Asset 14

Glitterachtig afscheid

Column: Glitterachtig afscheid

De jaarwisseling is geweest en daar houd ik altijd een wat bittere nasmaak aan over. Niet alleen zijn de verwachtingen veel te hoog (een nieuw jaar! Een fris palet aan prille mogelijkheden! Een herstart voor alles dat twijfelachtig langs de weg lag te kreunen! Hoera!) en is de realiteit te teleurstellend (oh, de lucht is nog steeds buitengewoon grijs. Oh, het is nog helemaal geen lente. Oh, dat duurt ook nog minstens drie maanden. Oh, ik ben helemaal niet zo gelukkig als ik dacht); ook doen jaarwisselingen mij nog altijd aan afscheid denken. En aan glitter.

Dat komt zo: negentien jaar geleden woonden mijn ouders nog in één huis, maar sliepen ze al in verschillende kamers. Dat hadden wij kinderen niet door, in alle vroegte sloop de ouder die van de logeerkamer gebruikmaakte (ik weet nog steeds niet wie van de twee dat was) uit bed, maakte dat keurig op en deed alsof er niets aan de hand was. Maar op oudejaarsavond van het jaar 1999 kregen we toch iets in de gaten. Eén van onze ouders had namelijk een vreemd cadeautje voor de ander gekocht: een kaars in de vorm van het cijfer 2000, helemaal in gouden glitters gedrenkt.

‘Er is zoveel gaande en jij komt aan met een glitterkaars?’ siste de een.
‘We kunnen het toch een beetje feestelijk houden?’ zei de ander. ‘We gaan per slot van rekening wel naar een nieuw millennium!’
‘Feestelijk? Met dit afzichtelijke ding?’
Dat was het moment waarop mijn broers en ik ontdekten dat er iets niet in de haak was.
‘Wat is er?’ vroeg mijn broer.
‘Niets,’ zei de een, ‘mijn cadeautje valt niet in goede aarde.’
‘Doe niet zo schijnheilig,’ zei de ander. ‘Met je nieuwe millennium.’
‘Papa en mama hebben ruzie,’ legde mijn jongste broertje aan ons uit. Ik keek naar de kaars. Ik had nog nooit een voorwerp met glitters bij ons thuis gezien, mijn ouders waren allebei absoluut geen glitterachtige types. Die avond aten we oliebollen en mochten we voor het eerst opblijven, allemaal beregezellig en fijn. Maar ik denk dat ik toen besefte dat het misschien wel nooit meer goed zou komen.

Dat bij het aanbreken van een nieuw kalenderjaar niet alleen glitter, maar ook afscheid hoort, bevestigde een vriendin. Eind december 2017 maakte haar vriend het uit, ze was net bij hem ingetrokken. In al haar verdriet, woede en vindingrijkheid kocht ze twee potjes glitterpoeder en een kaartje met de tekst Life is boring if you don’t sparkle, en gebruikte voor de laatste keer de sleutel van zijn huis. De man moest drie weken lang stofzuigen en vond ook daarna nog glitters terug in zijn ondergoed en keukenkruiden – reden voor hem om de paar spullen die hij nog van haar vond aan de straat te zetten. Daar kreeg hij spijt van, en een paar weken later stuurde hij haar een afscheidsbrief waarin hij schreef dat hij echt van haar had gehouden. Hij voegde er de laatste glitters die hij had gevonden aan toe, en tweehonderd euro.

Waarmee ik maar wil zeggen: glitters zijn heus niet alleen negatief. Ze kunnen zowel het meest furieuze als ook het meest barmhartige in mensen naar boven halen. In dat opzicht is het net champagne, of vuurwerk.

Anderhalve dag geleden stond ik, omringd door mijn geliefde en vrienden, glazen bubbels, harde knallen en de hoge verwachtingen die horen bij een nieuw jaar dat aan de andere kant van de nacht ligt te wachten, af te tellen naar 2019. Ik dacht aan mijn ouders, die hypergelukkig zijn met hun nieuwe partners. Aan de kaars, die die avond in 1999 zelfs nog even gebrand heeft. Aan afscheid nemen, dat je, als het toch moet, maar beter met glitters kunt doen. Aan mijn vriendin, die voor die tweehonderd euro drie paar schoenen heeft gekocht.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer