nieuwsbrief
Asset 14

Glitterachtig afscheid

Column: Glitterachtig afscheid

De jaarwisseling is geweest en daar houd ik altijd een wat bittere nasmaak aan over. Niet alleen zijn de verwachtingen veel te hoog (een nieuw jaar! Een fris palet aan prille mogelijkheden! Een herstart voor alles dat twijfelachtig langs de weg lag te kreunen! Hoera!) en is de realiteit te teleurstellend (oh, de lucht is nog steeds buitengewoon grijs. Oh, het is nog helemaal geen lente. Oh, dat duurt ook nog minstens drie maanden. Oh, ik ben helemaal niet zo gelukkig als ik dacht); ook doen jaarwisselingen mij nog altijd aan afscheid denken. En aan glitter.

Mail

Dat komt zo: negentien jaar geleden woonden mijn ouders nog in één huis, maar sliepen ze al in verschillende kamers. Dat hadden wij kinderen niet door, in alle vroegte sloop de ouder die van de logeerkamer gebruikmaakte (ik weet nog steeds niet wie van de twee dat was) uit bed, maakte dat keurig op en deed alsof er niets aan de hand was. Maar op oudejaarsavond van het jaar 1999 kregen we toch iets in de gaten. Eén van onze ouders had namelijk een vreemd cadeautje voor de ander gekocht: een kaars in de vorm van het cijfer 2000, helemaal in gouden glitters gedrenkt.

‘Er is zoveel gaande en jij komt aan met een glitterkaars?’ siste de een.
‘We kunnen het toch een beetje feestelijk houden?’ zei de ander. ‘We gaan per slot van rekening wel naar een nieuw millennium!’
‘Feestelijk? Met dit afzichtelijke ding?’
Dat was het moment waarop mijn broers en ik ontdekten dat er iets niet in de haak was.
‘Wat is er?’ vroeg mijn broer.
‘Niets,’ zei de een, ‘mijn cadeautje valt niet in goede aarde.’
‘Doe niet zo schijnheilig,’ zei de ander. ‘Met je nieuwe millennium.’
‘Papa en mama hebben ruzie,’ legde mijn jongste broertje aan ons uit. Ik keek naar de kaars. Ik had nog nooit een voorwerp met glitters bij ons thuis gezien, mijn ouders waren allebei absoluut geen glitterachtige types. Die avond aten we oliebollen en mochten we voor het eerst opblijven, allemaal beregezellig en fijn. Maar ik denk dat ik toen besefte dat het misschien wel nooit meer goed zou komen.

Dat bij het aanbreken van een nieuw kalenderjaar niet alleen glitter, maar ook afscheid hoort, bevestigde een vriendin. Eind december 2017 maakte haar vriend het uit, ze was net bij hem ingetrokken. In al haar verdriet, woede en vindingrijkheid kocht ze twee potjes glitterpoeder en een kaartje met de tekst Life is boring if you don’t sparkle, en gebruikte voor de laatste keer de sleutel van zijn huis. De man moest drie weken lang stofzuigen en vond ook daarna nog glitters terug in zijn ondergoed en keukenkruiden – reden voor hem om de paar spullen die hij nog van haar vond aan de straat te zetten. Daar kreeg hij spijt van, en een paar weken later stuurde hij haar een afscheidsbrief waarin hij schreef dat hij echt van haar had gehouden. Hij voegde er de laatste glitters die hij had gevonden aan toe, en tweehonderd euro.

Waarmee ik maar wil zeggen: glitters zijn heus niet alleen negatief. Ze kunnen zowel het meest furieuze als ook het meest barmhartige in mensen naar boven halen. In dat opzicht is het net champagne, of vuurwerk.

Anderhalve dag geleden stond ik, omringd door mijn geliefde en vrienden, glazen bubbels, harde knallen en de hoge verwachtingen die horen bij een nieuw jaar dat aan de andere kant van de nacht ligt te wachten, af te tellen naar 2019. Ik dacht aan mijn ouders, die hypergelukkig zijn met hun nieuwe partners. Aan de kaars, die die avond in 1999 zelfs nog even gebrand heeft. Aan afscheid nemen, dat je, als het toch moet, maar beter met glitters kunt doen. Aan mijn vriendin, die voor die tweehonderd euro drie paar schoenen heeft gekocht.

Iduna Paalman (1991) is schrijver en dichter. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is. ‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij... Lees meer

Tip: Flirt gewoon

Flirt gewoon

'Misschien kom je wel niemand tegen omdat je op al die apps zit.' Lees meer

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Iduna Paalman wordt regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Lees meer

Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om een dorp te bouwen met de leukste mensen om je heen. Lees meer

Tip: Ga rennen

Ga rennen

Soms zegt het stemmetje in Eva van den Boogaards achterhoofd precies op tijd: 'Eet een banaan, drink een glas water, trek je sportbeha en je hardloopschoenen aan, en ga.' Lees meer

Column: Klein leed

Klein leed

De vriend van Trudy kan zich goed opwinden over de grote thema's in het leven. Zijzelf ligt eerder wakker van een eenzaam oud vrouwtje of een kippenstal die afbrandt. Lees meer

Tip: Skip het hoofdgerecht

Skip het hoofdgerecht

'We deelden een perentaart, bananensorbet en tiramisu en leefden nog lang en gelukkig.' Lees meer

Alles vijf sterren 1

Aan de vooravond van verandering

Deze week worden we blij van Julia Jacklin tijdens de vierdaagsefeesten, een mooie roman van Sally Rooney en het regiedebuut van Olivia Wilde. Lees meer

Tip: Hou een dagboek bij

Hou een dagboek bij

Jihane Chaara houdt een online dagboek bij. Als ze de zoekfunctie gebruikt, komt ze allerlei oudere versies van zichzelf tegen en beseft ze dat nooit iets hetzelfde blijft. Lees meer

Tip: Bezoek je verre familie

Bezoek je verre familie

'Ze stond me uren op te wachten op de oprit voor haar huisje in Pawełki, een dorp met 160 inwoners op het Poolse mijnwerkersplatteland.' Lees meer

Column: Lachen, missen, voelen

Lachen, missen, voelen

Trudy was haar gevoel kwijt en ging daarom naar neuropsycholoog Marcel. Zijn eerste vraag was wat ze precies onder gevoel verstond. Lees meer

 1

Knijper je oren aan de waslijn

‘You have a superpower and it’s called empathy.’ Lees meer

Tip: Interview je vrienden

Interview je vrienden

‘Even later hoorde ik haar tegen een vreemde aan de bar vanalles over haar leven vertellen dat ik nog nooit had gehoord.’ Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5