Ik gaf mijn vriend Steyn voor zijn verjaardag het boek How to be a woman van mijn lievelingsfeminist Caitlin Moran cadeau. Zijn vriendinnetje keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan, maar nadat Steyn lang geleden al LINDA.-lezend op mijn bank zat, terwijl ik naar de voetbaluitslagen op televisie keek, weet ik dat ik hem blij maak met bladzijdes vol scherpzinnige analyses en originele inzichten over wat het betekent om vrouw te zijn. Steyn houdt van zijn vriendin, van zijn moeder, en, vooruit, van mij en alle andere belangrijke vrouwen in zijn leven: waarom zou je dan geen boek over ons willen lezen? Dankbaar klapte mijn vriend dan ook in zijn handen, en kirde: "oh my god, thank you!"
In navolging van Steyn verkondigde ook filmmaker Willem Bosch deze week een feminist te zijn ("Ich bin ein feminist"), en ik was blij toe dit van hem te horen. Naar mannen wordt nou eenmaal beter geluisterd. Zijn Volkskrant-artikel maakte meer indruk dan het verschrikkelijk domme stuk van ThePostOnline-journaliste Dieuwertje Kuijpers die met kulargumenten beweerde dat feminisme gezeik is ("ik heb geen fuck met feministen") en zo haar sisters afviel: iets lelijks wat je mannen maar zelden ziet doen. Maar echt interessant werd het pas nadat columniste Asha ten Broeke dapper genoeg was tegenover zes oude heren plaats te nemen aan tafel bij Jeroen en Paul.
Dat gesprek probeerde ik op Uitzending Gemist te kijken, maar nadat een van de mannen Asha vertelde dat ze wel "een heel gelukkig mens moest zijn" aangezien ze zich met dit onderwerp bezighoudt, kon ik het niet meer aan en zette de blèrende mannen af. Op Asha’s blog ("Seksisme in en om het huis, Museum voor huis-, tuin- en keukenseksisme"), plaatste ze een aantal reacties die haar na dit optreden via Twitter werden toegestuurd. U begrijpt – want dat is gebruikelijk wanneer een vrouw haar mond opentrekt over feministische zaken – deze opmerkingen gingen vooral over hoe Asha eruit ziet en alle ziektes die haar werden toegewenst.
Illustratie: Aart-Jan Venema.
Het was zo naar om de tweets te lezen en te zien hoe die mannen in Hilversum de onversaagde Asha als lachende hyena’s omsloten en kapot beten. Het kan niet anders dan dat dit van tevoren is bedacht of afgesproken. Jeroen en Paul zijn al geruime tijd aanvoerders van het praktisch seksisme, dus dat maakt mijn theorie alleen maar plausibeler (Zie bijvoorbeeld ook dit en dit). Zuur terugschelden helpt natuurlijk niet, maar laat me heel even twee van de argumenten aanhalen om te laten zien hoe achterlijk de mannen zijn. En ja, laat ik ze dan gelijk maar even op hun uiterlijk aanspreken:
Dick Swaab, met je kalende, grijze muizenkop en zachte bibberstem. Je zegt dat "ook aapjes" duidelijk voorkeuren hebben (‘mannenaapjes doen stoere dingen en de vrouwaap wil verzorgen en lief doen’), dus dat onze genderidentiteit nou eenmaal biologisch bepaald is. Maar Dick, we zijn geen apen! We hebben er juist alles aan gedaan om ons te onderscheiden van apen! Intelligentie. Hersenen. Cultuur. Vooruitgang. Ontwikkeling. Culturele identiteit. Je weet wel.
En jij, lelijke, omhooggevallen slangenkop waarvan ik de naam niet weet, die Asha arrogant verwijt dat ze "wel een heel gelukkig mens moet zijn als ze zich om dit soort onzin druk maakt", ze is daar verdomme door die ballenlikkers Jeroen en Paul voor uitgenodigd. Dat zou wat zijn zeg: “Ja hoi, ik zit hier om te praten over de gevaren van stereotypes en het eenzijdige beeld dat geschetst wordt van vrouwen. Maar hé, weet je, Aids en armoede en oorlog. Joe, ik ga het er niet meer over hebben. Doei!”
Mijn peetzoon van twee doet al sinds hij kan lopen niets liever dan de bezem en stoffer en blik ter hand nemen. Hij is twee, heeft een buitengewoon traditionele vader die altijd met hem voetbalt, maar de jongen houdt nu eenmaal van schoonmaken. Dit verandert waarschijnlijk wanneer hij ouder wordt en dat geeft niet. We hoeven niet één menstype te worden, een seksloos wezen dat niks geslachtskenmerkend meer uitstraalt. Maar de storende en niet representatieve focus die bij vrouwen ligt op het uiterlijk en huishoudelijke taken is gewoon achterhaald. En bovendien beperkend en in en in seksistisch. En ja, heren en dames, dat is iets om je heel druk over te maken.
