Asset 14

Maandverband

Annika is deze ochtend twee geworden. Elk moment kunnen zij en haar moeder thuiskomen van een logeerpartij. Ik heb het huis versierd. Langs de muren hangen slingers. Op het kleed ligt het eerste cadeau van de dag, een houten spoorweg met trein. Daar kan ze zo mee spelen tot de gasten komen. En om mij heen liggen twaalf ballonnen. Ik constateer dat ik met gemak nog een dozijn op zou kunnen blazen. Vorig jaar was dat wel anders; toen rookte ik nog. Ik kijk uit het raam naar de besneeuwde daken. Zo nog even een schoon T-shirt aantrekken en dan een feestmuts op mijn hoofd.

De feestmutsen hebben de vorm van een kroontje. Alle gasten moeten er een op. Alleen mijn vader wil niet. ‘‘Je mag het in deze tijden niet zeggen, maar ik ben nu eenmaal een republikein,’’ zegt hij. We drinken koffie en eten taart. Annika en haar neefjes spelen met het speelgoed dat zich steeds verder opstapelt en omhelzen de ballonnen.

‘‘Heb jij eigenlijk wel bier en zo gekocht?’’ fluister ik naar mijn wederhelft.
‘‘Stom,’’ zegt ze, ‘‘niet meer aan gedacht. Doe jij dat even?’’
‘‘Wat? Ik heb al slingers opgehangen en ballonnen opgeblazen.’’
‘‘Ballonnen opgeblazen? Weet jij wat ik gisteren allemaal gedaan heb?’’
Ze kijkt me vragend aan, maar ik heb werkelijk geen idee en wacht tot ze zelf het antwoord gaat geven.
‘‘Jouw belastingaangifte gedaan, jouw band geplakt, je broeken vermaakt, en een stopcontact aangelegd zodat je nu ook op zolder porno kan kijken. En wat heb jij gisteren gedaan? Zeker weer de hele dag achter Facebook gezeten?’’
‘‘Ja, nou ja, ja. Maar er gebeurde dan ook weer een hoop op Facebook.’’
‘‘Lieverds, wat fluisteren jullie daar?’’ vraagt mijn schoonmoeder.
‘‘Heel onbeleefd,’’ zegt mijn vader. ‘‘En wij worden al steeds dover.’’
Mijn vriendin duwt me naar de gang.
‘‘Doe gewoon drie wit, drie rood, wat biertjes, wat kaasjes en toastjes en o ja, doe ook maar een pakje maandverband.’’

Illustratie: Gino Bud Hoiting

De supermarkt blijkt nogal wat soorten maandverband te hebben. Met en zonder vleugels, mini, maxi, geparfumeerd en niet-geparfumeerd, hoog absorberend en laag absorberend, voor overdag en voor ‘s nachts. Ik staar naar alle mogelijkheden en vraag me af hoe vreemd het is dat ik niet weet wat mijn vriendin gebruikt. We hebben nu acht jaar verkering en wonen zeven jaar samen, maar ik kan me niet herinneren dat ik het ooit eerder voor haar gekocht heb. Waarom eigenlijk niet? Ik doe toch bijna altijd de boodschappen? Koopt zij ze het liefst zelf? Denkt ze dat ik het gênant vind om te kopen? Vindt zij het gênant als ik dat doe? Maar waarom heeft ze dan nu zo nonchalant deze boodschap opgegeven, zonder verdere instructies? Is dit een test? Ik staar naar alle kleurige pakjes en probeer voor de geest te halen welke mij het bekendst voorkomt. Steeds denk ik even het te weten, maar dan slaat de twijfel weer toe. Opeens vraag me af wat er zou gebeuren als ik hier blijf staan tot sluitingstijd. Een lichte paniek maakt zich van mij meester en ik loop het gangpad uit. Eerst maar even de andere boodschappen, dan zien we daarna wel.

Met een gevulde mand keer ik terug naar het maandverband. Daar staat een jongen naar de pakjes te staren. Hij is een stuk jonger dan ik, heeft een Turks uiterlijk en houdt een motorhelm onder zijn arm. Hij lijkt alle etiketten te bestuderen, net zoals ik dat een kwartier geleden deed. Dan kijkt hij naar mij. Ik kijk snel de andere kant op, naar het wc-papier. ‘‘Wc-papier,’’ zeg ik op een toon alsof ik er al uren naar op zoek was. Ach, je kan daar toch nooit teveel van in huis hebben.

Ik loop terug naar de vitrine met Franse kaasjes. De camembert en roquefort liggen al in mijn mandje, maar het is helemaal niet zo vreemd om over dat soort zaken te twijfelen. Over maandverband twijfel je niet, dat weet je gewoon. Hangend boven de schimmelgeuren voel ik de tijd verstrijken. Inmiddels zal de Turk toch wel weg zijn bij het maandverband? Langzaam loop ik weer die kant op. Er staat helemaal niemand. Zonder te kijken tik ik een pakje mijn mandje in en loop naar de kassa.

Voor mij in de rij staat de jongen. Hij heeft zijn maandverband omringd door acht blikjes Red Bull. Als ik zijn pakje zie herken ik het meteen. Dat is het pakje waarmee ik de afgelopen jaren mijn badkamer heb gedeeld. En als ik kijk naar het maandverband aan mijn kant van de beurtbalk weet ik dat ik helemaal verkeerd zit. Ik denk aan manieren waarop ik ongezien de twee pakjes kan verwisselen. Dan zie ik het meisje dat bij de kassa zit. Ze heeft prachtige sproeten en een dromerige blik in haar ogen. Wij kennen elkaar. Toen ik eens in alle vroegte koffie kwam kopen, giechelde ze: ‘‘meneer, u heeft uw shirt binnenstebuiten en achterstevoren aan.’’ Ze leek zelf te schrikken van haar opmerking en ik wist ook niet zo goed hoe ik moest reageren. De Turk keurt haar met zijn blik, terwijl zij zijn maandverband scant. Als ze mij ziet verschijnt er een lach op haar gezicht. Wat is het leven toch mooi.

‘‘Waar bleef je nou? De helft van het bezoek is alweer weg,’’ roept mijn vriendin van bovenaan de trap.
‘‘Ja, je maandverband,’’ zeg ik, terwijl ik de tassen naar boven sjouw, ‘‘jouw soort was op, dus ze moesten achter gaan zoeken, in het hoe heet dat ook alweer, het magazijn, en lieten me heel lang wachten, zo vervelend, en toen bleken ze het toch niet te hebben, echt belachelijk zeg. Dus heb ik maar iets anders gekocht, ik hoop dat je er wat mee kan.’’
‘‘Joh, wat maakt dat nou uit. Ik heb toch niet echt een vast soort. Maandverband is maandverband.’’
Dan kijkt ze me aan en grinnikt.
‘‘Je wil toch niet zeggen dat je zo de straat op bent gegaan, mag ik hopen?’’
‘‘Wat bedoel je?’’
Ze wijst naar een plek boven mijn hoofd. Ik zet de tassen neer en voel de feestmuts.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer