heilige en een slaafse Moor. In zijn post citeerde hij erbij uit het artikel: ‘Door Sint en Piet tot die stereotypen te herleiden, miskennen we hun historische voorgeschiedenis en worden we ongevoelig voor het feit dat de dualiteit die ze verbeelden in elk van ons schuilt. Ongeacht onze huidskleur.’

Daaronder barstte een discussie los tussen mensen die elkaar hun vrienden noemen. Ik schrok niet van de discussie an sich, die was te verwachten. Ik schrok ook niet van wat er gezegd werd; de standpunten kennen we. Ik vond het goed dat die werden gedeeld. Het was in mijn ogen een dwaas artikel dat heel duidelijk aan allerlei zaken voorbij ging, en dat zo helder te voelen, sterkte me. Waar ik van schrok was dat het vrienden waren die daar met elkaar in discussie gingen. Geen schreeuwende hooligans met rauwe eieren voor dappere activisten, maar lieve, leuke mensen die elkaar ongenadig scherp en bij vlagen snauwend lieten zien hoe het zat.

Eerst dacht ik: wat een nare discussie. Moet die toon nou zo? Wees eens lief voor elkaar. Maar nu zit ik op de bank, het heerlijk avondje trappelt op het dak en ik denk aan de man in de rij van de supermarkt. Ik heb nog steeds geen idee hoe hij denkt over racisme, over tradities aanpassen omdat ze kwetsend en onhoudbaar zijn. Nu denk ik: als we ook met supermarktburen, met familieleden en met goede vrienden oprecht snauwende discussies durven voeren, weten we dat er echt iets kan veranderen.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers